All Chapters of ถ่านไฟเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

พบรัก...เป็นเวลาเพียงเดือนกว่าๆที่ฉันเที่ยวเล่นแบบไม่ทำงานทำการ หนึ่งเดือนนั้นฉันใช้เวลาไปๆมาๆระหว่างไทย ฮ่องกงและอังกฤษ จากที่คิดว่าจะเรียนต่อที่ฮ่องกงและทำงานช่วยนักรบแต่ฉันกลับไม่ทำอะไรเลยจนวันหนึ่งฉันตัดสินใจบินกลับไทยและเรียนต่อในระดับปริญาโทที่ไทยตามที่ตั้งใจเอาไว้ก่อนหน้านี้ แต่ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพหรอกนะ ฉันตัดสินใจรับช่วงต่อกิจการโรงแรมของพ่อที่ภูเก็ตและเรียนต่อที่นั่น ส่วนโรงแรมและคอนโดในเครือกรุงเทพทั้งหมดพ่อกับแม่ยังช่วยกันดูแลเหมือนเดิม ส่วนนักรบน้องชายฝาแฝดของฉันรายนั้นก็ดูแลกิจการที่ฮ่องกงต่อจากคุณลุงหลังจากที่เรียนจบก๊อก ก๊อก ก๊อก" เข้ามาได้ค่ะ "ฉันส่งเสียงบอกคนข้างนอกที่เคาะประตูห้องทำงานของฉันให้เข้ามา" คุณพบรักจะให้สุดาเริ่มเปิดประมูลบริษัทรับเหมาเลยมั้ยคะ ตามแพลนแล้วตึกใหม่ที่เราจะสร้างเพิ่มจะต้องเริ่มสร้างปีหน้าค่ะ "เสียงคุณสุดาเลขาของฉันเอ่ยบอกเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงาน ใช่สิฉันลืมเรื่องนี้ไปเลยมัวแต่ยุ่งๆกับเรื่องเรียน" งั้นพบรบกวนคุณสุดาช่วยทำเอกสารเชิญประชุมให้คณะผู้บริหารแล้วก็ทีมงานที่เกี่ยวข้องด้วยนะคะ อาทิตย์หน้าเราจะหารือกันเรื่องนี้ว่าจ

พบรัก..." คุณพบรักจะแวะไปดูงานที่ไซส์มั้ยคะ สุดาจะได้ให้คนเตรียมรถให้ "คุณสุดาที่ยืนรอเอกสารที่ฉันกำลังเซ็นต์อยู่ถามขึ้น ตอนนี้โครงการสร้างตึกใหม่ของเรากำลังเริ่มน่ะวันนี้เป็นวันแรกที่วิศวะและทีมงานจากบริษัทของคุณลุงจะเข้ามาเริ่มงานกัน ฉันลืมบอกน่ะว่าบริษัทของคุณลุงชนะการประมูลครั้งนี้ ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ใช่เพราะเส้นสายหรือได้รับการช่วยเหลืออะไรจากฉันนะ แต่เพราะฝีมือและประสบการณ์การทำงานของคุณลุงล้วนๆที่ทำให้คุณลุงได้งานนี้ไป ก็แหงล่ะบริษัทที่กำลังจะล้มละลายแต่กลับมามีชื่อเสียงได้อีกครั้งภายในระยะเวลาแค่ปีกว่าๆถ้าไม่ดีจริงไม่เก่งจริงทำไม่ได้เลยนะ" วันนี้พบน่าจะยังไม่เข้าไปค่ะ พบจะแวะไปส่งงานอาจารย์ที่มหาลัยก่อนค่ะไว้วันไหนว่างๆพบจะแวะไปนะคะ "ฉันเงยหน้าขึ้นบอกก่อนจะส่งแฟ้มเอกสารคืนคุณสุดาวันนี้ฉันต้องเอางานไปส่งอาจารย์ที่มหาลัยแถมยังมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่จะมามีทัวร์มาลงอีก ที่ฉันต้องไปเองก็เพราะว่าลูกค้ารายนี้เป็นคนรู้จักของฉันเองก็เลยต้องนัดกินข้าวคุยงานกันหน่อย แถมด้วยช้อปปิ้งดูหนังฟังเพลงด้วยก็น่าจะดีครืด ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> เซียนนั่นไงตายยากชะมัด" ว่าไงเซียน "ฉันเอ่

พบรัก..." เจ๊เป็นอะไร วิ่งหนีไอ้ผู้ชายคนนั้นทำไมมันทำอะไรเจ๊ "เสียงเหนื่อยๆของเซียนที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆฉันถามขึ้นก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันพร้อมกับท่าทีขี้สงสัย" ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่แกเถอะไหนบอกจะนอนแล้วลงไปข้างล่างอีกทำไม "ฉันว่าพลางดันหน้าคนขี้สงสัยออกห่างๆ" ครั้งแรกก็ว่าจะนอนนั่นแหละเจ๊แต่ตอนเดินขึ้นมามีสาวเดินมาสะกิด เซียนเลยบอกว่าเจอกันใต้ตึกหลังจากเซียนอาบน้ำเสร็จแล้ว "" แรด!! "ฉันหันไปว่าคนข้างๆที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่" เซียนโสดนี่จะทำอะไรก็ได้ แต่เจ๊นั่นแหละวิ่งมากอดเซียนทำไมก็ไม่รู้สาวๆหายหมดเลย "" ฉันผิดหรอ? "" ผิดมากอะเจ๊ "คนข้างๆตอบอย่างหัวเสียก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจไปมา" งั้นเซียนไปนอนล่ะนะ "" อื้ม "" ปากเจ๊อะบวมๆนะ วันหลังก็บอกเขาจูบเบาๆหน่อยเดี๋ยวพรุ่งนี้ได้ปากเจ่อไปทำงานกันพอดี "ใบหน้าหล่อๆของเซียนยื่นมาใกล้ๆก่อนจะพูดบางอย่างที่พอได้ฟังแล้วฉันถึงกับใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที..." .......... "ไอ้เซียน!!..." ฉันจะคบกับใครหรือจะให้ใครมาจีบมันก็เรื่องของฉัน!! "" แต่ฉันไม่อนุญาต!! "" แล้วนายมาเกี่ยวอะไรด้วย!! "" หวงไง!! ในฐานะแฟนเก่าฉันหวงเธอ

พบรัก..." น้ำมั้ย "ฉันยื่นแก้วน้ำเย็นที่เพิ่งตักออกมาจากกระติกน้ำสีแดงข้างๆให้คนตัวสูงตรงหน้าที่ยืนปาดเหงื่ออยู่ ก่อนจะลอบมองหน้าเขาพลางเม้มริมฝีปากเอาไว้เพราะรู้สึกเกร็งๆ ถึงเราจะเคยคบกันมาก่อนแต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่ฉันจะเข้าหาเขาก่อนแบบนี้" ป้อนหน่อย "" ห๊ะ "ฉันมองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ เมื่อกี้เขา..." ไม่ได้สินะ โทษที "" ดะ ได้สิ "เมื่อเห็นแววตาผิดหวังจากคนตรงหน้าสมองก็สั่งให้ฉันรีบทำอะไรสักอย่าง ฉันมองคนตรงหน้าที่กำลังดื่มน้ำที่ฉันป้อนด้วยความรู้สึกแปลก เหมือนหัวใจของฉันจะทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆเลยแฮะ" ค่อยชื่นใจหน่อย "คนตรงหน้าบอกก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆแล้วเดินออกไปหากลุ่มคนงานที่หันมามองเราสองคนพลางยิ้มไปด้วย ฉันไม่ชินกับเขาที่ทำหน้านิ่งๆใส่ฉันเลยแต่ถึงเป็นแบบนั้นฉันก็ยังใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา ราวกับว่ามันเป็นเสน่ห์ของเขาไปแล้วเป็นเวลานานมากที่ฉันได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่แถวๆกระติกน้ำในไซส์งานซึ่งเป็นจุดเดียวที่ได้ร่มเงาจากต้นไม้บริเวณนั้นที่ไม่ได้ถูกสั่งให้ตัดทิ้ง คนตัวสูงในชุดเลอะฝุ่นเลอะปูนยังคงเดินสั่งงานคนงานบ้าง เดินไปช่วยคนงานเก็บซากไม้บ้าง เดินถือแปลนไปคุยก

พบรัก...ครึ้ม!! เปรี้ยง!!" กรี๊ด!! "ฉันนั่งย่อตัวลงกับพื้นพลางปิดหูตัวเองเอาไว้เพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง ตอนนี้ฉันเดินมาหาใครบางคนที่แคมป์คนงานไม่น่าเชื่อว่าเดินมาไม่ทันไรฝนก็เทลงมาจนตัวฉันเปียกไปหมดซ่า!!เสียงฝนที่กระหน่ำตกลงมานั้นยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วฉันก็ดันมาหาเขาตอนฝนตกอีกก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันยิ่งเร่งเคาะประตูห้องของใครบางคนให้ดังขึ้นไปอีกเมื่อไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดออกมา แคมป์คนงานที่มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากดวงไฟลักษณะเป็นเกรียวหลอดเล็กๆที่กำลังแกว่งไปมาจะดับแหล่มิดับแหล่เพราะฝนตกหนักและแรงลม แคมป์ที่ทางโรงแรมสร้างไว้ให้คนงานได้พักนั้นเป็นเพียงเพลิงไม้เล็กๆมุงสักกะสีเรียงยาวเป็นทอดๆเหมือนห้องแถวดีหน่อยที่ฉันพอจะรู้มาบ้างว่าห้องของนายช่างหรือวิศวะที่มาคุมงานที่นี่คือห้องไหนก็เลยเดินมาถูก แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบบรรยากาศมืดๆที่มีดวงไฟหลอดเล็กกำลังแกว่งไปมาแข่งกับลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆไหนจะเสียงฟ้าร้องกับพายุฝนที่ตกหนักแบบนี้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่ในนั้นมั้ย "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่หรือเปล่า "หมับ" กรี๊ด!! "" ชู่วฉันเอง "เสียงกระซิบของเจ้าของมือใหญ่ที่จับไหล่ฉ