All Chapters of เด็กเลี้ยงของอาหมอ: Chapter 31 - Chapter 38

พยาบาลสาวทำท่าจะเดินตามเข้าไปเพื่อเตรียมอุปกรณ์ตามหน้าที่ แต่นิตราหันกลับมายืดกายขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่แสดงอำนาจเหนือกว่า“เดี๋ยว!!!... เธอไม่ต้องเข้าไปหรอก” นิตราเอ่ยขัดพลางยิ้มกริ่ม“ฉันกับหมอพีรชา เราเป็นคู่หมั้นกัน เรื่องบางเรื่องฉันก็อยากให้เป็นความลับระหว่างฉันกับเขาแค่สองคน... เธอเข้าใจใช่ไหม ฉันอายถ้าจะต้องมีเธออีกคนมายืนจ้องส่วนนั้นของฉัน” คำอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่หลุดออกมาจากปากสาวสวยระดับนางงาม พยาบาลสาวได้แต่ทำหน้าอึกอักกระอักกระอ่วนใจ แต่เมื่อเห็นท่าทีเย่อหยิ่งของหญิงสาวที่เป็นถึงแขกคนสำคัญของคุณหมอ จึงต้องจำยอมเดินออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะเป็นการผิดกฎระเบียบ แต่เมื่อเห็นท่าทีมาดมั่นและความสนิทสนมที่นิตราอวดอ้าง เธอจึงจำใจก้มหน้าพยักหน้ารับอย่างจำยอมเมื่อนิตราก้าวเข้าสู่ห้องเปลี่ยนชุด เธอจัดการผลัดเปลี่ยนเป็นชุดคลุมบางเบาสีขาวสะอาดตา และตั้งใจผูกปมเชือกให้หมิ่นเหม่เพียงหลวมๆ เผยให้เห็นเนินอกสล้างและผิวกายเนียนละเอียดที่ผ่านการบำรุงมาอย่างดีร่างระหงก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงขาหยั่ง จัดวางท่วงท่าให้ดูยั่วยวนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชุดคลุมเลิกขึ้นสูงจนเผยให

“โธ่... ฉันก็แค่เสียดายแทนแก เป็นฉันหน่อยไม่ได้ พ่อจะจัดให้ทั้งคืนเลย!” ตรีวุฒิหัวเราะร่าพลางทำท่าเลียริมฝีปากแกล้งเพื่อน พีรชารีบเก็บของใส่กระเป๋าเพราะฟ้าฝนข้างนอกเริ่มตั้งเค้าทะมึน“ถ้าแกอยากได้นัก ฉันจะได้ยกประเคนให้!” พีรชาแหวใส่“เฮ้ยๆ ใจเย็นสิเพื่อน ฉันแค่ล้อเล่นให้แกคลายเครียด” ตรีวุฒิรีบเปลี่ยนโหมดมาเป็นจริงจัง “แต่แกเถอะ จะรับมือกับแม่สาวงามคนนั้นยังไง”“ก็ยังไม่รู้เลย” “งั้นฉันมีอะไรจะบอก... จริงๆ แล้วช่วงนี้แกควรหลอกให้เธอตายใจไปก่อน แต่ที่สำคัญกว่านั้นนะ... ฉันแอบได้ยินมาว่า แม่แกไม่ได้ป่วยหนักจริงๆ หรอกว่ะ” พีรชาชะงักกึก หันมาจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง “แกพูดว่าอะไรนะ”“เบาๆ สิวะ!” ตรีวุฒิมองซ้ายมองขวา “ฉันได้ยินอาจารย์หมอที่รักษาแม่แกคุยกับผู้บริหารมาอีกที ถึงว่าล่ะรอบนี้แม่แกถึงไม่ยอมให้ฉันเป็นคนรักษา แต่กลับเจาะจงไปหาอาจารย์หมอท่านนั้นแทน”“แล้วทำไมแกไม่รีบบอกฉัน!”“ก็ตอนแรกฉันไม่แน่ใจ จนวันนี้ฉันไปแอบดูผลการรักษาในเวชระเบียนมา... ชัดเลยว่ะ ผลตรวจทุกอย่างปกติ แม่แกแค่แกล้งอ่อนแรงเรียกร้องความสนใจ” พีรชากำหมัดแน่น “ถ้าอย่างนั้น... แม่ก็หลอกให้ฉันยอมแต่งงานงั้นเหรอวะ”“ก็

รุ่งเช้าวันอาทิตย์ ก่อนที่จะถึงเวลาส่งมาริสากลับเข้าหอพัก พีรชาตัดสินใจพาสาวน้อยแวะกลับไปที่คฤหาสน์อีกครั้งด้วยหวังจะถามความจริงจากปากของมารดา แต่ภายในบ้านกลับเงียบเหงา ไร้เงาของคุณหญิงมารศรี จะมีก็เพียงป้าสมใจ หญิงรับใช้เก่าแก่ที่อยู่คู่คฤหาสน์หลังนี้มาตั้งแต่วัยสาว“คุณท่านไม่อยู่หรอกค่ะคุณพีร์ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงชราเอ่ยถามด้วยความเมตตา“คุณแม่ไปไหนครับป้าสมใจ” พีรชาถามเสียงเครียด“ท่านไปพักผ่อนที่เมืองนอกค่ะ เมื่อเช้านี้ท่านให้เจ้าราเชนไปส่งที่สนามบิน” ป้าสมใจเอ่ยพลางลอบสังเกตสีหน้าของพีรชาที่เธอรักเหมือนลูก พลางระลึกถึงคำสั่งเสียก่อนไปของคุณหญิงมารศรีที่กำชับเอาไว้ แต่ยังไม่ทันที่หญิงชราจะได้พูดอะไร พีรชาก็เอ่ยถามขึ้นมาเสียก่อน“ป้าสมใจครับ... ผมอยากรู้เรื่องผู้หญิงที่ชื่อศรีสุดา” หญิงชราถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความจริงที่ถูกทับถมไว้ใต้พรมมานานแสนนาน “คุณพีร์เป็นลูกของคุณศรีสุดาจริงๆ ค่ะ ตามที่ระบุในสูติบัตรนั่นแหละ”“แล้วคุณศรีสุดาเป็นอะไรกับคุณย่าคะ” มาริสาแทรกถามด้วยความอยากรู้“คุณศรีสุดาเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของคุณหญิงมารศรีค่ะ... ป้าอยู่บ้านหลังนี้มานาน ป้

ภายในห้องนอนที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงที่ฉาบไล้เงาร่างของคนสองคนซึ่งกำลังเกี่ยวกระหวัดกันอย่างแนบชิด พีรชาโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของมาริสาอย่างหลงใหล กลิ่นกายสาวที่ผสานกับกลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ตราตรึงใจเขาจนสัญชาตญาณดิบในกายตื่นตัวทุกครั้งที่ได้สัมผัส“ดีใจไหมครับ... ที่พรุ่งนี้จะได้ไปหาคุณย่าที่สวิตเซอร์แลนด์กับอา” เสียงทุ้มต่ำที่พร่ามัวเอ่ยชิดใบหูเล็กอย่างหยอกเย้า“ดีใจที่สุดเลยค่ะ...” มาริสาตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายสาวสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือร้อนระอุของคุณหมอหนุ่มเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งใต้ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อบางเบาที่แทบจะปิดบังความปรารถนาของเขาไว้ไม่ได้ “คุณอาขา... อื้ออ อย่าเพิ่งสิคะ คุยกันก่อน”เธอพยายามประท้วงอย่างอ่อนแรง แต่ทรวงอกอวบอิ่มกลับแอ่นรับสัมผัสจากปลายนิ้วเรียวยาวอย่างทรยศความรู้สึก“ก็คุยมาสิครับ แต่อาขอชิมตรงนี้ก่อนได้ไหม... แค่นิดเดียวเองนะ อาจะขาดใจตายอยู่แล้วคนดี”“จะทำให้มายด์สมยอมให้ได้เลยใช่ไหมคะ”ในขณะที่พายุอารมณ์เริ่มก่อตัว มาริสาก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญ เธอขยับกายออกเล็กน้อยพลางสบตาเขาด้วยความกังวล “คุณอาคะ... เมื่อวานมา