All Chapters of เด็กเลี้ยงของอาหมอ: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเห็นเพื่อนสาวนำลิ่วไปก่อน กวีนตราก็เริ่มทนไม่ไหว ความอิจฉาปนความใคร่ทำให้เธอตัดสินใจจัดระเบียบเสียใหม่ หล่อนดันไหล่พีรชาให้นอนหงายลงกับเตียง โดยที่เขายังคงเชื่อมติดกับชุติมนไม่ยอมปล่อย จากนั้นเธอก็ประคองให้ชุติมนขึ้นไปนั่งควบคร่อมอยู่บนกายแกร่งแทน ส่วนตัวกวีนตราเองก็ขยับไปนั่งคร่อมทับบนใบหน้าคมสันของคุณหมอหนุ่ม ส่ายร่อนร่องรักที่เปียกชื้นอยู่ตรงหน้าเขาพลางร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“คุณหมอขา... ทำให้แก้มบ้างสิคะ แก้มจะขาดใจแล้ว”พีรชาไม่รอช้า เขายื่นลิ้นร้อนออกมาตวัดเลียชิมน้ำหวานจากยอดเกสรของกวีนตราอย่างหิวกระหาย ในขณะที่สะโพกด้านล่างก็ยังเด้งสวนรับแรงขย่มอันหนักหน่วงของชุติมนอย่างเป็นจังหวะ ท่อนบนของเขาถูกบดเบียดด้วยร่องสวาทของกวีนตราจนแทบหายใจไม่ออก แต่เขากลับยิ่งรู้สึกฮึกเหิม ลิ้นหนารัวกระหน่ำใส่จุดยุทธศาสตร์ของกวีนตรา สลับกับการโยกคลึงชุติมนอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงครางของสองสาวดังแข่งกันระงมไปทั้งห้อง“ซี้ด... ชุ... เป็นยังไงบ้าง... อูยยย... แก้มไม่ไหวแล้ววว!!” กวีนตราครางลั่นขณะที่ถูกลิ้นหมอจู่โจม“ซี้ด... อื้มมม!!!... ก็เสียวน่ะสิแก้ม เดี๋ยวแกมาขึ้นแทนฉันนะ ฉัน... ฉันเสร็จไปไม

หนึ่งปีผ่านไปกาลเวลาหมุนเวียนจนมาริสาก้าวเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของมัธยมปลาย ในขณะที่ชีวิตวัยเยาว์ของเธอกำลังเบ่งบาน แต่ร่มโพธิ์ร่มไทรของบ้านอย่างคุณมารศรีกลับล้มป่วยลงด้วยโรคหัวใจรุมเร้าจนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลานานภายในห้องพักฟื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาและเสียงเครื่องวัดชีพจร มารศรีเรียกพีรชาเข้าไปพบเป็นการส่วนตัว ดวงตาที่ฝ้าฟางตามกาลเวลาแต่ยังคงความเฉลียวฉลาดจ้องมองลูกชายบุญธรรมอย่างคาดคั้น เธอรู้ดีว่าเวลาของตนเหลือน้อยเต็มที และสิ่งเดียวที่ทำให้เธอนอนตายตาไม่หลับคือความใกล้ชิดที่เกินงามระหว่างพีรชากับหลานสาว“พี่ร์! แม่ว่าแกควรแต่งงานมีครอบครัวได้แล้วนะ” เสียงแหบแห้งแผ่วเบาของหญิงชราที่นอนทอดร่างบนเตียงเอ่ยขึ้น “อายุสามสิบกว่าแล้วจะอยู่เป็นโสดไปทำไม”“คุณแม่ครับ...เอ่อ!” พีรชาพยายามจะท้วง แต่สายตาที่จ้องเป๋งมานั้นทำให้เขาต้องนิ่งฟัง“ถ้าแกยังไม่มีใคร แม่จะไปทาบทาม หนูนิตราลูกสาวคุณมงคลให้”เมื่อเดือนที่แล้วมารศรีเพิ่งรอดชีวิตจากอาการหัวใจวายมาได้อย่างหวุดหวิด ความเป็นตายของมารดาบุญธรรมที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายทำให้เขาไม่กล้าปฏิเสธเหมือนเช่นครั้งก่อนๆ แต่ถึงกระนั้นเขาก็อดไม

ในเมื่อสถานการณ์บีบคั้นให้ทั้งคู่ต้องเผชิญกับความผิดหวัง พีรชาจึงเลือกที่จะเก็บงำความรู้สึกของตนไว้ในส่วนลึกที่สุด เขาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ มีเพียงความเงียบงันและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอท่ามกลางความมืดมิดเขาบอกตัวเองว่าเธออาจจะยังเด็กนัก และอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน แต่อย่างไรเสีย... หากช่วงเวลานี้คือสิ่งที่หลานสาวอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุด เขาก็พร้อมจะมอบมันให้ แม้ท้ายที่สุดเขาจะต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บปวดที่สุดก็ตามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ความมืดเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ พีรชาตื่นขึ้นมาในความสลัว เขาเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงให้มืดสนิท ก่อนจะหันมาพบกับสาวน้อยที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่เคียงข้าง เขาใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่แก้มนวลพร้อมกับอมยิ้มอย่างมีความสุข ทว่าหัวใจของคุณหมอหนุ่มกลับต้องเต้นระรัว เมื่อสัมผัสได้ว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนานั้น ร่างกายของหลานสาวปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆนี่เธอพร้อมจะมอบร่างกายนี้ให้เขา ก่อนที่เขาจะถูกบังคับให้แต่งงานอย่างนั้นหรือ พีรชาไม่รู้เลยว่ามาริสาแอบเปลื้องผ้าออกไปตั้งแต่ตอนไหน แต่ในยามนี้อารมณ์ดิบในกายเขากำลังลุกโชนเมื่อสัมผัสได้ถึงทรวงอกอวบอัดที่ใ

ความเงียบในห้องพักถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้น พีรชาโน้มกายทาบทับร่างบางก่อนจะพรมจูบไปตามซอกคอขาวผ่องอย่างหิวกระหาย ร่างสูงรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะ ปลายลิ้นร้อนลากไล้ดูดดึงความหอมละมุนจากใต้วงแขนขาวเนียนทั้งสองข้าง จนมาริสาบิดกายด้วยความสยิว ก่อนที่เขาจะพลิกตัวตลบดึงคนตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนร่างกำยำของเขาแทนอย่างรวดเร็ว“อุ๊ย! อาพีร์!” มาริสาอุทานด้วยความตกใจ ตากลมโตมองสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนเพลิงปรารถนาออกมาอย่างระทึกใจ ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่สัมผัสกับมัดกล้ามแข็งแกร่งสร้างความซ่านสยิวจนเธอต้องทุบเบาๆ ลงบนหน้าอกกว้างเพื่อแก้เขิน“ใครกันนะ... ที่เพิ่งบอกว่าจะยอมของอาพีร์” คุณอาจอมเจ้าเล่ห์เอ่ยพึมพำชิดริมหูพลางรวบกอดเรือนร่างอ้อนแอ้นไว้แน่น แขนแกร่งรัดรึงเธอเข้าหาตัวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตาเขา“อื้อ!!...” เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาเมื่อถูกรุกราน พีรชาฝังจมูกลงบนแก้มเนียนดอมดมความหอมสาวอย่างหลงใหล เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าอย่างอ่อนโยนก่อนจะวกกลับมาหยุดที่ริมฝีปากบาง สอดแทรกปลายลิ้นอุ่นเข้าไปชิมความหวานจนม

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านสีละมุน ตกกระทบลงบนร่างเปลือยเปล่าขาวนวลเนียนที่ไม่ได้สวมใส่สิ่งใดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ผิวพรรณผุดผาดที่มีรอยรักสีกุหลาบจางๆ ประดับอยู่ตามแผ่นหลังและสะโพกมน ปรากฏแก่สายตาคมกริบของคนที่นั่งแอบมองอยู่ก่อนแล้ว“ไม่หนาวบ้างเหรอคนสวย... ตื่นมาโชว์หุ่นยั่วอาแต่เช้าแบบนี้” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถามพร้อมสายตาที่โลมเลียไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างไม่ปิดบัง“ว้าย! อาพีร์! ทำไมไม่บอกคะว่ามายด์...อย่ามองนะ!” มาริสาอุทานเสียงหลงเมื่อรู้ตัวว่าร่างที่เปลือยล่อนจ้อนของตนถูกจ้องมองอยู่ เธอรีบตะเกียกตะกายคว้าผ้าห่มมาคลุมกายอย่างทุลักทุเลจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าหวานแดงซ่านไปถึงลำคอ“แหม่... ทำเหมือนอาไม่เคยเห็นไปได้ ลืมไปแล้วเหรอครับว่าตอนเด็กๆ อาก็เป็นคนอาบน้ำให้ทุกวัน” พีรชาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี“ก็นั่นมันตอนเด็กนี่คะ! ตอนนี้มายด์โตแล้ว”“อืม... โตแล้วจริงๆ ด้วยซิ” เขาเอ่ยเย้า “แล้วเมื่อคืนนี้... อาก็เพิ่งจะอาบให้น้องมายด์ไปหยกๆ จำไม่ได้เหรอครับว่าอาขัดถูตรงไหนให้บ้าง”พีรชาไม่พูดเปล่า เขาขยับกายเข้าไปหาแล้วตวัดแขนดึงร่างบางเข้ามากอดจนอกนุ่มหยุ่นบดเบียดชิดกับแผงอกแกร่งที่เป