Semua Bab หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า: Bab 1 - Bab 8

คำพูดของฉันดังราวฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำให้มือของพ่อที่กำหนังสือสู่ขอชะงักค้างอยู่กลางอากาศแม่ตาโตจนแทบถลน หางถึงกับพองฟู “หว่านไป๋ เธอบ้าไปแล้วหรือ ซือเหย่ชวนเกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งกระหายเลือดและโหดเหี้ยม ได้ยินว่าตอนคืนร่างอสูรคลุ้มคลั่ง เกือบกัดคอคนรับใช้ขาด แต่งกับเขาไม่ต่างจากกระโดดลงกองไฟนะ”ฉันยังไม่ทันพูด พ่อก็ไอเบา ๆ ขัดขึ้นก่อน“ถ้าเธอไม่แต่ง แล้วเจียวเจียวจะทำยังไง ตอนนี้เธอก็ผูกสัญญากับซิวหย่วนแล้วด้วย…”แววตาแม่ฉายความลังเล ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือฉันลงหัวใจฉันเย็นวาบ ทั้งที่ฉันเป็นลูกแท้ ๆ แต่พวกเขากลับเข้าข้างลูกบุญธรรมอย่างเย่หย่าเจียวเสมอฉันหัวเราะเย็นชา “ได้สิ แต่ฉันมีเงื่อนไข วันออกเรือน เย่หย่าเจียวต้องยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าเธอขโมยยาของฉัน”“เธอจะใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง นั่นมันทำลายชื่อเสียงน้องนะ”พ่อโกรธจนทุบโต๊ะ แม่ก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังฉันแสยะยิ้ม “คุณชายเผ่านาคาจะแต่งกับหญิงที่ปรุงยา คนเราจะโลภไม่ได้ ชื่อเสียงกับความสุขทั้งชีวิตของเธอ เลือกได้แค่อย่างเดียว”สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยเพื่อเย่หย่าเจียวฉันหันหลังเดินออกมาโดยไม่ลังเล แต่กลับชนเข้ากับกู้ซิ

ฉันมองฝ่ามือที่เลือดเนื้อเละเทะ แล้วหัวเราะออกมากู้ซิวหย่วนชะงัก สีหน้าวูบไหวเล็กน้อย “เธอหัวเราะอะไร?”ฉันหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเอง… โง่ที่เคยยอมแลกเลือดเนื้อทั้งตัว เพื่อขอความรักอันตื้นเขินจากพ่อแม่และเขาทุกครั้งที่เย่หย่าเจียวแค่แสร้งทำตัวน่าสงสาร ไม่ว่าฉันจะเป็นลูกแท้ ๆ หรือเป็นคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาก็เชื่อเธอโดยไม่มีเงื่อนไขจากการใส่ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันกลายเป็นคนรังแกน้อง เป็นคนขโมยผลงานเธอ… กลายเป็นตัวร้ายโดยสมบูรณ์ฉันกำหมัดแน่น เล็บจิกลงในฝ่ามือที่ไหม้ แหงนหน้ามองกู้ซิวหย่วนทั้งน้ำตา“ฉันไม่ผิด และจะไม่ขอโทษ”รูม่านตาของกู้ซิวหย่วนหดวูบ คล้ายถูกความดื้อรั้นในแววตาฉันแทงเข้าใจ“พี่ซิวหย่วน…” เย่หย่าเจียวสะอื้น “มือหนูเจ็บจังเลย”เขาหันไปอุ้มเธอโดยไม่ลังเล กลัวเธอหนาว ยังวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกในรถมาห่มให้แน่นหนาทันทีที่เห็นเสื้อคลุมนั้น หัวใจฉันบีบรัดจนแทบขาดมันคือเสื้อคลุมที่ทำจากหางทั้งแปดของฉันมีอยู่ครั้งหนึ่ง เย่หย่าเจียวใส่ร้ายฉันจนเกือบเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันส่วนฉันในฐานะจิ้งจอกเก้าหาง แต่ละหางแทนหนึ่งชีวิต ภายใต้แรงกดดันของ

ซือเหย่ชวนจัดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ราวเทพนิยายให้ฉันเพราะฉันแพ้เกสรดอกไม้ แต่ก็ชอบดอกไม้ ภายในงานจึงตกแต่งด้วยดอกไม้ประดิษฐ์ทั้งหมดฉันแอบสงสัยว่าเขารู้ความชอบและนิสัยของฉันได้อย่างไร ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นคนรับใช้บอก ฉันถึงได้รู้ว่ามีอสูรเผ่าหมาป่าคลุ้มคลั่งตนหนึ่ง กลับคืนร่างอสูรเต็มตัว กำลังข่วนประตูรั้วเหล็กด้านนอกอย่างบ้าคลั่งฉันชะงักไปเล็กน้อย ปกติอสูรจะคืนร่างเดิมก็ต่อเมื่อถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงเท่านั้นตอนรู้ความจริงเรื่องเย่หย่าเจียว กู้ซิวหย่วนยังไม่คืนร่างอสูร แต่พอเห็นพิธีผูกสัญญาของฉัน เขากลับถูกกระตุ้นจนกลายร่างถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันอาจคิดว่าเขาใส่ใจฉันมากกว่า แต่ตอนนี้ ฉันแค่รู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจตอนมีอยู่ไม่เคยเห็นค่า ตอนเสียไปแล้วจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันท่ามกลางเสียงอวยพรของแขกเหรื่อ ฉันกับซือเหย่ชวนแลกแหวน ก่อนจะจุมพิตกันอย่างอ่อนโยนหลังพิธี เรานั่งรถไปเรือนหอ ระหว่างทางยังเห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่ด้านนอก ขังหมาป่าสีเงินยักษ์เอาไว้ภาพเลือนรางคล้ายเห็นกู้ซิวหย่วนมีน้ำตาไหล แต่ทำได้เพียงติดอยู่ในกรง มองรถของเราค่อย ๆ แล่นห่างออกไปในเรื

กู้ซิวหย่วนแพ้มะม่วงสามนาทีหลังจากนั้น มือเขาขึ้นผื่นแดงน่ากลัว แต่ก็ยังไม่รู้ตัว กินมะม่วงคำโตไม่หยุดจนชักทั้งตัว น้ำลายฟูมปาก ล้มลงกับพื้นตอนถูกหามขึ้นรถพยาบาล เขามองมาที่ฉันอย่างอ่อนแรง “อาหว่าน… ตอนนี้ฉันเจ็บปวดเหมือนเธอแล้ว ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม”ฉันแค่มองเขาอย่างเย็นชา ไม่ตอบอะไร แล้วจับมือซือเหย่ชวนกลับบ้านภาพสุดท้ายที่กู้ซิวหย่วนเห็นก่อนหมดสติ คือแผ่นหลังที่ไม่หันกลับไปของฉันกว่าจะเจอเขาอีก ก็ผ่านไปสามวันแล้วได้ยินว่าเขานอน ICU หนึ่งวันเต็มกว่าจะฟื้นคราวนี้เขาไม่บุกตรงๆ แต่คอยโผล่ตามที่ฉันไปประจำ ทำเหมือนบังเอิญเจอซือเหย่ชวนโมโหมาก ตามติดฉันไม่ห่าง ดวงตาเรียวยาวเย็นเยียบเหมือนงู เต็มไปด้วยคำเตือนจนวันหนึ่ง เราไปงานเลี้ยงธุรกิจด้วยกันเพราะซือเหย่ชวนต้องคุยงาน ฉันเลยแยกตัวออกมาสักพักตอนนั้นเอง ฉันเดินแยกมานั่งกินเค้กที่โซนของหวาน จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งทาบลงมาพอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกู้ซิวหย่วนยืนอยู่ตรงหน้าฉันฉันหงุดหงิดเลยคิดจะเดินหนีเมื่อก่อนไม่คิดเลยว่าเขาเป็นคนน่ารังเกียจขนาดนี้เมื่อเขาเห็นความรังเกียจในแววตาฉัน เขาก็รีบเรียก “อาหว่าน ฉันแค่อยากม