เมียเจ้าพ่อ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

บทที่31 ภูผารู้ใจตนเองหลังจากกลับจากโรงพยาบาล เมฆไม่ยอมให้พลับทำอะไรแม้แต่นิดเดียว เขาพาเธอกลับถึงบ้านอย่างเร็วที่สุด จัดเตียง จัดหมอน ปรับอุณหภูมิห้อง และเตรียมของกินวางไว้เต็มโต๊ะ ทั้งซุปไก่ น้ำผลไม้ และผลไม้สดที่เธอชอบที่สุด“พักนะคนเก่ง ห้ามเดินเยอะ ห้ามขยับแรง แล้วก็ห้ามลุกไปหยิบของเองเด็ดขาด”

บทที่32 ชีวิตใหม่ของพลอยเวลาพักกลางวันของพลอยมาถึง เธอเพิ่งทำงานที่นี่ได้หกเดือนแต่กลับรู้สึกเหมือนทำงานที่นี่มานานกว่านั้น บางทีก็เพราะบรรยากาศร้านที่สบาย ๆ หรือไม่ก็เพราะกำลังใจบางอย่างที่แวะเวียนมาในแต่ละวันวันนี้ก็เช่นกัน…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงขณะที่เธอกำลังจัดชั้นวางลิปสติก“พี่

“อร่อยจังเลยค่ะพี่เมฆ องุ่นลูกใหญ่มากกก...” เธอยิ้มหวานส่งเสียงแหย่เบา ๆ ขณะมองเมฆที่นั่งทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่ตรงโต๊ะทำงานด้านในสุดชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตแขนพับกำลังอ่านเอกสารหนาเตอะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของคนรัก เขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้บาง ๆ“กินไปเถอะที่รัก พี่ก็ซื้

“อร๊ายยย หนูเจ็บ” เธอร้องออกมาสุดเสียงภูผาขยับเอวสอบอย่างนุ่มนวลแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เธอเจ็บจนจิกเล็บลงไปที่แผ่นหลังเขา อย่างแรง“อ๊าส์...อื้ม” เสียงเขาครางออกมาอีกครั้งพั่บพั่บพั่บเสียงร่างหนากระทบคนใต้ร่างกระหึ่มไปทั่วคอนโดพลอย ร่างของเธออ่อนปวกเปียกเพราะความเจ็บและเริ่มเสียวจนภูผาต้องคอยพยุ

ภูผามองเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรัก “ขอบคุณนะ…ที่ทำให้พี่รู้ว่าการมีใครให้รักมันมีความหมายแค่ไหน”เธอยิ้มบางแล้วก้มหน้าเขิน แต่ภูผาก็เอื้อมมาจับมือไว้แน่น“และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…พี่จะไม่กลับไปเป็นคนแบบเดิมอีก ไม่ใช่เพราะกลัวอะไรนะ แต่เพราะ...พี่ไม่อยากให้พลอยต้องผิดหวังในตัวพี่อีกแม้แต่นิดเดียว”