Short
หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า

หลังแต่งอสรพิษ รักเก่าเสียใจแทบบ้า

Oleh:  สุราเมรัยTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
4.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

คำพูดของฉันดังราวฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำให้มือของพ่อที่กำหนังสือสู่ขอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

แม่ตาโตจนแทบถลน หางถึงกับพองฟู “หว่านไป๋ เธอบ้าไปแล้วหรือ ซือเหย่ชวนเกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งกระหายเลือดและโหดเหี้ยม ได้ยินว่าตอนคืนร่างอสูรคลุ้มคลั่ง เกือบกัดคอคนรับใช้ขาด แต่งกับเขาไม่ต่างจากกระโดดลงกองไฟนะ”

ฉันยังไม่ทันพูด พ่อก็ไอเบา ๆ ขัดขึ้นก่อน

“ถ้าเธอไม่แต่ง แล้วเจียวเจียวจะทำยังไง ตอนนี้เธอก็ผูกสัญญากับซิวหย่วนแล้วด้วย…”

แววตาแม่ฉายความลังเล ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือฉันลง

หัวใจฉันเย็นวาบ ทั้งที่ฉันเป็นลูกแท้ ๆ แต่พวกเขากลับเข้าข้างลูกบุญธรรมอย่างเย่หย่าเจียวเสมอ

ฉันหัวเราะเย็นชา “ได้สิ แต่ฉันมีเงื่อนไข วันออกเรือน เย่หย่าเจียวต้องยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าเธอขโมยยาของฉัน”

“เธอจะใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง นั่นมันทำลายชื่อเสียงน้องนะ”

พ่อโกรธจนทุบโต๊ะ แม่ก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวัง

ฉันแสยะยิ้ม “คุณชายเผ่านาคาจะแต่งกับหญิงที่ปรุงยา คนเราจะโลภไม่ได้ ชื่อเสียงกับความสุขทั้งชีวิตของเธอ เลือกได้แค่อย่างเดียว”

สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยเพื่อเย่หย่าเจียว

ฉันหันหลังเดินออกมาโดยไม่ลังเล แต่กลับชนเข้ากับกู้ซิวหย่วนที่เพิ่งออกมาจากห้องของเย่หย่าเจียว

กู้ซิวหย่วนสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ หน้าอกเต็มไปด้วยรอยแดงคลุมเครือ กลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่เย่หย่าเจียวใช้เป็นประจำแรงจนฉุน

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตลอดสามวันที่ผ่านมา พวกเขาหวานชื่นกันแค่ไหน

เห็นฉันปิดจมูกเดินหนีด้วยความรังเกียจ เขารีบขวางไว้

“อาหว่าน ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่ฉันมีทางนี้เท่านั้นถึงจะช่วยเจียวเจียวได้ เผ่านาคาหวงของมาก มีแค่ผูกสัญญากับเจียวเจียวเท่านั้น ถึงจะตัดใจเขาได้”

ฉันยิ้มขมขื่น “แล้วฉันล่ะ?”

เดิมทีตอนอายุ 20 ฉันควรผูกสัญญากับเขาแล้ว แต่ทุกครั้งที่ใกล้จะทำ เขากลับทิ้งฉันเพราะเย่หย่าเจียวงอแง

การผูกสัญญาถูกเลื่อนครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้ฉันเกือบ 25 แล้ว เขากลับมาผูกสัญญากับเย่หย่าเจียวในจังหวะสำคัญแบบนี้

ทางที่เหลือให้ฉันมีแค่ถูกจับคู่กับอสูรพเนจร หรือแต่งกับคุณชายเผ่านาคา ล้วนเป็นจุดจบทั้งคู่

แววตากู้ซิวหย่วนฉายความรู้สึกผิด เขารีบคว้ามือฉันไว้

“อาหว่าน ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอแต่งกับอสูรพเนจรแน่ จริงสิ ฉันจะประทับตราทาสอสูรให้เธอ ให้เธออยู่บ้านฉันในฐานะทาสอสูร แบบนี้เธอก็ไม่ต้องแต่งงานแล้ว”

“วางใจเถอะ แค่พิธีเท่านั้น พอเธอเข้าตระกูลกู้ ฉันจะดูแลเธอเหมือนดูแลเจียวเจียว”

ฉันทั้งโกรธทั้งขำ เขาหน้าด้านได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

มีแต่อสูรที่ทำผิดมหันต์ ไร้ที่ไปเท่านั้น ถึงจะยอมถูกประทับตราทาสอสูรอันน่าอับอาย

เมื่อเป็นทาสอสูร เจ้าบ้านจะขายทอดตลาดเมื่อไรก็ได้ ต้องอยู่ต่ำต้อยไปทั้งชีวิต แม้แต่ลูกที่เกิดมาก็เป็นได้แค่ทาสอสูร

ฉันสะบัดมือเขาออกแรง ๆ “กู้ซิวหย่วน ต่อให้ฉันแต่งกับใคร ก็ไม่มีวันเป็นทาสอสูร”

เสียหน้าเข้า กู้ซิวหย่วนหน้ามืดลงทันที

“เย่หว่านไป๋ เธอไม่ได้รักฉันเหรอ ชื่อเสียงสำคัญกว่าการได้อยู่กับฉันงั้นเหรอ”

ฉันสวนกลับ “แล้วทำไมไม่ให้เย่หย่าเจียวเป็นทาสอสูรล่ะ แบบนั้นก็ช่วยเธอได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

เขาพูดโพล่งออกมา “เธอจะเป็นทาสอสูรได้ยังไง เธอบอบบางน่ารัก ควรถูกทะนุถนอม จะทนความลำบากแม้แต่นิดเดียวไม่ได้”

ความน้อยใจที่สะสมมานานทำให้ดวงตาฉันแดงก่ำ

เพียงเพราะเธอเป็นอสูรเผ่ากระต่ายที่บอบบางน่าทะนุถนอม ส่วนฉันเป็นจิ้งจอกเก้าหางเพียงตัวเดียวในเผ่า แข็งแรง แถมมีถึงเก้าชีวิต

พ่อแม่จึงลำเอียงไปทางเธอ แม้แต่คู่หมั้นก็สงสารเธอ

ความอัดอั้นทั้งหมด กลายเป็นสิ่งที่ฉันต้องแบกรับแต่เพียงผู้เดียว

กู้ซิวหย่วนเหมือนถูกสายตาเย้ยหยันของฉันแผดเผา เขาทิ้งท้ายอย่างขุ่นเคือง

“เธอไปคิดทบทวนเองก็แล้วกัน ยังไงเธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่ดี”

หลังเขาเดินจากไป ฉันเดินลงบันไดอย่างเหม่อลอย แล้วก็ได้รับของหมั้นจากเผ่านาคาที่ส่งมาให้

มันคือกำไลหยกชิ้นสุดท้ายของงานประมูลครั้งก่อน ที่ฉันพลาดไม่ได้มา

ในใจพลันอุ่นวาบขึ้นมา

บางที การแต่งกับซือเหย่ชวนอาจไม่ใช่ทางตันเสมอไป

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
8 Bab
บทที่ 1
คำพูดของฉันดังราวฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำให้มือของพ่อที่กำหนังสือสู่ขอชะงักค้างอยู่กลางอากาศแม่ตาโตจนแทบถลน หางถึงกับพองฟู “หว่านไป๋ เธอบ้าไปแล้วหรือ ซือเหย่ชวนเกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งกระหายเลือดและโหดเหี้ยม ได้ยินว่าตอนคืนร่างอสูรคลุ้มคลั่ง เกือบกัดคอคนรับใช้ขาด แต่งกับเขาไม่ต่างจากกระโดดลงกองไฟนะ”ฉันยังไม่ทันพูด พ่อก็ไอเบา ๆ ขัดขึ้นก่อน“ถ้าเธอไม่แต่ง แล้วเจียวเจียวจะทำยังไง ตอนนี้เธอก็ผูกสัญญากับซิวหย่วนแล้วด้วย…”แววตาแม่ฉายความลังเล ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือฉันลงหัวใจฉันเย็นวาบ ทั้งที่ฉันเป็นลูกแท้ ๆ แต่พวกเขากลับเข้าข้างลูกบุญธรรมอย่างเย่หย่าเจียวเสมอฉันหัวเราะเย็นชา “ได้สิ แต่ฉันมีเงื่อนไข วันออกเรือน เย่หย่าเจียวต้องยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าเธอขโมยยาของฉัน”“เธอจะใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง นั่นมันทำลายชื่อเสียงน้องนะ”พ่อโกรธจนทุบโต๊ะ แม่ก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังฉันแสยะยิ้ม “คุณชายเผ่านาคาจะแต่งกับหญิงที่ปรุงยา คนเราจะโลภไม่ได้ ชื่อเสียงกับความสุขทั้งชีวิตของเธอ เลือกได้แค่อย่างเดียว”สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยเพื่อเย่หย่าเจียวฉันหันหลังเดินออกมาโดยไม่ลังเล แต่กลับชนเข้ากับกู้ซิ
Baca selengkapnya
บททีี่ 2
วันถัดมา ฉันไปที่ร้านเครื่องประดับเพื่อเลือกกำไลหยกตอบแทนให้ซือเหย่ชวนร่างอสูรของเขาเป็นงูดำตาเขียว ฉันจึงเลือกกระดุมข้อมือรูปงู ประดับดวงตาด้วยมรกตหนึ่งคู่ฉันปลอบใจตัวเองขำ ๆ ว่า อย่างน้อยตระกูลซือก็เป็นมหาเศรษฐีระดับสูงสุด มีทั้งเงินและอำนาจ แล้วฉันจะยังไม่พอใจอะไรอีกล่ะพอจ่ายเงินเสร็จกำลังจะออกจากร้าน ก็ได้ยินเสียงอุทานเว่อร์วังดังขึ้น“พี่นี่พูดอย่างทำอย่างจริง ๆ นะคะ ปากบอกไม่ยอมเป็นทาสอสูรของพี่ซิวหย่วน แต่ลับหลังกลับทุ่มเงินซื้อของขวัญวันเกิดให้เขา นิสัยแบบนี้ หนูทำไม่ได้หรอกนะ”เย่หย่าเจียวซบอยู่ในอ้อมแขนกู้ซิวหย่วน พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะฉันเพิ่งนึกได้ว่า วันนี้เป็นวันเกิดของกู้ซิวหย่วนพวกเขาคิดว่ากระดุมข้อมือนี่คือของขวัญที่ฉันซื้อเอาใจเขากู้ซิวหย่วนมองกระดุมข้อมือในมือฉันอย่างดูแคลน“นึกว่าเธอจะใจแข็งแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องก้มหัวให้ฉันเพื่อไม่ให้ถูกจับคู่กับอสูรพเนจร ของก็ยังน่าเกลียดอีก ฉันไม่ชอบ ไปเปลี่ยนเป็นลายหมาป่าสีเงินเดี๋ยวนี้”ฉันขมวดคิ้วก่อนจะพูดตัดบท “นี่ฉันซื้อให้คู่หมั้นของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ”เขาหัวเราะหยัน “เลิกปากแข็งได้แล้ว เธออายุจะ 25 อยู่แล้ว
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันมองฝ่ามือที่เลือดเนื้อเละเทะ แล้วหัวเราะออกมากู้ซิวหย่วนชะงัก สีหน้าวูบไหวเล็กน้อย “เธอหัวเราะอะไร?”ฉันหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเอง… โง่ที่เคยยอมแลกเลือดเนื้อทั้งตัว เพื่อขอความรักอันตื้นเขินจากพ่อแม่และเขาทุกครั้งที่เย่หย่าเจียวแค่แสร้งทำตัวน่าสงสาร ไม่ว่าฉันจะเป็นลูกแท้ ๆ หรือเป็นคู่หมั้นที่เติบโตมาด้วยกัน พวกเขาก็เชื่อเธอโดยไม่มีเงื่อนไขจากการใส่ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันกลายเป็นคนรังแกน้อง เป็นคนขโมยผลงานเธอ… กลายเป็นตัวร้ายโดยสมบูรณ์ฉันกำหมัดแน่น เล็บจิกลงในฝ่ามือที่ไหม้ แหงนหน้ามองกู้ซิวหย่วนทั้งน้ำตา“ฉันไม่ผิด และจะไม่ขอโทษ”รูม่านตาของกู้ซิวหย่วนหดวูบ คล้ายถูกความดื้อรั้นในแววตาฉันแทงเข้าใจ“พี่ซิวหย่วน…” เย่หย่าเจียวสะอื้น “มือหนูเจ็บจังเลย”เขาหันไปอุ้มเธอโดยไม่ลังเล กลัวเธอหนาว ยังวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกในรถมาห่มให้แน่นหนาทันทีที่เห็นเสื้อคลุมนั้น หัวใจฉันบีบรัดจนแทบขาดมันคือเสื้อคลุมที่ทำจากหางทั้งแปดของฉันมีอยู่ครั้งหนึ่ง เย่หย่าเจียวใส่ร้ายฉันจนเกือบเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันส่วนฉันในฐานะจิ้งจอกเก้าหาง แต่ละหางแทนหนึ่งชีวิต ภายใต้แรงกดดันของ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
กู้ซิวหย่วนเบิกตากว้าง เมื่อเห็นกระดุมข้อมือรูปงูคู่นั้นเด่นชัดอยู่บนข้อมือของซือเหย่ชวนเขามองใบหน้าหล่อเหลาราวกับสวรรค์ลำเอียงของอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ เหล็กเผาในมือหล่นกระทบพื้นดังเคร้ง“นายคือคุณชายเผ่านาคา ซือเหย่ชวนงั้นเหรอ หมายความว่ายังไง คนที่นายจะแต่งไม่ใช่เจียวเจียวหรอกเหรอ ตอนนี้เธอผูกสัญญากับฉันแล้ว นายยังจะมาทำไมอีก”ลเมื่อเห็นซือเหย่ชวนยื่นมือมาทางฉันอย่างอ่อนโยน หัวใจกู้ซิวหย่วนก็พลันจมดิ่งด้วยลางร้ายซือเหย่ชวนยิ้ม ก่อนประสานนิ้วทั้งสิบกับฉันแนบแน่น พลางเลิกคิ้วอย่างมีอารมณ์ขัน“ฉันไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับเย่หย่าเจียว คนที่ฉันจะแต่งด้วยมีแค่อาหว่าน ยาที่ใช้แข่งก็เป็นของอาหว่าน ส่วนผู้หญิงจอมเสแสร้งแบบเย่หย่าเจียว ก็มีแต่พวกโง่เท่านั้นที่หลงเชื่อ”กู้ซิวหย่วนใจหล่นวูบคำพูดนี้หมายความว่ายังไง?รอบข้างฮือฮาขึ้นมาทันที หลายคนเริ่มสงสัยแล้วว่ายาที่ส่งประกวดเป็นผลงานของเย่หย่าเจียวจริงหรือไม่ใบหน้าเย่หย่าเจียวซีดเผือด สัญชาตญาณแรกคือจะบีบน้ำตา แต่ฉันชิงหันไปหาพ่อแม่ที่เพิ่งลงมา“พ่อ แม่ อย่าลืมสิ่งที่รับปากไว้นะ”แม่กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเย่หย่าเจียวอย่างกร
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ซือเหย่ชวนจัดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่ราวเทพนิยายให้ฉันเพราะฉันแพ้เกสรดอกไม้ แต่ก็ชอบดอกไม้ ภายในงานจึงตกแต่งด้วยดอกไม้ประดิษฐ์ทั้งหมดฉันแอบสงสัยว่าเขารู้ความชอบและนิสัยของฉันได้อย่างไร ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นคนรับใช้บอก ฉันถึงได้รู้ว่ามีอสูรเผ่าหมาป่าคลุ้มคลั่งตนหนึ่ง กลับคืนร่างอสูรเต็มตัว กำลังข่วนประตูรั้วเหล็กด้านนอกอย่างบ้าคลั่งฉันชะงักไปเล็กน้อย ปกติอสูรจะคืนร่างเดิมก็ต่อเมื่อถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงเท่านั้นตอนรู้ความจริงเรื่องเย่หย่าเจียว กู้ซิวหย่วนยังไม่คืนร่างอสูร แต่พอเห็นพิธีผูกสัญญาของฉัน เขากลับถูกกระตุ้นจนกลายร่างถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันอาจคิดว่าเขาใส่ใจฉันมากกว่า แต่ตอนนี้ ฉันแค่รู้สึกว่าเขาน่ารังเกียจตอนมีอยู่ไม่เคยเห็นค่า ตอนเสียไปแล้วจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันท่ามกลางเสียงอวยพรของแขกเหรื่อ ฉันกับซือเหย่ชวนแลกแหวน ก่อนจะจุมพิตกันอย่างอ่อนโยนหลังพิธี เรานั่งรถไปเรือนหอ ระหว่างทางยังเห็นกรงเหล็กขนาดใหญ่ด้านนอก ขังหมาป่าสีเงินยักษ์เอาไว้ภาพเลือนรางคล้ายเห็นกู้ซิวหย่วนมีน้ำตาไหล แต่ทำได้เพียงติดอยู่ในกรง มองรถของเราค่อย ๆ แล่นห่างออกไปในเรื
Baca selengkapnya
บทที่ 6
ฉันเคยคิดว่ากู้ซิวหย่วนคงจะตัดใจได้เสียที แต่ไม่คิดเลยว่าหลายวันถัดมา เขายังคงมายืนดักอยู่หน้าประตูไม่ไปไหนฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงออกไปพบเขาในที่สุดกู้ซิวหย่วนผอมลงไปมาก ใบหน้าซีดเผือด ใต้ตาคล้ำ เสื้อผ้าหลวมโคร่งห้อยอยู่บนตัวพอเห็นฉัน เขารีบกระชากคอเสื้อ เปิดให้ดูท้ายทอยที่รอยสัญญาถูกลบออกไปแล้วเขายิ้มเอาใจราวกับกำลังรอคำชม พูดอย่างรีบร้อน “อาหว่าน ฉันผ่าตัดเอารอยสัญญาออกแล้ว ตอนนี้ฉันสะอาดบริสุทธิ์แล้ว เรากลับมาอยู่ด้วยกันได้แล้วนะ”การลบรอยสัญญาอันตรายอย่างยิ่ง พลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงตาย แทบไม่มีอสูรคนไหนยอมทำยิ่งรอยสัญญาฝังลึกถึงเนื้อหนัง หากจะลบให้หมด ต้องเฉือนเนื้อส่วนนั้นออกทั้งชิ้นฉันมองท้ายทอยที่ยังชุ่มเลือดของเขา แล้วขมวดคิ้วก็แปลกใจอยู่บ้างที่เขากล้าทำถึงขั้นนี้ แต่ก็แค่แปลกใจเท่านั้นเมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร เขาคิดว่าฉันเริ่มใจอ่อน รีบควักของสองก้อนขนฟูออกมาจากเสื้อฉันเพิ่งเห็นชัด ๆ ว่านั่นคือหางของเย่หย่าเจียว… และของเขาเองใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ขอโทษนะอาหว่าน เมื่อก่อนฉันเลวเกินไป ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจว่าเธอเคยเจ็บแค่ไหน ฉันตัดหางของตัวเองกับผู้ห
Baca selengkapnya
บทที่ 7
กู้ซิวหย่วนแพ้มะม่วงสามนาทีหลังจากนั้น มือเขาขึ้นผื่นแดงน่ากลัว แต่ก็ยังไม่รู้ตัว กินมะม่วงคำโตไม่หยุดจนชักทั้งตัว น้ำลายฟูมปาก ล้มลงกับพื้นตอนถูกหามขึ้นรถพยาบาล เขามองมาที่ฉันอย่างอ่อนแรง “อาหว่าน… ตอนนี้ฉันเจ็บปวดเหมือนเธอแล้ว ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม”ฉันแค่มองเขาอย่างเย็นชา ไม่ตอบอะไร แล้วจับมือซือเหย่ชวนกลับบ้านภาพสุดท้ายที่กู้ซิวหย่วนเห็นก่อนหมดสติ คือแผ่นหลังที่ไม่หันกลับไปของฉันกว่าจะเจอเขาอีก ก็ผ่านไปสามวันแล้วได้ยินว่าเขานอน ICU หนึ่งวันเต็มกว่าจะฟื้นคราวนี้เขาไม่บุกตรงๆ แต่คอยโผล่ตามที่ฉันไปประจำ ทำเหมือนบังเอิญเจอซือเหย่ชวนโมโหมาก ตามติดฉันไม่ห่าง ดวงตาเรียวยาวเย็นเยียบเหมือนงู เต็มไปด้วยคำเตือนจนวันหนึ่ง เราไปงานเลี้ยงธุรกิจด้วยกันเพราะซือเหย่ชวนต้องคุยงาน ฉันเลยแยกตัวออกมาสักพักตอนนั้นเอง ฉันเดินแยกมานั่งกินเค้กที่โซนของหวาน จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งทาบลงมาพอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นกู้ซิวหย่วนยืนอยู่ตรงหน้าฉันฉันหงุดหงิดเลยคิดจะเดินหนีเมื่อก่อนไม่คิดเลยว่าเขาเป็นคนน่ารังเกียจขนาดนี้เมื่อเขาเห็นความรังเกียจในแววตาฉัน เขาก็รีบเรียก “อาหว่าน ฉันแค่อยากม
Baca selengkapnya
บทที่ 8
พอคำพูดนั้นหลุดออกมา งานเลี้ยงทั้งงานก็เงียบกริบทันทีจากนั้นก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านเย่หย่าเจียวตั้งใจจะทำเรื่องให้ใหญ่โต โดยไม่สนภาพลักษณ์ตัวเอง เอาแต่ร้องทุกข์โวยวายตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่า วันนั้นเย่หย่าเจียวถูกกู้ซิวหย่วนตัดหางแล้วไล่ออกจากตระกูลกู้พ่อแม่ของเธอก็หมดใจ ไม่ยื่นมือช่วยเหลือหลายวันที่ผ่านมา เย่หย่าเจียวเร่ร่อนอยู่ข้างถนนจนกระทั่งท้องเริ่มโตขึ้น เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์แม้กู้ซิวหย่วนจะโมโหจัด พยายามดึงเธอออก แต่เธอก็กอดขาเขาแน่นไม่ยอมปล่อยเด็กในท้องคือไพ่ใบสุดท้ายของเธอ และเป็นโอกาสเดียวที่จะพลิกชีวิตเหล่าสัตว์อสูรรอบข้างต่างยืนดูเรื่องตลกของตระกูลกู้คุณท่านใหญ่แห่งตระกูลกู้รีบมาที่งาน เพื่อรักษาหน้าตระกูล จึงจำใจบังคับให้กู้ซิวหย่วนพาเย่หย่าเจียวกลับไปก่อนจากไป เย่หย่าเจียวมองฉันด้วยสายตาเคียดแค้น ความอิจฉาและความไม่ยอมแพ้ทำให้ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเมื่อกลับถึงบ้าน ซือเหย่ชวนก็ทำเหมือนทุกวัน นวดให้ฉัน เตรียมน้ำอาบให้ฉันกลับมองตาเขาแล้วถามว่า “เมื่อกี้ตอนคุณไล่อสูรหญิงคนนั้นออกไป คุณพูดว่าแอบชอบฉัน หมายความว่ายังไง”มือเขาชะงักไปครู่หนึ่ง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status