단편 จินตนาการ 작품 & 소설

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

หลังจบสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูร ทั้งสองฝ่ายตกลงกันให้ลูกครึ่งอสูรเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูรหนึ่งครั้ง ใครที่ให้กำเนิดลูกครึ่งอสูรได้ก่อน ผู้นั้นจะได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจรุ่นต่อไป ชาติก่อนฉันเลือกแต่งงานกับลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าที่มีชื่อเสียงเรื่องความรักเดียวใจเดียว และชิงคลอด ‘หมาป่าขาว’ ลูกครึ่งอสูรให้เขาได้ก่อน ลูกของเราได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไป ส่วนเขาก็ได้รับอำนาจล้นฟ้าไปโดยปริยาย ส่วนน้องสาวที่ในตอนนั้นหลงใหลในความงามของเผ่าจิ้งจอกจนเลือกแต่งงานเข้าไป กลับต้องติดโรคเพราะลูกชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกมักมากในกาม จนกระทั่งสูญเสียความสามารถในการมีบุตร น้องสาวเก็บความริษยาเอาไว้ และจุดไฟเผาฉันกับหมาป่าขาวที่ยังเล็กจนตายทั้งเป็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ น้องสาวชิงปีนขึ้นเตียงของ ‘โม่จิ่ง’ ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าตัดหน้าไปก่อน ฉันรู้ว่าเธอก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน แต่น้องสาวไม่รู้เลยว่า โดยเนื้อแท้แล้วโม่จิ่งโหดเหี้ยมอำมหิต บูชาความรุนแรง ไม่ใช่คู่ครองที่ดีเลยสักนิด!

เพราะฉันมองเห็นเวลาตายที่นับถอยหลังเหนือศีรษะของญาติพี่น้อง ครอบครัวจึงมองว่าฉันเป็นตัวโชคร้าย ฉันบอกเวลาตายของคุณปู่ พ่อ และแม่ พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่างๆ ภายในวันเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนเชื่อว่าเพราะคำสาปแช่งจากปากของฉัน เป็นสาเหตุทำให้พวกเขาตาย จึงเกลียดชังฉันอย่างที่สุด ส่วนน้องสาวที่แม่ตายระหว่างคลอด กลับเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ พี่ชายบอกว่าน้องสาวเป็นดาวดวงน้อยที่นำโชค ตั้งแต่เธอเกิดมาทุกอย่างในบ้านก็ราบรื่น แต่แม่ก็ตายเพราะคลอดน้องนี่นา ในวันเกิดอายุสิบแปดของฉัน ฉันมองเห็นการเวลาตายของตัวเองผ่านกระจก ฉันซื้อโกศใส่อัฐิที่ชอบให้ตัวเอง แล้วทำอาหารเตรียมไว้เต็มโต๊ะ หวังจะกินมื้อสุดท้ายร่วมกับพี่น้อง แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน...

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

ในขณะที่อัตราการเจริญพันธุ์ของมนุษย์ยังคงลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลจึงได้คิดค้นระบบจับคู่พันธะสัญญาระหว่างมนุษย์และอมนุษย์สายพันธุ์สัตว์ป่าขึ้นมา และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันต้องมาหมั้นหมายกับสองพี่น้องตระกูลแบล็กวูด—อมนุษย์สายพันธุ์หมาป่าสองตนที่ไม่เคยมีความต้องการในตัวฉันเลยสักนิด เป็นเวลาหนึ่งปีเต็มที่ฉันคอยชงกาแฟให้พวกเขาทั้งคู่ในทุก ๆ เช้า เอเดรียนผู้เป็นพี่ชายคนโตมักจะรักษาระยะห่างจากฉันเสมอ ทว่าเขาก็ยอมรับแก้วกาแฟไปพร้อมกับพูดคำขอบคุณเบา ๆ ทุกครั้ง ส่วนคีแรนผู้เป็นน้องชายกลับมีแต่ความเกรี้ยวกราดและเขี้ยวเล็บที่แหลมคม เขาชอบตะคอกใส่ฉัน ทำแก้วแตกกระจาย และทำท่าทีราวกับว่าฉันเป็นตัวน่ารำคาญในชีวิตของเขา ฉันเอาแต่บอกตัวเองว่าเรื่องนี้มันยุติธรรมดีแล้ว หากฉันปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสองคนอย่างเท่าเทียมกัน บางทีสักวันหนึ่งพันธะสัญญาที่ถูกคลุมถุงชนนี้อาจจะให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านขึ้นมาบ้างก็ได้ จนกระทั่งเพื่อนสนิทของฉันมาเห็นเข้าและพูดถามว่า “เธอเคยคิดบ้างไหมว่าการปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสองคนอย่างเท่าเทียมกัน มันอาจจะไม่ยุติธรรมสำหรับคนทีทำดีกับเธอจริง ๆ ก็ได้นะ” ฉันเก็บคำพูดนั้นมาคิดทบทวนอยู่ทั้งวัน และแล้วในเช้าวันหนึ่ง ฉันก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถือแก้วกาแฟมาเพียงแค่ใบเดียว

หลังตายฉันถูกส่งเข้าไปเล่นในเกมพิชิตใจ ระบบจัดพระเอกมาให้ฉันสามคน ขอแค่ทำตามที่ระบบสั่งและพิชิตใจพระเอกคนไหนก็ได้สำเร็จสักคน ฉันก็จะสามารถกลับไปยังโลกเดิมและฟื้นคืนชีพได้ ฉันใช้ประสบการณ์ที่มี วางบทพิชิตใจให้พวกเขาอย่างดี แต่สุดท้ายกลับพิชิตใจใครไม่ได้เลยสักคน เพราะพวกเขาทุกคนต่างตกหลุมรักนางเอกผู้เป็นที่หมายปองของคนทั้งโลกในโลกใบนี้ มองดูพวกเขาแต่ละคนพูดจาร้ายกาจใส่ฉัน ราวกับอยากให้ฉันตายไปเดี๋ยวนี้ และก็สมดังใจพวกเขา เมื่อภารกิจล้มเหลว ฉันจึงถูกระบบลบตัวตนทิ้ง แต่หลังจากเห็นฉันตาย พวกเขากลับพากันเสียใจทีหลัง อ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ส่งฉันกลับคืนไปหาพวกเขาอีกครั้ง

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

ภรรยาของผมคือนักเดินทางข้ามมิติ กฎข้อห้ามคือไม่อนุญาตให้มีความรู้สึกผูกพันกับคนในมิติเล็กๆ แห่งนี้ แต่เธอกลับตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกพบ และทุกครั้งที่เธอหวั่นไหว จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกทึ้ง เธอทนรับความทรมานเช่นนี้มาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง ต่อมา ผมถูกลักพาตัวไปที่พม่าตอนเหนือ ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทุบตีอย่างหนักตลอดทั้งวัน ในตอนที่กำลังจะสติแตก ผมก็นึกถึงวิธีลับที่จ้านจิ้งเคยสอนไว้ มันคือวิชาที่ใช้ติดต่อกับเธอในต่างโลก ทว่าหลังจากที่ทำสำเร็จ ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้านจิ้งกับอาจารย์ที่ปรึกษาจากต่างโลกของเธอ "จ้านจิ้ง เธอติดต่อกับพวกองค์กรใต้ดินให้ไปลักพาตัวซูรุ่ยมาได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่สุดที่รักของเธอหรือไง?" น้ำเสียงของภรรยาเย็นชาและแข็งกร้าว "เคราะห์กรรมครั้งนี้เดิมทีพระรองอย่างเจิ้นถิงต้องเป็นคนรับไว้ เพื่อช่วยเขา ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ซูรุ่ยคือพระเอกของโลกใบนี้ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอกค่ะ" "รอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ฉันก็จะสามารถอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้เขาอย่างดีเลยล่ะ" ผมปวดใจจนแทบขาด ในยามที่พวกเดนมนุษย์เหล่านั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ ผมก็ละทิ้งการดิ้นรนขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง

ฉันกับชิวอวี่โดนลูกบาสเกตบอลอัดจนสลบไปพร้อมกัน พอตื่นขึ้นมา จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ที่ตายไปแล้ว “ลูกสาวของแม่ อย่าไปโดนเจ้าชิวอวี่หลอกอีกล่ะ เด็กนั่นชอบแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม หลอกลูกเล่น เพื่อเอาใจเซี่ยเหยาเหยา” ฉันชะงักไป แล้วหันไปมองชิวอวี่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ได้ยินเขาถามฉันว่า “เธอเป็นลูกสาวบ้านไหนกันนะ?” “ลูกรัก เดี๋ยวพ่อของลูกจะให้ลูกเลือกเด็กคนหนึ่งมาเป็นพี่ชาย อย่าไปเลือกชิวอวี่อีกล่ะ ไปเลือกเด็กตระกูลส้าวเถอะ ถึงเขาจะชอบทำหน้าบึ้งใส่ลูก แต่ทุกครั้งที่ฝึกเดินไกล เขาก็แอบช่วยถือกระติกน้ำให้ลูกตลอด” ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งสติได้ พ่อก็ถือรูปเด็กผู้ชายหลายใบเดินมาหาฉันจริง ๆ “ลูกรัก เด็กพวกนี้ล้วนเป็นลูกกำพร้าของวีรชน พ่อคิดจะรับเลี้ยงสักคนมาเป็นพี่ชายของลูก ลูกเลือกเถอะ ต่อไปพวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน” ครั้งนี้ฉันไม่ลังเลเลย ชี้ไปที่ส้าวหยวนเจวี๋ยทันที “หนูเชื่อแม่ หนูจะเลือกคนนี้”

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

ฉันเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับคุณชายแห่งแวดวงเมืองหลวงเมื่อตอนเช้า พอตกบ่ายเขาก็พาฉันมาหย่า ฉันกำสมุดทะเบียนสีแดงและสีเขียวทั้งสองเล่มไว้แน่นขณะที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ขณะที่ข้างกายมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจจากพวกเพื่อนของเขา “เซี่ยชิงหาน นายถึงกับพาคุณหนูใหญ่มาจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริง ๆ เพราะคำพูดประโยคเดียวของหลินซวงหัวเนี่ยนะ” “ฮ่า ๆ พวกนายดูสิ คุณหนูใหญ่หน้าซีดไปหมดแล้ว คงไม่ใช่ว่าจะร้องไห้หรอกนะ!” ทว่าเซี่ยชิงหานกลับโอบไหล่หลินซวงหัวผู้เป็นน้องสาวบุญธรรม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ทะเบียนมาครบทั้งสองใบแล้ว ทีนี้ยอมยิ้มให้ฉันแล้วใช่ไหม??” หลินซวงหัวหลุดหัวเราะพรืด รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าที่เคยเย็นชา ฉันอยากเข้าไปเค้นถาม แต่กลับถูกพี่ชายทั้งสามคนดึงตัวเอาไว้แน่น พี่ใหญ่ที่เป็นประธานบริษัทขมวดคิ้ว “มีแค่เซี่ยชิงหานที่ทำให้ซวงหัวหัวเราะได้ เธอสะสมบุญกุศลบ้างเถอะ” พี่รองที่เป็นราชาจอเงินผลักฉันล้มลงกับพื้น “ชาติกำเนิดของเขาน่าสงสาร ส่วนเธอมีพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายแค่คนเดียวไม่ได้ขาดแคลนหรอกน่า” พี่ชายคนที่สามซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาตีหน้าขรึม “เซี่ยชิงหานน่าจะแต่งงานกับเขาตั้งนานแล้ว เธออย่าไปตามตอแยพวกเขาอีกเลย” พวกเขาจับยัดฉันเข้าไปในรถ ไม่ยอมให้ฉันเป็นตัวขัดขวางความสุขของแสงจันทร์ขาวในดวงใจของพวกเขา ในที่สุดระบบที่หายไปนานก็ออนไลน์ขึ้นมา [โฮสต์ ตรวจพบว่าภารกิจจีบเป้าหมายสำเร็จแล้ว! ต้องการกลับสู่โลกจริงเลยไหมคะ] ฉันนั่งอยู่บนเบาะหลังพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเศร้าหมอง ทว่ากลับเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครฉากเศร้าที่แสดงเพื่อภารกิจนี้จบลงแล้ว ความรักความแค้นของพวกเขา นับจากนี้ฉันไม่ขอร่วมวงด้วยอีกต่อไป!

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”

“ระบบ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ระบบตอบกลับมาทันที “ได้เลยโฮสต์ โปรแกรมถอนตัวเริ่มทำงานแล้ว อีกครึ่งเดือนคุณจะไปจากที่นี่ได้” ระบบที่แข็งทื่อเป็นเครื่องจักรมาโดยตลอดเงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามเพิ่มเติมด้วยความไม่เข้าใจ “โฮสต์คะ ที่นี่มีสามีที่รักคุณกับลูกชายที่คอยเข้าข้างคุณทุกเรื่อง นี่ไม่ใช่บ้านของคุณเหรอ พวกเขาคือครอบครัวของคุณนะ” เมื่อเสิ่นชูถังได้ยินคำว่าครอบครัว สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ทอดมองไปยังโทรทัศน์

มนุษย์สัตว์ประเภทบริการเกรดประกวดที่ฉันซื้อมาไม่ชอบฉัน เขากระดิกหางให้น้องสาวแค่คนเดียว ต่อมาฉันจึงพาพวกมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่งกลับมาบ้าน แต่เขากลับร้อนรนจนเกือบจะร้องไห้ “ฉินเจา เธอเลี้ยงฉันเป็นหมาน้อยได้แค่ตัวเดียวเท่านั้นนะ!”

วันที่พี่สาวแย่งว่าที่สามีของข้าไป ข้าไม่คิดจะห้ามปรามพวกเขาสักนิด ตรงกันข้ามเลยล่ะ ข้าผลักสาวใช้ที่กำลังเฝ้าอยู่ออกแล้วรีบวิ่งออกไปหาท่านพ่อ “ยกงานแต่งให้พี่สาวเถอะเจ้าค่ะ ลูกอยากแต่งกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ!” บิดาของข้าทำหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง แม้อ๋องผู้สำเร็จราชการจะมีอำนาจเบ็ดเสร็จในราชสำนัก ทว่ากลับมีปัญหาเรื่องทายาท อีกทั้งยังอารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่พวกเขาไม่รู้หรอกว่าข้ามีร่างกายที่เหมาะกับการตั้งครรภ์มาก! น่าเศร้าที่เมื่อชาติก่อน พี่สาวและแม่เลี้ยงวางแผนใส่ร้ายว่าข้าเสียพรหมจรรย์ก่อนแต่งงาน เพราะว่าข้าตั้งครรภ์ง่ายและมีรูปร่างอวบอิ่มเย้ายวนใจ ขณะที่คู่หมั้นรังเกียจเดียดฉันท์ข้า พี่สาวก็ฉวยโอกาสแต่งงานแทน วันที่แต่งงานออกจากจวน พี่สาวก็ยังไม่วางใจอยู่ดี นางส่งข้าไปที่หอนางโลมในฐานะบ่าวรับใช้ชั้นต่ำ สั่งให้แม่เล้าทุบตีทารุณกรรมข้าจนตาย ขณะที่นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคู่หมั้นของข้า มีลูกหลานสืบทอดตระกูล หลังจากย้อนเวลากลับมา ข้าจะไม่ยอมให้ชะตากรรมซ้ำรอยอีก แย่งคู่หมั้นของข้าไปแล้วอย่างไรเล่า? นางแย่งร่างกายที่เหมาะกับการตั้งครรภ์ของข้าไปไม่ได้หรอก!

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก