Semua Bab ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!!: Bab 31 - Bab 40

“ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง กล้าดีนักนะที่กลับเข้ามายังเมืองหลวง ทำไมหรือไปไม่รอดแล้วจึงคิดหวนคืน? สตรีจิตใจเหี้ยมโหดที่ถูกสามีหย่าขาดเช่นเจ้า ข้ายังคิดว่าหนีไปบวชชี ไม่ก็ฆ่าตัวตายไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะยังอยู่ดี ที่กลับมาคงไม่ใช่เพราะอยากอ้อนวอนเสี่ยวคุ่น? ฝันไปเถิด! ทุกคนมาดูเร็ว! นางก็คือสตรีที่เคยถูกน้องชายของข้าหย่าขาด สตรีชั่วช้าที่คิดสังหารบุตรของสามีที่เกิดจากอนุ ช่วยมาขับไล่สตรีโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกไปให้พ้นเมืองหลวงเร็วเข้า!!” หวังเจียวเจียวเป็นพี่สาวของหวังคุ่น วันนั้นฝ่ามือถัดจากหวังคุ่นก็เป็นของนางผู้นี้!!หวังเจียวเจียวสั่งให้สาวใช้สามคนลากเสี่ยวเฟิงออกไป “วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่าแม้ตระกูลหวังเคยใจดีรับเจ้าเอาไว้ แต่คนตระกูลหวังเราก็ไม่ได้โง่งมเป็นครั้งที่สอง สตรีที่คิดสังหารผู้อื่นจะต้องถูกส่งตัวไปให้ทางการ น้องชายข้าไม่ทำ ข้าจะส่งเจ้าไปยังจวนว่าการเอง!”รอบด้านผู้คนต่างก็พากันมามุ่งดู บางคนส่งเสียงซุบซิบ บางคนสงสัย บางคนถึงกับนึกสนุกปากก็บอกให้ตบตีกันเลย เซี่ยจื่อเตี๋ยรอจนอีกฝ่ายปราดเขามา นางเงื้อฝ่ามือฟาดเพี๊ยะ!! สุดแรงหวังเจียวเจียวที่คิดไม่ถึงเซถลาล้มลงบนพื้น... “จะ.

จวนหมอหญิงซึ่งเป็นขุนนางขั้นห้ากำลังจะเสร็จ เทียบเชิญเพื่อมางานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งถูกส่งออกไปแล้ว ไม่เพียงขุนนางแต่หญิงสาวยังส่งเทียบเชิญไปยังคหบดีจวนต่างๆ ในขณะที่กำลังเตรียมการ นึกไม่ถึงว่าหน้าจวนจะมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเดินด้อมๆ มองๆ กับบ่าวคนสนิทหวังเหยียน... ปีนี้เขาอายุได้เก้าขวบปีแล้ว เติบโตและกำลังเข้าเรียนในสำนักศึกษาอวี๋เซิง ทันทีที่ได้ยินเรื่องจากคนสนิทเรื่องหวังเจียวเจียวผู้เป็นป้า เขายังคงไม่อยากจะเชื่อว่าเซี่ยจื่อเตี๋ยจะกล้ากลับเข้ามาเมืองหลวงนึกถึงค่ำคืนนั้น... ใต้ผืนน้ำอันเย็นเยียบ เขากำลังจะจมลงและกลืนน้ำเข้าไปหลายอึก เรี่ยวแรงกำลังจะหมดสิ้น ทั้งที่ตั้งแต่แรกก็หมายแลกชีวิตกับอีกฝ่าย ด้วยเข้าใจว่ามารดาจากไปเพราะนาง ทว่า...เขาเห็นกับตาว่ามารดาอยู่กินฉันสามีภรรยากับคนสวน!!!เขาให้คนสืบหาร่องรอยของมารดาหลังเซี่ยจื่อเตี๋ยถูกหย่า กระทั่งพบว่าแท้ที่จริงแล้วมารดาแอบหนีตามคนสวนในเรือนของเขา จากนั้นทั้งสองก็ไปใช้ชีวิตด้วยกันยังนอกเมือง ใบหน้ายิ้มแย้มไม่รู้สึกผิดต่อเขาสักนิดสิ่งที่คนตระกูลหวังบอกเขากับความเป็นจริงที่เขาได้เห็น รวมไปถึงสิ่งที่เขาถูกปลูกฝัง วันนี้หวังเหยียนล้วนร

จวนท่านหมอหญิงเสร็จแล้วและกำลังจะมีงานเลี้ยง ในงานเลี้ยงมีนางกำนัลอาวุโสถูกส่งมาจากวังหลวงเพื่อช่วยดูแลในเรื่องต่างๆ คนในจวนส่วนใหญ่ได้หลี่กงกงและเสียนจื่อเป็นคนช่วยจัดการหามาให้ ดังนั้นแม้ไม่คุ้นเคยทว่าเซี่ยจื่อเตี๋ยก็นับว่าจัดงานได้โดยไม่ขายหน้าผู้ใดเสียนจื่อสวมชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายปักษากางปีก ร่างสูงเดินเข้ามาทั้งที่ยังไม่ถึงเวลางาน รอยยิ้มของเขาทำให้นางทอดถอนลมหายใจ เสี่ยวฟางกระซิบอยู่ใกล้ๆ “ไม่รู้เพราะอะไรข้าน้อยจึงรู้สึกว่าอยู่เมืองหลวงท่านอ๋องช่าง...หล่อเหลา ไม่เหมือนตอนอยู่ที่เมืองอวี่หยาง”เฮ้อ...นางเห็นด้วยกับสาวใช้ ยิ่งนับวันเสียนจื่อของนางก็ยิ่งรื่นหูรื่นตา!! ของนาง?? หญิงสาวสะดุ้งกับความคิดนี้“เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว มีสิ่งใดให้ข้าช่วยหรือไม่” เขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“ช่วยข้าจัดการตาแก่พวกนั้นที่คิดจะเข้ามาหาเรื่องก็พอ” นางหมายถึงขุนนางที่เคยคัดค้านตำแหน่งของนาง กระทั่งทำให้นางกลายเป็นขุนนางขั้นห้าเหล่านั้น“ไม่ต้องกังวล วันนี้พวกเขาไม่มีทางก่อเรื่อง” ชายหนุ่มค้อมศีรษะลงเล็กน้อย มองไปก็พบว่าเป็นนางกำนัลอาวุโสที่มาช่วยดูแลงาน นางกำนัลอาวุโสผู้นี้เรียกขานว่าซ่งกูกู เป็นนางกำ

เซี่ยจื่อเตี๋ยเดินแหวกเข้าไปกลางวง “ถอยออกไป!” นางสั่งจากนั้นมือแตะหาชีพจร หญิงสาวประคองใบหน้าของหวังเจียวเจียวขึ้นเพื่อให้มั่นใจว่าในปากไม่มีสิ่งใดอยู่ จากนั้นก้มลงประคองให้อีกฝ่ายอ้าปากแล้ว...เป่าลมเข้าไป“นางทำอะไร!!”“เป็นสตรีด้วยกันแท้ๆ จุมพิตสตรีด้วยกันด้วยเหตุใด!!”หลังจากนั้นหญิงสาวก็วางมือลงไปที่หน้าอกของคนหมดสติ เริ่มออกแรงกด...ในใจนับเลขและมองคนที่ยังไม่ขยับ ไม่หายใจนางแตะชีพจรอีกครั้งจากนั้นทำซ้ำอีกรอบ กระทั่งกดหน้าอกจนเริ่มเหนื่อยในที่สุดหวังเจียวเจียวก็สำลักน้ำออกมาและเริ่มหายใจ...“ฟื้นแล้ว!!”“นายหญิงรองฟื้นแล้ว!!”ภาพเหล่านี้คล้ายเคยเกิดขึ้นมาก่อน คุ้นเคยทว่าก็แตกต่าง เซี่ยจื่อเตี๋ยแตะชีพจรของหวังเจียวเจียว กล่าวเสียงเรียบจากนั้นไปดูสาวใช้อีกคนที่ตกน้ำ อีกฝ่ายยังมีสติไม่ได้จมน้ำ แม้มีอาการสำลักน้ำอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากผู้คนกำลังสงสัยในตัวนาง ทว่าเมื่อครู่ก็เห็นชัดโดยที่ไม่ต้องพยายามทำความเข้าใจ นี่เป็นวิธีช่วยชีวิตวิธีหนึ่ง แม้ไม่เคยเห็นทว่าการที่หวังเจียวเจียวฟื้นคืนหลังจากมีคนบอกว่านางไม่หายใจ นั่นก็นับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วหวังเหยียนคุกเข่าลงตรงห

“อืม” นางหลับตาลงจริงๆ รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก “ท่านพูดอะไรหน่อยสิ หาไม่คงหลับก่อนโจ๊กกับยามาถึง เรื่องข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “คิดว่าเจ้าคงอยากรู้ หวังเหยียนไปยังจวนว่าการ ตีกลองร้อนทุกข์ให้เจ้า ยอมรับโทษโบยยี่สิบไม้จากการทำให้ชื่อเสียงของเจ้าด่างพร้อย กลับจวนยังถูกคนตระกูลหวังโบยลงโทษซ้ำอีกสิบไม้”นางชะงักจากนั้นถอนหายใจออกมา “เขาเป็นคนไม่เลว แม้หลงผิดไปแต่ก็เพราะถูกคนตระกูลหวังปิดหูปิดตา ตอนนั้นเขายังเด็กตอนนี้โตแล้วกลับเข้าอกเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น”แม้เป็นทายาททั้งยังเป็นบุตรชาย ทว่าก็เป็นเพียงบุตรนอกสสมรส เป็นบุตรชายที่เกิดจากอนุ ตอนนี้หวังคุ่นแต่งงานใหม่แล้ว มีฮูหยินเอก ไม่นานเขาก็จะมีทายาทสายตรงเชิดหน้าชูตาหวังเหยียนเล่าจะกลายเป็นอะไรในตระกูลหวัง ยิ่งเขาออกตัวแก้ต่างให้นาง หักหน้าคนตระกูลหวังเช่นนี้ เกรงว่าในอนาคตก็คงไม่มีใครในตระกูลสนับสนุนแล้ว“เขาเป็นอย่างไรบ้าง”“สาวใช้ออกมาตามหมอแล้ว อาการยังนับว่าน่ากังวล ทว่าอย่างไรก็เป็นคนตระกูลหวัง แม้ไม่ได้รับการดูแลดีเหมือนเมื่อก่อน แต่คงนับว่าปลอดภัยดีได้กระมัง”นางพยักหน้าถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เบี่ยงหน้าซุกเข้าไ