All Chapters of ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!!: Chapter 1 - Chapter 10

สายน้ำเย็นเยียบพรั่งพรู ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าไปถึงไขกระดูก ร่างกายแข็งชาเริ่มรวดร้าว หน้าอกอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะทานทน มือทั้งสองข้างที่พยายามแหวกว่ายเริ่มอ่อนแรง ชีวิตที่ดิ้นรนกำลังจะจบสิ้นชั่วอึดใจที่สติกำลังจะดับมอด จื่อเตี๋ยดันร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนกลับขึ้นไปบนฝั่ง ในใจอวยพรให้หนุ่มน้อยที่ตนเสี่ยงชีวิตกระโดดลงมาช่วยให้รอดชีวิตตกลงมาสองชีวิตอย่างน้อยก็รอดไปได้หนึ่ง... เพียงเท่านี้ก็ไม่ขออะไรอีกแล้วท่ามกลางพายุที่โหมกระโชก บนสะพานที่อัดแน่นไปด้วยรถที่เกิดอุบัติเหตุ หญิงสาวไม่ลังเลที่จะกระโดดลงมาช่วยเด็กที่กระเด็นตกลงไปในน้ำ ทว่าตอนที่กำลังพยายามช่วยกลับโดนเด็กที่ตกใจกอดรัด หญิงสาวพยายามเข้าหาอย่างถูกวิธี ทว่าคนกำลังตื่นตระหนกก็เรี่ยวแรงมากเหลือเกิน เมื่อดิ้นรนจนกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น ทันทีที่ทั้งสองเริ่มหมดแรงก็จมลงไปพร้อมๆ กันห้วงสุดท้ายของคุณหมอสาว จื่อเตี๋ยอมยิ้มกับตัวเองและพยายามคิดในแง่ที่ดี อย่างน้อยตัวหญิงสาวเองก็มีโอกาสได้ใช้ชีวิตมาแล้วช่วงหนึ่ง ตายไปตอนนี้ก็อาจจะมีคนพูดถึงในแง่ดี เพราะช่วยมาได้อีกหนึ่งชีวิต ให้เด็กคนนั้นมีโอกาสได้ใช้ชีวิตมากกว่านี้ ได้เข้า

เรื่องราวที่ได้รู้ช่วงที่นอนอยู่บนรถม้า ล้วนผ่านการบอกเล่าของเสี่ยวฟางที่สนทนากับเซี่ยเหอ หญิงสาวค่อยๆ ซึมซับและจดจำสิ่งที่ได้ยินเดิมทีตระกูลเซี่ยเป็นตระกูลหมอมาห้าอายุคน บิดาของหญิงสาวเคยช่วยชีวิตนายท่านตระกูลหวัง สองตระกูลจึงผูกพันผ่านการหมั้นหมายและคำสัญญาหวังคุ่นเดิมทีก็มีคนรักอยู่แล้ว เพียงแต่ชาติตระกูลต่ำต้อยถูกรับเข้าจวนเป็นอนุคอยอุ่นเตียง อีกฝ่ายตั้งครรภ์และคลอดบุตรอายุหกขวบปี จากนั้นหวังคุ่นก็แต่งเซี่ยจื่อเตี๋ยเป็นฮูหยิน...ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กชายคนที่นางช่วยชีวิต ก็คือเขา หวังเหยียนฟังว่าอยู่ๆ อนุผู้นั้นของหวังคุ่นก็หนีหายทิ้งเอาไว้เพียงจดหมาย ผู้คนจึงเข้าใจว่าเป็นเพราะเซี่ยจื่อเตี๋ยที่เป็นต้นเหตุ หญิงสาวถูกรังเกียจ ถูกมองว่าเป็นฮูหยินที่อิจฉาริษยาแม้กระทั่งกับอนุ อยู่ในจวนท่ามกลางความเย็นชาห่างเหินในวันที่เกิดเรื่องเสี่ยวฟางไม่อยู่ที่เรือน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทั้งคุณชายน้อยตระกูลหวังกับเซี่ยจื่อเตี๋ยจึงตกลงไปในสระบัว กระทั่งมีคนเห็นว่าหญิงสาวกำลังบีบคอหวังเหยียน เป็นเหตุให้ตระกูลหวังมีโอกาสได้หย่าขาดและขับไล่หญิงสาวออกมาที่สำคัญยังใช้ข้ออ้างมากมายเพื่อยึดทุกสิ่งไป ทั้ง

ศาลเจ้าร้างถูกแบ่งเป็นสองส่วนอย่างเอื้ออาทร กลุ่มคนที่มาใหม่มีท่าทีระแวดระวัง มีเพียงชายคนหนึ่งที่มีสีหน้ายิ้มแย้มเอ่ยถาม “คลอดกลางทางหรือ”“เจ้าค่ะ/ขอรับ ยังดีที่ไปรับท่านหมอมาทันเวลา”ชายผู้นั้นหันมามองนางกับเสี่ยวฟาง จากนั้นก็เดินกลับไปหาผู้เป็นนาย หญิงสาวมองเห็นเพียงรองเท้าปักสีน้ำเงินเข้ม ขอบของรองเท้าหุ้มแข็งมีด้านสีทองปักเป็นรูปกระเรียนสีเงิน เสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ คลุมทับและปกปิดใบหน้าของชายผู้นั้นชายใจดีคนแรกที่เอ่ยถามท่าทางคล้ายกุนซือ บุคลิกราวกับบัณฑิตแต่ก็สูงส่งกว่านั้นเขามองประเมินทุกอย่างรอบตัวอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าสุขุมน่าเชื่อถืออีกทั้งยังน่าจะเป็นคนใจเย็นระดับหนึ่ง...เสียงไอดังแว่วมาเป็นระยะ คนคุ้มกันชุดดำแยกกันโอบล้อมเป็นวงกลม มีเสียงสนทนาดังขึ้นแผ่วเบา“มิสู้พวกเราแบ่งชาร้อนๆ ไปให้พวกเขา อย่างไรก็เป็นคนเดินทางเหมือนกัน” คุณชายตระกูลซวีที่ในใจยินดีที่ฮูหยินและบุตรปลอดภัย เขาเสนอแบ่งปันชาร้อนและหมั่นโถวให้คนอีกกลุ่มฝ่ายนั้นรับเอาไว้ด้วยความยินดี ทว่าหญิงสาวก็ยังมองเห็นว่าก่อนจะถูกส่งไปให้ผู้เป็นนายของกลุ่ม ก็ยังมีคนคุ้มกันผู้หนึ่งจิบชาและกินหมั่นโถวก่อน...สาย

“แผลติดเชื้อเลือดเป็นพิษ ร่างกายเคยแข็งแรงจึงยังมีสติดี พิษที่ได้รับมาจากอาวุธที่ทำให้เกิดแผลนี้ ดูจากบาดแผลเกรงว่าคงเป็น...ลูกธนู? พิษนี้ยังระบุไม่ได้แต่ร้ายแรงมาก ตอนนี้แล่นไปทั่วตัวแล้ว” นางนิ่งคิดอยู่นานมากกระทั่งเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขัน“ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากกระมัง เสียเวลาไปก็เท่านั้น...”“ท่านมีรถม้ากับคนคุ้มกัน ข้ารู้ทางกลับเข้าเมืองอวี่หยาง ท่านมีม้าดี มีคนขี่ม้าที่เชี่ยวชาญ เสี่ยวฟาง!”“เจ้าคะคุณหนู”“ไปกับคนคุ้มกันของเขา ไปแจ้งที่ร้านว่าข้ามีคนไข้ด่วน ให้พวกเขาเตรียมห้องให้ข้า ห้องที่สะอาดที่สุด ส่วนตัวที่สุด ยาสมานแผล น้ำร้อน ชุดมีดที่ข้าเก็บเอาไว้ในห้องนอน ยาที่ข้าเคยใช้กับมือปราบหยวนเจ้าจำได้ใช่หรือไม่ ยาฆ่าเชื้อ เอามาให้หมด ยังมี...นางก้มลงมองบาดแผลของเขาอีกครั้ง “ลูกกลอนเก้าสหายของข้านำออกมาด้วย”“แต่ยานั่น...”“ข้ารู้ ได้เวลาใช้มันแล้ว” พูดจบก็เงยหน้าขึ้นมองคนของเขา “ใครจะไปกับนาง ขอคนที่คล่องแคล่วที่สุด”ทุกคนมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า เขาพยักหน้าจากนั้นบุรุษผู้หนึ่งก็เสนอตัวและพาเสี่ยวฟางขี่ม้าฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำออกไป เซี่ยจื่อเตี๋ยมองเขา “บอกคนของท่านให้เตร

มองคนคุ้มกันของเขาที่ยืนเฝ้าหน้าห้อง แต่มีคนสองคนที่ไม่เคยไปไหน ไม่เคยห่างกาย หากคนหนึ่งไม่อยู่อีกคนก็ต้องอยู่ และกุนซือผู้นั้นที่แซ่ว่าน นามว่าหรงคนสามคนที่น่าจะเป็นคนสนิทของชายหนุ่มเสื้อคลุมจิ้งจอก...ยามค่ำคืนเขามักฝันร้าย... ความเศร้า ความคับแค้น บาดแผลในใจที่มักถูกหลอกหลอนในยามหลับใหล นางนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง กอดไหล่ของเขาเอาไว้ ประคองไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองโดยมีคนของเขาคอยให้ความช่วยเหลือ หาไม่เรี่ยวแรงของนางย่อมไม่มีทางหยุดเขาได้น่าแปลกแม้ร่างกายของเขาอ่อนแอ แต่ในยามหลับใหลและฝันร้าย ชายหนุ่มกลับมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะพังขอบเตียง กุมถ้วยจนแตก เห็นชัดว่าในตอนที่เขายังไม่กลายเป็นคนปวกเปียกเช่นนี้ พละกำลังของเขานั้นคงมหาศาลเขา...ฝันร้ายอีกแล้ว เซี่ยจื่อเตี๋ยมองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขา ร่างกายที่เครียดขึ้ง มือที่กำแน่น เสียงพึมพำราวกับไม่อาจปล่อยวางนางเงี่ยหูฟังเขาพึมพำเสียงเบา “อย่าตาย... มากมายเหลือเกิน ความสูญเสีย สังหารให้สิ้น... ไร้มโนธรรมนัก ลอบกัด...”หญิงสาวถอนหายใจมองเขา ใบหน้าหลับใหลหากแต่ก็แสดงถึงอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด นี่เป็นเรื่องปกติของคนที่สูญเสียและในขณะเดียวก