Short
หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า

หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า

โดย:  สุราเมรัยจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
8บท
4.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

「你要幫大嫂生一個孩子?怎麼幫?」

陸昭寧眼睫輕顫,不可置信地望向眼前的男人——她的夫君顧長淵。

顧長淵今日剛凱旋,身著冷硬的盔甲。

他目視前方,語氣帶著武將特有的冷冽果決。

「今夜起,我會宿在她的聽雨軒,直到她懷上孩子。」

陸昭寧的心直往下墜。

「難怪,兄長嚥氣一個多月,公婆卻掩蓋此事,至今沒有對外發喪……」

她扯唇,自嘲地笑。

「所以,你們都商議好了,眼下不過是通知我?」

大婚後,顧長淵就去了邊境,他們至今沒有圓房。

今晚,本該補上這洞房花燭夜,他卻要和別的女人纏綿,那人還是他的大嫂!

簡直荒唐!

顧長淵聽出她陰陽怪氣。

「父親母親都已決定,本不需要徵詢你的意見,是長嫂非要我來問你的意思。」

陸昭寧清冷抬眸。

「長嫂真是貼心哪。只是,這樣有違人倫的事,長嫂竟也能同意嗎?」

顧長淵立刻面露惱意。

「長嫂冰清玉潔!她是為了忠勇侯府!為了給大哥留後!

「你莫要再無理取鬧,只需同意,讓長嫂安心就是。」

陸昭寧反問:「若我不同意呢?」

顧長淵:「那我就休妻另娶!」

陸昭寧瞳仁一顫。

休妻?!

她這兩年的付出與等待,真成了一場笑話……

陸昭寧對他再無期待。

「好,我同意。」

顧長淵觸及她失望的眼神,心中莫名發悶。

他平復心情,告誡她。

「此事不可告訴任何人,尤其是你那個商賈出身,滿腦子算計的父親。」

陸昭寧冷笑。

「當初你忠勇侯府虧空十萬金,是我陸家出手相助。這兩年,陸家也沒少在仕途上幫襯你。

「你不給我正妻的體面也就罷了,如今竟侮辱我父親——你的岳丈,侯府的恩人!」

顧長淵一臉正氣,更正她。

「當年的事,你非得整天掛在嘴邊嗎?

「至於我的仕途,你父親只是個尋常商人,能做什麼?

「長嫂的父親是丞相,他才是我仕途上的恩人。」

他那岳父,不拖侯府後腿就很好了,如何能與丞相比?

陸昭寧眼睛微紅。

他顧長淵能坐上如今這位置,靠的是她陸家,是陸家用金銀鋪就的登雲梯!

除卻京中上下打點,還有糧餉輜重,若是沒有陸家出手,等到邊境,早就被層層搜刮得所剩無幾。

如今在他口中,沒有功,全是算計……

她差點忍不住要搧他幾巴掌。

這時,一道身影衝進來。

「長淵,昭寧,你們別吵了。」

是長嫂林婉晴。

她一襲白衣,淚眼漣漣。

顧長淵的視線隨著她,關心道。

「夜裡涼,嫂嫂怎穿得如此單薄?」

陸昭寧從未見他如此溫柔的神情。

他始終是冷冰冰的性子,上門求娶是這樣,大婚那日也是這樣。

她以為他就是這樣的人,原來不是。

林婉晴拉住陸昭寧的手,愧疚又悲傷。

「是我不爭氣,成婚三年無所出。如今還要來為難你……原諒我,不要因著我這無用的嫂嫂,令你們夫妻生了嫌隙。」

眼見她淚如雨下,顧長淵拉過陸昭寧,低斥。

「兄長出事後,長嫂一心想隨他去了,是我和母親好不容易勸住她。你一會兒小心說話。」

「當然。」陸昭寧淡然一笑。

隨後,她轉身看向林婉晴。

「嫂嫂,我同意你和夫君生個孩子。」

林婉晴聞言,愣了一愣,隨即就要下跪。

「我替夫君謝你……」

顧長淵眼明手快地扶住她。

「你是長嫂,該由昭寧對你行禮!何況你是為了侯府犧牲!」

陸昭寧只覺得諷刺。

一邊對亡夫情深義重,一邊靠在顧長淵懷裡不掙扎。

這就是顧長淵口中冰清玉潔的嫂嫂啊。

「咳咳……」林婉晴虛弱咳嗽,且有暈倒之兆。

顧長淵十分緊張,「我送嫂嫂回去。」

說完他就抱起林婉晴走了。

燭光下,陸昭寧那張穠麗的臉明暗參半。

婢女阿蠻走進來,義憤填膺。

「小姐,我都聽見了!他們真無恥!」

陸昭寧眸中泛起一抹涼意。

「藥,到了嗎?」

「是!」

阿蠻趕忙從懷裡掏出來,呈上。

「小姐,為何不告訴老夫人和將軍,世子是中了奇毒,陷入假死?他們要是知道,就不會想出借種的餿主意了。

「你可是薛神醫的弟子,有你施針,再加上這花重金從西域買來的藥,定能救活世子的!」

陸昭寧撫摸藥瓶,眸色沉重。

起初沒說,是因為她也不確定,不想讓婆母他們空歡喜一場。

現在不說,是因為顧長淵沒給她這個機會。

她抬眸,唇角勾起冰冷弧度。

侯府如此噁心她。

她便讓世子起死回生,親睹那對滿口「敬兄愛夫」的叔嫂,如何珠胎暗結……
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
8
บทที่ 1
คำพูดของฉันดังราวฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำให้มือของพ่อที่กำหนังสือสู่ขอชะงักค้างอยู่กลางอากาศแม่ตาโตจนแทบถลน หางถึงกับพองฟู “หว่านไป๋ เธอบ้าไปแล้วหรือ ซือเหย่ชวนเกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งกระหายเลือดและโหดเหี้ยม ได้ยินว่าตอนคืนร่างอสูรคลุ้มคลั่ง เกือบกัดคอคนรับใช้ขาด แต่งกับเขาไม่ต่างจากกระโดดลงกองไฟนะ”ฉันยังไม่ทันพูด พ่อก็ไอเบา ๆ ขัดขึ้นก่อน“ถ้าเธอไม่แต่ง แล้วเจียวเจียวจะทำยังไง ตอนนี้เธอก็ผูกสัญญากับซิวหย่วนแล้วด้วย…”แววตาแม่ฉายความลังเล ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือฉันลงหัวใจฉันเย็นวาบ ทั้งที่ฉันเป็นลูกแท้ ๆ แต่พวกเขากลับเข้าข้างลูกบุญธรรมอย่างเย่หย่าเจียวเสมอฉันหัวเราะเย็นชา “ได้สิ แต่ฉันมีเงื่อนไข วันออกเรือน เย่หย่าเจียวต้องยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าเธอขโมยยาของฉัน”“เธอจะใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง นั่นมันทำลายชื่อเสียงน้องนะ”พ่อโกรธจนทุบโต๊ะ แม่ก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังฉันแสยะยิ้ม “คุณชายเผ่านาคาจะแต่งกับหญิงที่ปรุงยา คนเราจะโลภไม่ได้ ชื่อเสียงกับความสุขทั้งชีวิตของเธอ เลือกได้แค่อย่างเดียว”สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยเพื่อเย่หย่าเจียวฉันหันหลังเดินออกมาโดยไม่ลังเล แต่กลับชนเข้ากับกู้ซิ
อ่านเพิ่มเติม
บททีี่ 2
วันถัดมา ฉันไปที่ร้านเครื่องประดับเพื่อเลือกกำไลหยกตอบแทนให้ซือเหย่ชวนร่างอสูรของเขาเป็นงูดำตาเขียว ฉันจึงเลือกกระดุมข้อมือรูปงู ประดับดวงตาด้วยมรกตหนึ่งคู่ฉันปลอบใจตัวเองขำ ๆ ว่า อย่างน้อยตระกูลซือก็เป็นมหาเศรษฐีระดับสูงสุด มีทั้งเงินและอำนาจ แล้วฉันจะยังไม่พอใจอะไรอีกล่ะพอจ่ายเงินเสร็จกำลังจะออกจากร้าน ก็ได้ยินเสียงอุทานเว่อร์วังดังขึ้น“พี่นี่พูดอย่างทำอย่างจริง ๆ นะคะ ปากบอกไม่ยอมเป็นทาสอสูรของพี่ซิวหย่วน แต่ลับหลังกลับทุ่มเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้เขา นิสัยแบบนี้ หนูทำไม่ได้หรอกนะ”เย่หย่าเจียวซบอยู่ในอ้อมแขนกู้ซิวหย่วน พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะฉันเพิ่งนึกได้ว่า วันนี้เป็นวันเกิดของกู้ซิวหย่วนพวกเขาคิดว่ากระดุมข้อมือนี่คือของขวัญที่ฉันซื้อเอาใจเขากู้ซิวหย่วนมองกระดุมข้อมือในมือฉันอย่างดูแคลน“นึกว่าเธอจะใจแข็งแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องก้มหัวให้ฉันเพื่อไม่ให้ถูกจับคู่กับอสูรพเนจร ของก็ยังน่าเกลียดอีก ฉันไม่ชอบ ไปเปลี่ยนเป็นลายหมาป่าสีเงินเดี๋ยวนี้”ฉันขมวดคิ้วก่อนจะพูดตัดบท “นี่ฉันซื้อให้คู่หมั้นของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ”เขาหัวเราะหยัน “เลิกปากแข็งได้แล้ว เธออายุจะ 25 อยู่แล้ว
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
ฉันมองฝ่ามือที่เลือดเนื้อเละเทะ แล้วหัวเราะออกมากู้ซิวหย่วนชะงัก สีหน้าวูบไหวเล็กน้อย “เธอหัวเราะอะไร?”ฉันหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเอง… โง่ที่เคยยอมแลกเลือดเนื้อทั้งตัว เพื่อขอความรักอันตื้นเขินจากพ่อแม่และเขาทุกครั้งที่เย่หย่าเจียวแค่แสร้งทำตัวน่าสงสาร ไม่ว่าฉันจะเป็นลูกแท้ ๆ หรือเป็นคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาก็เชื่อเธอโดยไม่มีเงื่อนไขจากการใส่ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันกลายเป็นคนรังแกน้อง เป็นคนขโมยผลงานเธอ… กลายเป็นตัวร้ายโดยสมบูรณ์ฉันกำหมัดแน่น เล็บจิกลงในฝ่ามือที่ไหม้ แหงนหน้ามองกู้ซิวหย่วนทั้งน้ำตา“ฉันไม่ผิด และจะไม่ขอโทษ”รูม่านตาของกู้ซิวหย่วนหดวูบ คล้ายถูกความดื้อรั้นในแววตาฉันแทงเข้าใจ“พี่ซิวหย่วน…” เย่หย่าเจียวสะอื้น “มือหนูเจ็บจังเลย”เขาหันไปอุ้มเธอโดยไม่ลังเล กลัวเธอหนาว ยังวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกในรถมาห่มให้แน่นหนาทันทีที่เห็นเสื้อคลุมนั้น หัวใจฉันบีบรัดจนแทบขาดมันคือเสื้อคลุมที่ทำจากหางทั้งแปดของฉันมีอยู่ครั้งหนึ่ง เย่หย่าเจียวใส่ร้ายฉันจนเกือบเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันส่วนฉันในฐานะจิ้งจอกเก้าหาง แต่ละหางแทนหนึ่งชีวิต ภายใต้แรงกดดันของ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
กู้ซิวหย่วนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นกระดุมข้อมือรูปงูคู่นั้นเด่นชัดอยู่บนข้อมือของซือเหย่ชวนเขามองใบหน้าหล่อเหลาราวกับสวรรค์ลำเอียงของอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ เหล็กเผาในมือหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง“นายคือคุณชายเผ่านาคา ซือเหย่ชวนงั้นเหรอ หมายความว่ายังไง คนที่นายจะแต่งไม่ใช่เจียวเจียวหรอกเหรอ ตอนนี้เธอผูกสัญญากับฉันแล้ว นายยังจะมาทำไมอีก”ลเมื่อเห็นซือเหย่ชวนยื่นมือมาทางฉันอย่างอ่อนโยน หัวใจกู้ซิวหย่วนก็พลันจมดิ่งด้วยลางร้ายซือเหย่ชวนยิ้ม ก่อนประสานนิ้วทั้งสิบกับฉันแนบแน่น พลางเลิกคิ้วอย่างมีอารมณ์ขัน“ฉันไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับเย่หย่าเจียว คนที่ฉันจะแต่งด้วยมีแค่อาหว่าน ยาที่ใช้แข่งก็เป็นของอาหว่าน ส่วนผู้หญิงจอมเสแสร้งแบบเย่หย่าเจียว ก็มีแต่พวกโง่เท่านั้นที่หลงเชื่อ”กู้ซิวหย่วนใจหล่นวูบคำพูดนี้หมายความว่ายังไง?รอบข้างฮือฮาขึ้นมาทันที หลายคนเริ่มสงสัยแล้วว่ายาที่ส่งประกวดเป็นผลงานของเย่หย่าเจียวจริงหรือไม่ใบหน้าเย่หย่าเจียวซีดเผือด สัญชาตญาณแรกคือจะบีบน้ำตา แต่ฉันชิงหันไปหาพ่อแม่ที่เพิ่งลงมา“พ่อ แม่ อย่าลืมสิ่งที่รับปากไว้นะ”แม่กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเย่หย่าเจียวอย่างกร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ซือเหย่ชวนจัดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ราวเทพนิยายให้ฉันเพราะฉันแพ้เกสรดอกไม้ แต่ก็ชอบดอกไม้ ภายในงานจึงตกแต่งด้วยดอกไม้ประดิษฐ์ทั้งหมดฉันแอบสงสัยว่าเขารู้ความชอบและนิสัยของฉันได้อย่างไร ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นคนรับใช้บอก ฉันถึงได้รู้ว่ามีอสูรเผ่าหมาป่าคลุ้มคลั่งตนหนึ่ง กลับคืนร่างอสูรเต็มตัว กำลังข่วนประตูรั้วเหล็กด้านนอกอย่างบ้าคลั่งฉันชะงักไปเล็กน้อย ปกติอสูรจะคืนร่างเดิมก็ต่อเมื่อถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงเท่านั้นตอนรู้ความจริงเรื่องเย่หย่าเจียว กู้ซิวหย่วนยังไม่คืนร่างอสูร แต่พอเห็นพิธีผูกสัญญาของฉัน เขากลับถูกกระตุ้นจนกลายร่างถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันอาจคิดว่าเขาใส่ใจฉันมากกว่า แต่ตอนนี้ ฉันแค่รู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจตอนมีอยู่ไม่เคยเห็นค่า ตอนเสียไปแล้วจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันท่ามกลางเสียงอวยพรของแขกเหรื่อ ฉันกับซือเหย่ชวนแลกแหวน ก่อนจะจุมพิตกันอย่างอ่อนโยนหลังพิธี เรานั่งรถไปเรือนหอ ระหว่างทางยังเห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่ด้านนอก ขังหมาป่าสีเงินยักษ์เอาไว้ภาพเลือนรางคล้ายเห็นกู้ซิวหย่วนมีน้ำตาไหล แต่ทำได้เพียงติดอยู่ในกรง มองรถของเราค่อย ๆ แล่นห่างออกไปในเรื
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ฉันเคยคิดว่ากู้ซิวหย่วนคงจะตัดใจได้เสียที แต่ไม่คิดเลยว่าหลายวันถัดมา เขายังคงมายืนดักอยู่หน้าประตูไม่ไปไหนฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงออกไปพบเขาในที่สุดกู้ซิวหย่วนผอมลงไปมาก ใบหน้าซีดเผือด ใต้ตาคล้ำ เสื้อผ้าหลวมโคร่งห้อยอยู่บนตัวพอเห็นฉัน เขารีบกระชากคอเสื้อ เปิดให้ดูท้ายทอยที่รอยสัญญาถูกลบออกไปแล้วเขายิ้มเอาใจราวกับกำลังรอคำชม พูดอย่างรีบร้อน “อาหว่าน ฉันผ่าตัดเอารอยสัญญาออกแล้ว ตอนนี้ฉันสะอาดบริสุทธิ์แล้ว เรากลับมาอยู่ด้วยกันได้แล้วนะ”การลบรอยสัญญาอันตรายอย่างยิ่ง พลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงตาย แทบไม่มีอสูรคนไหนยอมทำยิ่งรอยสัญญาฝังลึกถึงเนื้อหนัง หากจะลบให้หมด ต้องเฉือนเนื้อส่วนนั้นออกทั้งชิ้นฉันมองท้ายทอยที่ยังชุ่มเลือดของเขา แล้วขมวดคิ้วก็แปลกใจอยู่บ้างที่เขากล้าทำถึงขั้นนี้ แต่ก็แค่แปลกใจเท่านั้นเมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร เขาคิดว่าฉันเริ่มใจอ่อน รีบควักของสองก้อนขนฟูออกมาจากเสื้อฉันเพิ่งเห็นชัด ๆ ว่านั่นคือหางของเย่หย่าเจียว… และของเขาเองใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ขอโทษนะอาหว่าน เมื่อก่อนฉันเลวเกินไป ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจว่าเธอเคยเจ็บแค่ไหน ฉันตัดหางของตัวเองกับผู้ห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
กู้ซิวหย่วนแพ้มะม่วงสามนาทีหลังจากนั้น มือเขาขึ้นผื่นแดงน่ากลัว แต่ก็ยังไม่รู้ตัว กินมะม่วงคำโตไม่หยุดจนชักทั้งตัว น้ำลายฟูมปาก ล้มลงกับพื้นตอนถูกหามขึ้นรถพยาบาล เขามองมาที่ฉันอย่างอ่อนแรง “อาหว่าน… ตอนนี้ฉันเจ็บปวดเหมือนเธอแล้ว ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม”ฉันแค่มองเขาอย่างเย็นชา ไม่ตอบอะไร แล้วจับมือซือเหย่ชวนกลับบ้านภาพสุดท้ายที่กู้ซิวหย่วนเห็นก่อนหมดสติ คือแผ่นหลังที่ไม่หันกลับไปของฉันกว่าจะเจอเขาอีก ก็ผ่านไปสามวันแล้วได้ยินว่าเขานอน ICU หนึ่งวันเต็มกว่าจะฟื้นคราวนี้เขาไม่บุกตรงๆ แต่คอยโผล่ตามที่ฉันไปประจำ ทำเหมือนบังเอิญเจอซือเหย่ชวนโมโหมาก ตามติดฉันไม่ห่าง ดวงตาเรียวยาวเย็นเยียบเหมือนงู เต็มไปด้วยคำเตือนจนวันหนึ่ง เราไปงานเลี้ยงธุรกิจด้วยกันเพราะซือเหย่ชวนต้องคุยงาน ฉันเลยแยกตัวออกมาสักพักตอนนั้นเอง ฉันเดินแยกมานั่งกินเค้กที่โซนของหวาน จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งทาบลงมาพอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกู้ซิวหย่วนยืนอยู่ตรงหน้าฉันฉันหงุดหงิดเลยคิดจะเดินหนีเมื่อก่อนไม่คิดเลยว่าเขาเป็นคนน่ารังเกียจขนาดนี้เมื่อเขาเห็นความรังเกียจในแววตาฉัน เขาก็รีบเรียก “อาหว่าน ฉันแค่อยากม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
พอคำพูดนั้นหลุดออกมา งานเลี้ยงทั้งงานก็เงียบกริบทันทีจากนั้นก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านเย่หย่าเจียวตั้งใจจะทำเรื่องให้ใหญ่โต โดยไม่สนภาพลักษณ์ตัวเอง เอาแต่ร้องทุกข์โวยวายตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่า วันนั้นเย่หย่าเจียวถูกกู้ซิวหย่วนตัดหางแล้วไล่ออกจากตระกูลกู้พ่อแม่ของเธอก็หมดใจ ไม่ยื่นมือช่วยเหลือหลายวันที่ผ่านมา เย่หย่าเจียวเร่ร่อนอยู่ข้างถนนจนกระทั่งท้องเริ่มโตขึ้น เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์แม้กู้ซิวหย่วนจะโมโหจัด พยายามดึงเธอออก แต่เธอก็กอดขาเขาแน่นไม่ยอมปล่อยเด็กในท้องคือไพ่ใบสุดท้ายของเธอ และเป็นโอกาสเดียวที่จะพลิกชีวิตเหล่าสัตว์อสูรรอบข้างต่างยืนดูเรื่องตลกของตระกูลกู้คุณท่านใหญ่แห่งตระกูลกู้รีบมาที่งาน เพื่อรักษาหน้าตระกูล จึงจำใจบังคับให้กู้ซิวหย่วนพาเย่หย่าเจียวกลับไปก่อนจากไป เย่หย่าเจียวมองฉันด้วยสายตาเคียดแค้น ความอิจฉาและความไม่ยอมแพ้ทำให้ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเมื่อกลับถึงบ้าน ซือเหย่ชวนก็ทำเหมือนทุกวัน นวดให้ฉัน เตรียมน้ำอาบให้ฉันกลับมองตาเขาแล้วถามว่า “เมื่อกี้ตอนคุณไล่อสูรหญิงคนนั้นออกไป คุณพูดว่าแอบชอบฉัน หมายความว่ายังไง”มือเขาชะงักไปครู่หนึ่ง
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status