Nouvelles จินตนาการ & Romans

ตอนที่พยาบาลดึงเข็มบนหลังมือของผมออก ในสายตาเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ "คุณสวี่คะ หัวใจที่จับคู่ตรงกับคุณถูกประธานสวี่เอาไปแล้ว เห็นว่า...ส่งไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นเจ็ดค่ะ น่าเสียดายจัง การเตรียมตัวก่อนผ่าตัดของคุณสูญเปล่าหมดเลย" ชั้นเจ็ดเป็นที่พักรักษาตัวของเสิ่นมู่ไป๋ เขาคือเด็กหนุ่มอ่อนแอที่พี่สาวผมพากลับมา เมื่อสิบนาทีก่อน เสิ่นมู่ไป๋เกิดแน่นหน้าอกกะทันหัน แม่ของผมที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับร้องไห้ฟูมฟายอย่างร้อนใจ พ่อผมที่เป็นคนสุขุมพูดน้อยกลับตบโต๊ะต่อหน้าแพทย์เฉพาะทางทั้งโรงพยาบาล ยกหัวใจต่อชีวิตที่ผมรอมาสามปีเต็ม หัวใจที่เดิมทีมันควรถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดของผมไปให้เสิ่นมู่ไป๋แล้ว ผมรีบรีบเดินไปที่ปลายทางเดิน แต่ไฟสีเขียวของห้องผ่าตัดกลับเพิ่งจะสว่างขึ้น ผมกุมหน้าอกที่ปวดแปลบ แล้วทรุดตัวลงพิงกับผนังอันเย็นเฉียบ ไม่ต้องรออีกต่อแล้ว ภาวะหัวใจล้มเหลวรุนแรงของผม มันหนักจนถึงขีดจำกัดแล้ว หมอบอกว่าผมคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน เสียงหุ่นยนต์ในหัวดังขึ้นอีกครั้ง "โฮสต์ สัญญาณชีพของคุณตกลงเร็วมาก ถ้าทำลายร่างกายแล้วถอนตัวจากโลกนี้ตอนนี้ จะยังมีโอกาสได้เกิดใหม่ ยืนยันจะทำหรือไม่" ผมมองดูปลายนิ้วที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำคล้ายเถ้าถ่าน "ผมยืนยัน..."

เช้าวันหนึ่ง ขณะฉันออกจากบ้าน ก็เจอทารกถูกนำมาทิ้งไว้ข้างทาง ในตอนที่กำลังจะอุ้มทารกกลับบ้าน จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงในใจของเขา [พ่อฉันนี่ฉลาดจริง ๆ จงใจเอาฉันมาทิ้งไว้ตรงหน้าลู่ซีซี ให้เธอเก็บฉันไปเลี้ยง แบบนี้ฉันก็จะเข้าทะเบียนบ้านตระกูลลู่ได้อย่างถูกต้อง] [ตอนนั้นลู่ซีซีอาศัยฐานะของตระกูล แยกพ่อกับแม่ฉันออกจากกันอย่างใจร้าย ตอนนี้กลับต้องมาเลี้ยงลูกนอกสมรสให้พ่อฉัน นี่แหละคือกรรมของเธอ!] [พอฉันได้เป็นคุณชายตระกูลลู่เมื่อไหร่ ฉันจะรีบช่วยพ่อกำจัดลู่ซีซี ยัยผู้หญิงชั่วให้ตาย แล้วรับแม่มาอยู่ด้วยกัน ให้ครอบครัวสามคนของพวกเราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา] ทารกที่นอนอยู่บนพื้นยังคงอ้าปากยิ้มให้ฉัน แต่ฉันกลับได้ยินเสียงในใจของเขาอย่างชัดเจนทุกคำ มุมปากฉันยกยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก ในเมื่อเป็นลูกนอกสมรส ก็ไปในที่ที่เขาควรไปเถอะ!

เกิดใหม่มาสิบแปดครั้ง ฉันก็ถูกวิถีสวรรค์บังคับลบบัญชีทิ้งทุกครั้ง เพราะความเป็น “คนเฉยชา” ระดับสิบ เฉยชาเสียจนไม่มีความอยากจะมีชีวิตอยู่เลย ครั้งที่สิบเก้า นางเมิ่งผอหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้ฉันกินน้ำแกง พญายมชี้หน้าด่า “ครั้งนี้ข้าให้พ่อแท้ ๆ เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง แถมพี่ชายประธานจอมเผด็จการอีกสามคน! ถ้าขืนกล้าตายอีกละก็ ข้าจะจับโยนลงนรกขุมที่สิบแปด!” ฉันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ตอนอายุสิบขวบ ฉันเจอเหตุการณ์ปล้นธนาคาร โจรใช้ปืนจ่อหัวตัวประกัน ฉันยื่นหน้าผากไปจ่อปลายกระบอกปืนอย่างตื่นเต้น “จะเอาชีวิตเหรอ รบกวนลงมือเร็วหน่อย ฉันรีบไปเกิดใหม่” โจรตกใจจนปืนร่วงหล่นลงพื้น ร้องขอความเมตตาอย่างสติแตก “ลุงตำรวจรีบจับผมที เด็กนี่ปั่นประสาทผม!” ตอนอายุสิบแปด ในที่สุดพ่อแม่มหาเศรษฐีก็หาฉันจนพบ เมื่อเห็นฉันมีสภาพซังกะตาย พ่อแท้ ๆ ก็หน้าดำคร่ำเครียดตวาดลั่น “เราทุ่มเทแรงกายแรงใจตามหาแก พอเข้าบ้านมาแกจะแกล้งตายให้ใครดู!” ฉันขี้เกียจเถียงจึงเอาคิวอาร์โค้ดรับเงินขนาดใหญ่มาคล้องคอ แล้วนอนราบลงกับพื้นตรงนั้นเลย “เรื่องรับเป็นลูกน่ะช่างมันเถอะ ทุกคนสแกนจ่ายค่าทำศพมาหน่อย ฉันกำลังรีบไปรับบัตรคิวที่นรก”

วันที่กู้หานชวนกลับมาฮ่องกงหลังจากไปเคาะระฆังที่วอลล์สตรีท ธรณีประตูตระกูลเสิ่นก็แทบถูกเหยียบจนพัง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นผู้เอาแต่ใจอย่างเสิ่นหนานถังตาถึงจริง ๆ ที่เก็บลูกเขยมากความสามารถมาจากสลัมได้ แต่หลายวันมานี้ เสิ่นหนานถังกำลังหงุดหงิดอย่างมาก สาเหตุก็คือ เธอถูกผีผู้หญิงตนหนึ่งตามติด นับตั้งแต่วันที่กู้หานชวนไปอเมริกา จู่ ๆ ก็มีผีบ้าตนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอ มีเพียงเสิ่นหนานถังเท่านั้นที่มองเห็น และอ้างตัวว่าเป็นเธอในอนาคต ผีผู้หญิงตนนั้นมีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ แต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เสียงแหบแห้ง ดวงตาไร้จุดโฟกัส เส้นผมแห้งกรังพันกันยุ่งเหยิง แถมยังมีร่องรอยไหม้เกรียมจากไฟ สติไม่สมประกอบ พูดจาไม่รู้เรื่อง เอาแต่ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน กระทั่งวันนี้ วันที่จัดงานฉลองความสำเร็จของกู้หานชวน เสิ่นหนานถังแต่งตัวอย่างประณีต ถือช่อกุหลาบไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะผลักประตูเข้าไป มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของผีผู้หญิงกลับกดทับลงบนมือของเธอ “อย่าเข้าไป เกียรติยศของเขาไม่ได้เป็นของเธอ และตัวเอกของค่ำคืนนี้ก็ไม่ใช่เธอ”

หลังจากฉันตาย ยมบาลก็มารับฉันไปยมโลก แล้วให้ฉันประเมินการให้บริการครั้งนี้ คนอื่นต่างให้ห้าดาว ขอบคุณที่เขาไม่รีบมาเก็บวิญญาณ ทำให้พวกเขาได้เสพสุขกับชีวิตนานขึ้น แต่ฉันให้แค่ดาวเดียว เหตุผลคือ [ตายช้าเกินไป] ทั้งยมโลกแตกตื่นขึ้นมาทันที ยมบาลทำหน้าบึ้งตึง หิ้วฉันไปหน้าตำหนัก “อายุขัยของเจ้ามีแค่สิบแปดปี ยังคิดว่าอยู่มานานเกินไปอีกเหรอ?” ฉันส่ายหน้า “หลังจากถูกรับตัวกลับตระกูลมหาเศรษฐี ฉันเคยตายมาแล้วเจ็ดครั้ง” “แต่ทุกครั้งพวกเขาก็ช่วยชีวิตฉันกลับมา แล้วบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์ตาย” ยมบาลเปิดบัญชีชะตาชีวิต คุณหนูตัวจริงของตระกูลหลินที่พลัดพรากจากครอบครัว มีพ่อแม่ พี่ชายห้าคน และหลินซูซูผู้เป็นน้องสาวบุญธรรม นั่งรถหรู อยู่คฤหาสน์ มีทรัพย์สินตระกูลนับหมื่นล้านให้ใช้ ยมบาลแค่นหัวเราะ “ชีวิตเจ้าได้มาขนาดนี้ ยังมาให้รีวิวแย่ ๆ ข้าอีก?” “ข้านี่แหละจะคืนชีพ ไปดูเรื่องของเจ้าให้เห็นกับตาเอง!” เขาคว้าวิญญาณของฉันไว้ “ถ้าเจ้าโกหก ก็แก้รีวิวหนึ่งดาวนี่เป็นห้าดาว แล้วเขียนรีวิวดี ๆ เพิ่มอีกแปดพันคำ!” วินาทีต่อมา เขาก็กลายเป็นฉันแล้วลืมตาขึ้น

เพราะฉันมองเห็นเวลาตายที่นับถอยหลังเหนือศีรษะของญาติพี่น้อง ครอบครัวจึงมองว่าฉันเป็นตัวโชคร้าย ฉันบอกเวลาตายของคุณปู่ พ่อ และแม่ พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่างๆ ภายในวันเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนเชื่อว่าเพราะคำสาปแช่งจากปากของฉัน เป็นสาเหตุทำให้พวกเขาตาย จึงเกลียดชังฉันอย่างที่สุด ส่วนน้องสาวที่แม่ตายระหว่างคลอด กลับเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ พี่ชายบอกว่าน้องสาวเป็นดาวดวงน้อยที่นำโชค ตั้งแต่เธอเกิดมาทุกอย่างในบ้านก็ราบรื่น แต่แม่ก็ตายเพราะคลอดน้องนี่นา ในวันเกิดอายุสิบแปดของฉัน ฉันมองเห็นการเวลาตายของตัวเองผ่านกระจก ฉันซื้อโกศใส่อัฐิที่ชอบให้ตัวเอง แล้วทำอาหารเตรียมไว้เต็มโต๊ะ หวังจะกินมื้อสุดท้ายร่วมกับพี่น้อง แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน...

หลังจบสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูร ทั้งสองฝ่ายตกลงกันให้ลูกครึ่งอสูรเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะมีการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และเผ่าสัตว์อสูรหนึ่งครั้ง ใครที่ให้กำเนิดลูกครึ่งอสูรได้ก่อน ผู้นั้นจะได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจรุ่นต่อไป ชาติก่อนฉันเลือกแต่งงานกับลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าที่มีชื่อเสียงเรื่องความรักเดียวใจเดียว และชิงคลอด ‘หมาป่าขาว’ ลูกครึ่งอสูรให้เขาได้ก่อน ลูกของเราได้กลายเป็นผู้กุมอำนาจสมาพันธ์มนุษย์และสัตว์อสูรคนต่อไป ส่วนเขาก็ได้รับอำนาจล้นฟ้าไปโดยปริยาย ส่วนน้องสาวที่ในตอนนั้นหลงใหลในความงามของเผ่าจิ้งจอกจนเลือกแต่งงานเข้าไป กลับต้องติดโรคเพราะลูกชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกมักมากในกาม จนกระทั่งสูญเสียความสามารถในการมีบุตร น้องสาวเก็บความริษยาเอาไว้ และจุดไฟเผาฉันกับหมาป่าขาวที่ยังเล็กจนตายทั้งเป็น พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในวันแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ น้องสาวชิงปีนขึ้นเตียงของ ‘โม่จิ่ง’ ลูกชายคนโตของเผ่าหมาป่าตัดหน้าไปก่อน ฉันรู้ว่าเธอก็ย้อนกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน แต่น้องสาวไม่รู้เลยว่า โดยเนื้อแท้แล้วโม่จิ่งโหดเหี้ยมอำมหิต บูชาความรุนแรง ไม่ใช่คู่ครองที่ดีเลยสักนิด!

หลังจากจดทะเบียนสมรสกับคุณหนูแวววงไฮโซปักกิ่งเมื่อช่วงเช้า ตกบ่ายเธอก็พาผมมาหย่าทันที ผมกำทะเบียนสมรสสีแดงกับทะเบียนหย่าสีเขียวไว้แน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ข้างๆมีแต่เสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบังของเพื่อนๆ เธอ “ซูหว่านหว่าน แค่เพราะคำพูดของเจียงอี้เฉินประโยคเดียว เธอถึงกับพาคุณชายน้อยไปจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริงๆ เลยเหรอ?” “ฮ่าๆๆ ดูหน้าคุณชายน้อยสิ ซีดหมดแล้ว จะร้องไห้อยู่แล้วมั้ง!” แต่ซูหว่านหว่านกลับพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของเจียงอี้เฉิน น้องชายบุญธรรม แล้วออดอ้อนเสียงหวาน “ตอนนี้ได้ครบทั้งสองใบแล้ว คราวนี้ยอมยิ้มให้ฉันได้หรือยัง?” วินาทีต่อมา ใบหน้าเย็นชาของเจียงอี้เฉินก็ยิ้มขึ้น ผมกำลังจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่พี่สาวทั้งสามกลับฉุดรั้งผมไว้แน่น พวกเธอยัดผมขึ้นรถอย่างไม่ปรานี ไม่ยอมให้ผมไปขัดขวางความสุขของรักแรกในใจของพวกเธอ ในที่สุด ระบบที่หายไปนานก็กลับมาออนไลน์ 【โฮสต์ครับ ตรวจพบว่าภารกิจพิชิตเป้าหมายเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ต้องการกลับสู่โลกเดิมทันทีหรือไม่ครับ?】 ผมนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แทบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครรักรันทดที่ผมแสดงเพื่อภารกิจครั้งนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที ส่วนความรักความแค้นวุ่นวายของพวกเธอ ผมไม่ขอร่วมเล่นอีกต่อไปแล้ว!

แม่เป็นผู้พิชิตภารกิจ หลังจากแม่พิชิตภารกิจสำเร็จ แม่ก็จากโลกนี้ไป ทิ้งพ่อไว้ให้ฉันสี่คน พ่อใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยมหาศาล พ่อรองเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลที่โด่งดังไปทั่วประเทศ พ่อสามเป็นหมอฝีมือเยี่ยม ส่วนพ่อสี่มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นมือ พ่อทั้งสี่คนตามใจฉันมาตลอดสิบหกปี อยากได้ดาวก็ไม่เคยให้พระจันทร์ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินหย่า ลูกสาวของรักแรกในใจของพวกเขากลับมา นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อทั้งสี่ก็เชื่อแต่เธอ ไม่เคยเชื่อฉันอีกเลย เธอบอกว่าฉันด่าเธอหยาบยิ่งกว่าด่าหมาจรจัด ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้าน พ่อ ๆ ก็ให้ฉันกินอาหารหมา นอนในกรงหมา เธอบอกว่าฉันพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเธอ พ่อ ๆ ก็จัดการให้ฉันลาออกจากโรงเรียน แล้วจ้างนักเลงสามคนมาซ้อมฉันที่บ้านนานสามเดือน หลังจากเวินหย่ากล่าวหาว่าฉันผลักเธออีกครั้ง พ่อ ๆ ก็ขังฉันไว้ในกรงหมา ไม่ให้อาหารสามวันสามคืน เพื่อสั่งสอนให้ฉันรู้จักเชื่อฟัง ตอนที่ฉันใกล้จะอดตาย ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ “หนานหนาน ลูกอยากกลับมาอยู่กับแม่ไหม”

ภารกิจล้มเหลว ระบบจึงส่งฉันกลับสู่โลกยุคปัจจุบัน พร้อมทั้งพรากความรู้สึกทั้งหมดของฉันไป แต่สามปีต่อมา ระบบกลับส่งสัญญาณเตือนในหัวฉันราวกับคลุ้มคลั่ง ระบบบอกว่า ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการเซี่ยอวิ๋นหลาน ผู้ที่ฉันทำภารกิจพิชิตใจไม่สำเร็จ บ้าคลั่งไปแล้ว เขาสังหารผู้คนในราชสำนักจนเลือดนอง คิดจะลากทั้งแผ่นดินต้าเหลียงลงนรก โดยมีความปรารถนาอันแรงกล้าเพียงอย่างเดียว คือการได้พบฉันอีกสักครั้ง ฉันปฏิเสธทันที เขาทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว มีสิทธิ์อะไรจะให้ฉันกลับไปช่วยเขา? ระบบร้อนใจจนข้อมูลเพี้ยน สุดท้ายจึงทำสัญญาเลือดกับฉัน ขอแค่ฉันยอมกลับไป บทลงโทษทั้งหมดจะถูกยกเลิก แถมยังมอบเงินก้อนโตให้ฉัน มากพอให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสุขสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉันก็ตกลง แต่เมื่อฉันในสภาพที่ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวิ๋นหลานอีกครั้ง ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้กุมอำนาจทั่วหล้า กลับคุกเข่าลงแทบเท้าฉัน

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

ฉันกับชิวอวี่โดนลูกบาสเกตบอลอัดจนสลบไปพร้อมกัน พอตื่นขึ้นมา จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ที่ตายไปแล้ว “ลูกสาวของแม่ อย่าไปโดนเจ้าชิวอวี่หลอกอีกล่ะ เด็กนั่นชอบแกล้งทำเป็นความจำเสื่อม หลอกลูกเล่น เพื่อเอาใจเซี่ยเหยาเหยา” ฉันชะงักไป แล้วหันไปมองชิวอวี่ที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา ได้ยินเขาถามฉันว่า “เธอเป็นลูกสาวบ้านไหนกันนะ?” “ลูกรัก เดี๋ยวพ่อของลูกจะให้ลูกเลือกเด็กคนหนึ่งมาเป็นพี่ชาย อย่าไปเลือกชิวอวี่อีกล่ะ ไปเลือกเด็กตระกูลส้าวเถอะ ถึงเขาจะชอบทำหน้าบึ้งใส่ลูก แต่ทุกครั้งที่ฝึกเดินไกล เขาก็แอบช่วยถือกระติกน้ำให้ลูกตลอด” ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งสติได้ พ่อก็ถือรูปเด็กผู้ชายหลายใบเดินมาหาฉันจริง ๆ “ลูกรัก เด็กพวกนี้ล้วนเป็นลูกกำพร้าของวีรชน พ่อคิดจะรับเลี้ยงสักคนมาเป็นพี่ชายของลูก ลูกเลือกเถอะ ต่อไปพวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน” ครั้งนี้ฉันไม่ลังเลเลย ชี้ไปที่ส้าวหยวนเจวี๋ยทันที “หนูเชื่อแม่ หนูจะเลือกคนนี้”

ภรรยาของผมประกาศต่อหน้าทุกคนในงานฉลองครบรอบแต่งงานหนึ่งปีว่าเธอจะหย่ากับผม และแต่งงานกับรักแรกของเธอ เหล่าคนที่ผมเคยทำภารกิจพิชิตใจต่างมองผมอย่างเย็นชา พวกเธอคิดว่าผมจะร้องไห้โวยวาย และคอยหาเรื่องหลินจ้าวชวนเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ผมเพียงเดินไปริมทะเลสาบอย่างสงบแล้วกระโดดลงไป พวกเธอไม่รู้ว่า กู้เสวี่ยหยวนคือเป้าหมายสุดท้ายของภารกิจพิชิตใจของผม และเมื่อภารกิจล้มเหลว ผมก็ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว แต่ทำไมหลังจากที่ผมสิ้นลมหายใจไปแล้ว พวกเธอกลับต้องมาเสียใจภายหลังด้วย?

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

ก้าวเข้าสู่ปีที่สิบแห่งการทะลุมิติมายังโลกปัจจุบันอย่างไม่คาดฝัน ในที่สุดระบบก็ค้นพบว่าตัวข้าคือบั๊ก มันเตรียมส่งข้ากลับสู่ยุคสมัยเดิม โดยมอบเวลาให้ข้าสามวันเพื่อกล่าวคำอำลา วันแรก หลินหว่านชิงบอกให้ข้ายกงานแต่งงานให้แก่เพื่อนสมัยเด็กของนาง ข้าไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวาย เพียงยิ้มรับพลางถอดแหวนแต่งงานคืนให้นาง วันที่สอง นางพาเพื่อนสมัยเด็กผู้นั้นกลับมาที่บ้าน เอ่ยว่าจะมอบครอบครัวให้แก่เขา ข้าตอบรับอย่างเรียบเฉย ยินดีหลีกทางให้ด้วยความเต็มใจ วันที่สาม นางต้องการพาเขาไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ที่เจียงหนาน สถานที่ซึ่งข้าเฝ้าใฝ่ฝันมาตลอด ข้ายังคงช่วยนางจัดการทุกสิ่งอย่างนุ่มนวล ทว่ายามที่นางก้าวขึ้นรถมุ่งหน้าสู่เจียงหนาน ข้ากลับหมุนตัวเดินไปตามเส้นทางหวนคืนของตนเอง ความฝันตลอดสิบปีนี้ ถึงเวลาต้องตื่นเสียที

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ

ภรรยาของผมคือนักเดินทางข้ามมิติ กฎข้อห้ามคือไม่อนุญาตให้มีความรู้สึกผูกพันกับคนในมิติเล็กๆ แห่งนี้ แต่เธอกลับตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกพบ และทุกครั้งที่เธอหวั่นไหว จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกทึ้ง เธอทนรับความทรมานเช่นนี้มาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง ต่อมา ผมถูกลักพาตัวไปที่พม่าตอนเหนือ ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทุบตีอย่างหนักตลอดทั้งวัน ในตอนที่กำลังจะสติแตก ผมก็นึกถึงวิธีลับที่จ้านจิ้งเคยสอนไว้ มันคือวิชาที่ใช้ติดต่อกับเธอในต่างโลก ทว่าหลังจากที่ทำสำเร็จ ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้านจิ้งกับอาจารย์ที่ปรึกษาจากต่างโลกของเธอ "จ้านจิ้ง เธอติดต่อกับพวกองค์กรใต้ดินให้ไปลักพาตัวซูรุ่ยมาได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่สุดที่รักของเธอหรือไง?" น้ำเสียงของภรรยาเย็นชาและแข็งกร้าว "เคราะห์กรรมครั้งนี้เดิมทีพระรองอย่างเจิ้นถิงต้องเป็นคนรับไว้ เพื่อช่วยเขา ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ซูรุ่ยคือพระเอกของโลกใบนี้ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอกค่ะ" "รอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ฉันก็จะสามารถอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้เขาอย่างดีเลยล่ะ" ผมปวดใจจนแทบขาด ในยามที่พวกเดนมนุษย์เหล่านั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ ผมก็ละทิ้งการดิ้นรนขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง

“ระบบ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” ระบบตอบกลับมาทันที “ได้เลยโฮสต์ โปรแกรมถอนตัวเริ่มทำงานแล้ว อีกครึ่งเดือนคุณจะไปจากที่นี่ได้” ระบบที่แข็งทื่อเป็นเครื่องจักรมาโดยตลอดเงียบไปอึดใจหนึ่งอย่างหาได้ยาก ก่อนจะถามเพิ่มเติมด้วยความไม่เข้าใจ “โฮสต์คะ ที่นี่มีสามีที่รักคุณกับลูกชายที่คอยเข้าข้างคุณทุกเรื่อง นี่ไม่ใช่บ้านของคุณเหรอ พวกเขาคือครอบครัวของคุณนะ” เมื่อเสิ่นชูถังได้ยินคำว่าครอบครัว สายตาของเธอก็ค่อย ๆ ทอดมองไปยังโทรทัศน์

หลังจากที่ฉันนึกขึ้นได้เป็นครั้งที่แปดว่าฉันคือลูกสาวตัวจริง คนในตระกูลมหาเศรษฐีก็เตรียมจะสะกดจิตฉันเป็นครั้งที่เก้า พี่ชายทั้งสามคนให้ฉันจับฉลากอีกครั้ง เพื่อตัดสินใจบทบาทที่ฉันจะได้รับหลังจากถูกสะกดจิตแล้ว บนไม้ฉลากทั้งสามอันเขียนไว้ว่า ลูกสาวตัวปลอม ลูกสาวของคนรับใช้และนักเรียนทุนยากจน "จับสักใบสิ" ฉันยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน พี่ใหญ่หน้าขรึมลงก่อน "เสิ่นชิว ถ้าเธอยังอยากจะอยู่ในตระกูลเสิ่นต่อ ก็อย่าเอาแต่คิดจะแย่งฐานะของเวยเวย" พี่รองขมวดคิ้ว น้ำเสียงเหมือนทนรำคาญไม่ไหว "เธอช่วยรู้กาลเทศะหน่อย หัวใจของเวยเวยไม่ค่อยแข็งแรง ต้องการความรักความเอ็นดูจากพวกเรามากกว่าเธอ" พี่สามเหล่ตามองฉัน ใบหน้าที่เหมือนฉันอย่างกับแกะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฝาแฝดแล้วยังไงล่ะ ชาตินี้ฉันยอมรับเวยเวยเป็นน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น!" ฉันชินชาไปหมดแล้ว ระบบที่ปลุกฉันขึ้นมาแปดครั้งก็ใกล้จะบ้าแล้วเหมือนกัน [โฮสต์ ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!] [ยกเลิกภารกิจพิชิตใจ! พวกเราไม่เล่นกับงี่เง่าพวกนี้แล้ว!!] [แค่ร่างกายตายก็จะหลุดพ้นจากมิตินี้ได้ โฮสต์สามารถเลือกวิธีตายให้ตัวเองได้เลย]