Semua Bab ข้าก็คือ...สตรีที่ถูกหย่าผู้นั้น!!: Bab 11 - Bab 20

“ไปหาจวนสักหลัง พาคนของเราทั้งหมดไปอยู่ที่นั่น ทิ้งเอาไว้เพียงคนคุ้มกันสองคน เยี่ยนเฟิง ฉางเฟิง จากนั้นรอคำสั่งข้า หากไม่มีคำสั่งห้ามมาที่นี่ ห้ามรบกวน ทุกอย่างล้วนให้ท่านหมอเซี่ยเป็นคนตัดสินใจ นี่เป็นคำสั่งข้า”ว่านหรงอ้าปากขึ้นๆ ลงๆ หลายครั้ง ทว่าที่ทำได้ก็คือรับคำแล้วเดินออกไป คนที่เขาทิ้งเอาไว้ก็คือองครักษ์ฝีมือดีที่สุด นั่นก็คือเยี่ยนเฟิงและฉางเฟิง กระทั่งจากนั้นจวนหลังใหญ่ที่สุดในเมืองอวี่หยางที่ถูกทิ้งร้างมานาน บัดนี้กลับมีกลุ่มคนไม่รู้ที่มาซื้อเอาไว้ อีกทั้งยังทำความสะอาดย้ายเข้าอยู่ในเวลาอันรวดเร็ว!!เซี่ยจื่อเตี๋ยนำยาเข้ามายื่นให้ชายหนุ่ม นางมองสีหน้าของเขาที่ยังคงซีดขาว เห็นใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอ่อนแอ อยู่ๆ ก็นึกถึงพระเอกซีรีส์ที่เคยชอบดู เป็นซีรีส์กำลังภายในที่พระเอกได้รับฉายาว่าพระเอกน้ำแดง สาเหตุก็เพราะแทบทั้งเรื่องเขาเอาแต่กระอักเลือดถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมตายเสียทีริมฝีปากรูปกระจับมีสีแดงเรื่อเล็กน้อย จมูกคมสันน่ามอง กับดวงตาคมดุ เรือนผมยาวดำขลับ ร่างกายสูงใหญ่แต่ก็อ่อนแอเหลือทน มองไปยังมือของเขาที่ทั้งสวยและน่ามอง ใช่แล้ว...อยู่ๆ ก็รู้สึกอิจฉาบุรุษที่มือแสนสวยราวกับอิสตร

หญิงสาวหันไปมองเยี่ยนเฟิง “ข้าต้องการความช่วยเหลือของเยี่ยนเฟิงกับฉางเฟิง นอกจากพวกเขาแล้วก็เสี่ยวฟาง ทุกคนออกไปเถิด”ว่านหรงมองนางด้วยความโกรธ ทว่าเขาก็ยังคงเชื่อฟังคำสั่งเป็นอย่างดี ห้องอีกห้องถูกเตรียมการเอาไว้ ถังไม้ขนาดใหญ่ที่มีน้ำร้อนและสมุนไพร ยาพิษในร่างของเสี่ยนจื่อกำลังออกฤทธิ์ หญิงสาวให้เขาถอดชุดจากนั้นลงไปแช่น้ำ ขาข้างหนึ่งถูกผูกเชือกโยงขึ้นกับขื่อไม่ให้โดนน้ำ หน้าถังไม้มีฉากกั้น เซี่ยจื่อเตี๋ยให้คนของเขาสองคนเฝ้าอยู่อีกด้าน ส่วนนางทำหน้าที่หย่อนสมุนไพรลงเพิ่มเติม มีเสี่ยวฟางคอยนำน้ำร้อนเข้ามาแช่สมุนไพรเทลงไปเติมในถังไม้“ตอนนี้รู้สึกอย่างไร”“ร้อน เหงื่อออก ทั่วทั้งร่างราวกับมีมดนับพันรุมกัดไปทุกส่วน”หญิงสาวจดบันทึกจากนั้นยื่นมือไปรับชามที่มีของเหลวอุ่นร้อนจากเสี่ยวฟาง “อะไรหรือ” เขาถาม“น้ำแกงสาลี่หวาน”“ยา?” เขาถาม“ขนมปลอบใจ”...เยี่ยนเฟิงกับฉางเฟิงหันไปสบตากัน เสียนจื่อหัวเราะทว่าก็ดื่มมันเข้าไปจนหมด ตอนส่งชามเปล่ากลับมาสังเกตเห็นผิวที่หลังมือของเขามีผื่นเป็นจุดสีแดง นางคว้ามือของเขาเอาไว้จากนั้นยื่นผ้าที่พันกันเป็นม้วนให้ “กัดเอาไว้ในปาก ป้องกันไม่ให้ท่านกัดลิ้นตัวเ

“ขอรับ”หญิงสาวพยักหน้าหยิบของว่างขึ้นกัด ตอนนั้นเองที่เซี่ยเหอเดินเข้ามานั่งลงเช่นกัน เขารินชาขึ้นจิบ “เสี่ยวฟางในครัวมีของกินหรือไม่ ตั้งสำรับเถิดหิวจะแย่ คุณชายเสียนจื่อกินมื้อเที่ยงแล้วหรือยัง”หญิงสาวยื่นมือออกไปวาง เสียนจื่อยื่นแขนให้นางทันทีโดยไม่ต้องพูด “ข้ากินแล้ว ยาก็กินแล้วเช่นกันกับน้ำแกงสาลี่หวาน”“ข้ายังไม่กิน ตั้งสำรับเถิดเสี่ยวฟาง”“เจ้าค่ะ”ตอนกินข้าวเซี่ยจื่อเตี๋ยมีท่าทีเหม่อลอย เซี่ยเหอจึงเอ่ยถาม “ทำไมเจ้าจึงดูกังวล”ชั่วขณะที่กำลังสนทนากุนซือว่านหรงกับเยี่ยนเฟิงก็เดินเข้ามา นัยว่าคงพบกันระหว่างทาง เขารีบบอกว่าได้ให้คนไปจัดการตามที่สั่งแล้ว ไม่นานสถานที่พำนักจะพร้อมให้คนเดินทางได้เข้าพักหญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรื่อยเช่นเดิม “ซานซี[1]ของที่ร้านร่อยหรอลงไปมาก ช่วงนี้เป็นหน้ามรสุมการขนส่งไม่เป็นใจนัก หากที่นี่ขาดซานซีย่อมไม่ดีนัก” นางกล่าวจบก็ถอนหายใจอยู่ๆ ว่านหรงก็เสนอขึ้น “หากต้องการข้าสามารถให้คนของแบ่งมาจากเมืองหลวง ที่นี่เต็มไปด้วยคนเจ็บหากช่วยได้ทางเราเองก็อยากช่วย”“เช่นนั้นก็ประเสริฐ!” เซี่ยเหอเบิกตา“เช่นนั้น...” หญิงสาวครุ่นคิด “หากเป็นไปได้ข้ายังต้องใช้ห

เสียนจื่อเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสายตาอ่านยาก หญิงสาวมองเขากับว่านหรง “ข้ามีงานต้องทำ ท่านนั่งอยู่ที่นี่สักครู่ก็ได้ แต่สักพักต้องกลับเข้าห้อง ดื่มยาและนอนพัก”กล่าวจบหญิงสาวก็เดินลงไปยังลานตรวจคนไข้ ทว่ายังไม่ทันจะได้ดูอาการของบุรุษที่ถูกหามเข้ามา เซี่ยเหอกลับส่งเสียงหยุดนาง “เจ้าไม่ต้อง! ข้าเอง!”เซี่ยจื่อเตี๋ยมองผู้เป็นลุง “ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้า...”“เจ้าพาคุณชายเสียนจื่อกลับไปพัก เดี๋ยวนี้!”น้ำเสียงของเซี่ยเหอทั้งจริงจังและเด็ดขาด ไม่เหมือนทุกครั้งที่เขามักใจดีและอ่อนข้อให้หลานสาวเสมอ เสี่ยวฟางยืนตัวแข็งทื่อ หญิงสาวถอนหายใจออกมา“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” นางหมุนตัวเดินกลับมาหาเสียนจื่อ “ข้าพาท่านกลับเข้าไปพัก”“ได้” เสียนจื่อพยักหน้า สายตาของเขายังคงมองไปยังผู้มาใหม่ เช่นกันกับอีกฝ่ายที่มองมายังคนทั้งสองเช่นกัน “ได้ยินมาว่าเจ้ากลายเป็นหมอ คนเป็นหมอไม่อาจปฏิเสธที่จะรักษาคนไข้” นึกไม่ถึงหวังคุ่นกลับไม่ยอมปล่อยนาง“ข้าจะให้นางปฏิเสธเจ้าจะทำไม ไม่พอใจ? เช่นนั้นก็ออกไปจากที่นี่เสีย ร้านหมอตระกูลเซี่ยไม่ต้อนรับเจ้า!”“อยู่ดีไม่ว่าดีโดยแท้” หญิงสาวถอนหายใจหันไปมองหวังคุ่น นางกล่าวเสียงเรียบ

“หน้าไม่อาย”“ไร้จิตสำนึก”“บุรุษน่ารังเกียจ”“ไร้มโนธรรมเกินไปแล้ว”คนที่ถูกชาวบ้านรอบด้านชี้หน้าด่ากลับดันเป็นตัวเขาเอง หวังคุ่นมองไปรอบๆ ทำอะไรไม่ถูก เขาลืมตัวไปชั่วขณะกว่าจะสงบปากสงบคำก็ทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าทั้งสายตาและคำด่าทอไปแล้ว...“เยี่ยนเฟิง ฉางเฟิง”“ขอรับนายท่าน”“ได้ยินมาว่าจวนว่าการเปิดให้คนเดินทางเข้าพักเพื่อรักษาตัวหลบพายุ คุณชายหวังเองก็ได้รับการรักษาแล้ว ย้ายเขากับคนของเขาออกไปที่นั่นก็แล้วกัน”“ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ขอรับ”“ถือสิทธิ์อะไร! เจ้าไม่ใช่หมอ ท่านหมอเซี่ยบอกว่าห้ามเคลื่อนย้ายข้า ข้า...”“เยี่ยนเฟิง ฉางเฟิง หากพวกเขาไม่ยอมก็จับโยนออกไป” เซี่ยจื่อเตี๋ยวางหมากลงหันกลับมาจิบชา“ขอรับ!” คนของเสียนจื่อรับคำ ทุกคนหันไปสนใจเรื่องของตัวเอง ไม่มีใครสนใจคนตระกูลหวังจากเมืองหลวงอีก...ขณะที่เซี่ยจื่อเตี๋ยออกไปตรวจคนไข้ที่จวนของเสียนจื่อ ว่านหรงกลับฉวยโอกาสนี้เข้ามารายงานชายหนุ่ม เขาให้คนส่งพิราบสื่อสารกลับไปยังเมืองหลวง ทางหนึ่งก็สืบเรื่องในอดีตของหญิงสาวที่ผ่านมา กระทั่งพบว่าหลายๆ เรื่องช่างทำให้ผู้คนรู้สึกเวทนาเหลือเกินเดิมทีตระกูลเซี่ยกับตระกูลหวังก็ไปมาหาสู่เ