LOGINถ้าความสุขของเขาคือการมีเราอยู่ด้วยก็ดีไป แต่ถ้าความสุขของเขาคือการไม่มีเราอยู่ ก็ต้องทำใจแล้วเดินออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราหมดรักเขาแล้ว เรายังรักเขาอยู่... แค่เขาไม่ได้เป็นของเรา
View Moreพบรัก...
" เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง "
เสียงผู้ชายตัวสูงสวมชุดนักศึกษาเหมือนกันกับฉันถามขึ้น
" ก็หมายความตามที่บอกไง เราเลิกกัน "
ฉันย้ำ
" ไม่เลิก!! ยังไงฉันก็ไม่เลิกกับเธอ!! "
" แล้วนายจะตะโกนทำไมห๊ะ!! "
ฉันขึ้นเสียงกลับ
" เธอไม่มีเหตุผล ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแล้วเธอจะเลิกกับฉันทำไม "
" ก็ฉันไม่ได้รักนายไงชัดมั้ย "
" แต่ฉันรักเธอ!! แล้วฉันก็จะไม่เลิกกับเธอด้วย!! "
คนตรงหน้าตะโกนใส่พลางเขย่าตัวฉันไปด้วย
" ไม่เลิกไม่ได้!! เราต้องเลิกกันเพราะฉันไม่ได้รักนาย!! "
ฉันผลักเขาออกก่อนจะบอกเหตุผลกับเขาอีกครั้ง
ฉันกับเบียร์เราคบกันตั้งแต่ปีสองและตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสองปีแล้วที่เราคบกัน ตอนนั้นเขามาตามจีบฉันจนฉันรู้สึกรำคาญไล่ยังไงก็ไม่ไป และเพื่อนๆในกลุ่มก็บอกให้ฉันคบๆกับเขาไปก่อน บางคนก็มองว่าฉันเล่นตัวแล้วก็หนักขึ้นๆจนถึงกับตั้งวงนินทาว่าฉันเรียกร้องความสนใจ
เรื่องพวกนี้ทำให้ฉันไม่มีสมาธิในการเรียนและไม่มีสมาธิในการทำงานฉันก็เลยตกลงคบกับเขาแต่ฉันไม่ได้รักเขาหรอกนะฉันบอกเขาตั้งแต่วันที่ฉันตกลงคบกับเขาไปแล้ว ฉันคิดว่าพอคบกันไปสักพักแล้วเขาเบื่อเขาก็คงเลิกกับฉันไปเองแต่ฉันคิดผิด!! เพราะเขาบอกว่าจะทำทุกอย่างให้ฉันรักเขาให้ได้ไม่ว่านานแค่ไหนเขาก็จะรอ
" ทำไมพบ ฉันไม่ดีตรงไหนทำไมเธอถึงไม่รักฉัน!! ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันก็รักและซื่อสัตย์กับเธอมาตลอดมันไม่ชัดเจนอีกหรือไง!! ฉันต้องรักเธอมากแค่ไหนเธอถึงจะรักฉันบ้าง "
คนข้างหลังวิ่งตามมาคว้าข้อมือฉันเอาไว้จนฉันหันไปสบตากับเขา ฉันรู้ว่าฉันผิดที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้แต่ตอนนี้ฉันต้องชัดเจนกับเขาได้แล้ว เพราะเรากำลังจะเรียนจบทั้งคู่เราต้องออกไปเจอผู้คนอีกมากมาย จะมามัวทำอะไรเด็กๆแบบที่ฉันเป็นกับเขาตอนนี้ไม่ได้ มันไม่เคลียร์
" เบียร์นายฟังฉันนะ ไม่ว่านายจะรักฉันมากแค่ไหนถ้าฉันไม่รักนายมันก็คือไม่รัก "
" .......... "
" ไม่ว่านายจะทำดียังไง ซื่อสัตย์แค่ไหน แต่ฉันไม่ได้รักนายฉันก็คบกับนายต่อไปไม่ได้ "
ฉันบอก
" .......... "
" เหตุผลของคนที่จะไม่รักน่ะมันไม่มีหรอกว่านายเป็นแบบนั้นฉันถึงไม่รัก เพราะนายเป็นแบบนี้ฉันถึงไม่รัก "
" .......... "
" ไม่รักก็คือไม่รักเหตุผลมันชัดเจนอยู่แล้วเบียร์ "
" .......... "
" ไม่ว่านายจะถามหาเหตุผลที่ฉันไม่รักนายอีกกี่ร้อยข้อ คำตอบที่ได้ก็คือไม่รัก เพราะไม่รักก็เลยไม่รัก ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่รักอยู่ดี "
" .......... "
" เพราะถ้าฉันจะรักนายจริงๆ นายอยู่นิ่งๆฉันก็รักได้ นายไม่ต้องทำอะไรเลยฉันก็รักนาย "
" .......... "
" ถ้าฉันจะรักนายจริงๆ ต่อให้นายเลวแค่ไหนหรือนายไล่ฉันไปยังไงฉันก็รักนาย แต่นี่ฉันไม่ได้รักนาย "
" .......... "
" ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายต้องมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้ แต่ฉันก็เคยบอกนายไปตั้งแต่วันแรกแล้วนิว่าฉันไม่ได้รักนาย "
" .......... "
" ฉันบอกกับนายทุกวันทุกครั้งแต่นายก็ไม่เคยเชื่อไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้มันไม่ได้แล้วนะเบียร์ เราโตๆกันแล้วเราต้องออกไปสู่โลกกว้างที่ไม่ใช่แค่สังคมในมหาลัย นายยังมีสิทธิ์ที่จะเจอผู้คนอีกมากมาย นายจะได้เจอกับคนที่เขารักนายจริงๆ "
ฉันพูดพลางมองตาเขาไปด้วย ฉันรู้ว่าคนที่ฟังอะไรแบบนี้ต้องเจ็บปวดแต่ฉันไม่อยากยืดเยื้ออีกแล้ว ฉันเคยพยายามหลายครั้งที่จะทำใจให้รักเขาแต่ก็ไม่เคยรักเขาได้สักที บางทีความรักมันก็ฝืนกันไม่ได้หรอก มันบังคับให้คนที่ไม่รักมารักไม่ได้
" ฉันอยากให้นายไปเจอคนที่รักนายจริงๆ ไม่ใช่มาเจอกับฉันแล้วก็เอาแต่วิ่งตามแบบนี้ วิ่งตามโดยที่ไม่ได้ความรักจากฉันเลย "
" .......... "
" นายไปเริ่มต้นใหม่เถอะนะ ต่อไปเราสองคนก็เป็นแค่แฟนเก่าของกันและกัน "
ฉันบอกก่อนจะแกะมือออกจากเขาพร้อมกับถอดเกียร์ที่คอคืนให้เขาไปด้วย
" เธอใส่มันไว้ในฐานะที่เป็นของสำคัญของแฟนเก่าได้มั้ย ใส่มันไว้จนกว่าเธอจะมีใครแล้วค่อยถอดมันออกได้มั้ย "
คนตรงหน้าพูดเสียงอ่อยๆ ฉันรู้ว่าเขาคงทำใจลำบากและทำใจได้ยากแต่มันสุดทางแล้วจริงๆฉันทำใจให้รักเขาไม่ได้
" ก็ได้ "
ฉันบอกยิ้มๆก่อนจะยืนนิ่งๆให้เขาสวมเกียร์ที่เป็นสัญลักษณ์แทนใจของวิศวะคืน เอาไว้ฉันค่อยถอดออกเองก็ได้
คนเราน่ะเหตุผลที่จะไม่รักมันไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก ไม่ใช่ไม่สวย ไม่หล่อ ไม่รวยก็เลยไม่รัก ไม่ใช่ไม่ดี ไม่เฟอร์เฟคก็เลยไม่รัก เพราะคนที่ไม่หล่อ ไม่สวย ไม่รวย คนที่ทำตัวแย่ๆยังมีคนรักมากมายได้เลย ฉะนั้นเหตุผลที่ไม่รักก็คือไม่รัก
อย่าถามเลยนะว่าทำไมเขาถึงไม่ได้รักคุณแล้ว มันไม่ใช่เพราะเขาไปเจอคนใหม่ที่ดีกว่า ไม่ใช่ว่าเขาไปเจอคนที่หล่อกว่าหรือสวยกว่า ไม่ใช่เพราะว่าเขาไปเจอคนที่รวยกว่า แต่เขาแค่ไม่ได้รักคุณแล้วหรืออาจจะไม่เคยรักเลย
เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะคุณรู้มั้ยที่รู้ว่าเขาไม่ได้รักคุณแล้ว หรือเขารีบมาบอกว่าไม่ได้รักคุณ เพราะคุณจะได้รีบเสียใจ รีบผิดหวัง รีบร้องไห้ รีบทำใจ แล้วก็รีบเริ่มต้นใหม่ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลา แล้วฉันเองก็ไม่อยากให้เขาเสียเวลาเพราะฉันอีก
พบรัก..." บอกให้ญาติของเธอมาเจอฉันพรุ่งนี้ "คนที่คร่อมร่างฉันอยู่กระซิบบอกเบาๆก่อนจะเคลื่อนใบหน้ามาชิดกับฉันจนปลายจมูกเราชิดกัน" ส่วนเธออยากชดใช้ใช่มั้ยล่ะ "" ชะ ใช่ "ฉันตอบตะกุกตะกัก ลมหายใจร้อนๆของเราที่เป่ารดกันอยู่ตอนนี้ทำให้ฉันใจเต้นระรัวแทบจะทะลุออกมา" งั้นคืนนี้ก็ไม่ต้องนอน "" .......... "ทันทีที่เขาพูดจบคนที่คร่อมร่างฉันอยู่ก็ลุกขึ้นก่อนจะถอดเสื้อยืดที่เขาสวมอยู่ออกช้าๆพลางมองมาที่ฉัน ฉันซึ่งกำลังนอนมองภาพนั้นอย่างอึ้งๆเพราะทำอะไรไม่ถูกแถมยังขยับตัวไม่ได้อีกเพราะเนื้อตัวตอนนี้แข็งราวกับเป็นรูปปั้นไปแล้วภาพหน้าท้องเป็นลอนๆกล้ามเนื้อเป็นมัดๆบนผิวเนื้อขาวเนียนของคนที่กำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตานิ่งๆทำให้ฉันหัวใจแทบหยุดเต้น" ลุกขึ้นสิ "คนที่นั่งลงข้างๆฉันหันมาบอก นี่เขาจะให้ฉันเริ่มก่อนงั้นหรอบ้าหรือไงอยากได้ก็ทำเองสิ" เบียร์คือฉัน... "" ไหนบอกว่าอยากชดใช้ไง หรือพรุ่งนี้เธอจะให้ฉันจัดการกับญาติเธอให้หนักๆไปเลย "" มะไม่ใช่นะ คือฉันเอ่อ... "คนข้างๆไม่ได้พูดอะไรแต่นอนลงข้างๆฉันก่อนจะยื่นบางอย่างมาให้ฉันแทน" ทำไมนายต้องให้ฉันทำด้วยล่ะ นายทำเองไม่ได้หรือไง "ฉันพูดกับคนที
พบรัก...ครึ้ม!! เปรี้ยง!!" กรี๊ด!! "ฉันนั่งย่อตัวลงกับพื้นพลางปิดหูตัวเองเอาไว้เพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง ตอนนี้ฉันเดินมาหาใครบางคนที่แคมป์คนงานไม่น่าเชื่อว่าเดินมาไม่ทันไรฝนก็เทลงมาจนตัวฉันเปียกไปหมดซ่า!!เสียงฝนที่กระหน่ำตกลงมานั้นยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆแล้วฉันก็ดันมาหาเขาตอนฝนตกอีกก๊อก ก๊อก ก๊อกฉันยิ่งเร่งเคาะประตูห้องของใครบางคนให้ดังขึ้นไปอีกเมื่อไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะเปิดออกมา แคมป์คนงานที่มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากดวงไฟลักษณะเป็นเกรียวหลอดเล็กๆที่กำลังแกว่งไปมาจะดับแหล่มิดับแหล่เพราะฝนตกหนักและแรงลม แคมป์ที่ทางโรงแรมสร้างไว้ให้คนงานได้พักนั้นเป็นเพียงเพลิงไม้เล็กๆมุงสักกะสีเรียงยาวเป็นทอดๆเหมือนห้องแถวดีหน่อยที่ฉันพอจะรู้มาบ้างว่าห้องของนายช่างหรือวิศวะที่มาคุมงานที่นี่คือห้องไหนก็เลยเดินมาถูก แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบบรรยากาศมืดๆที่มีดวงไฟหลอดเล็กกำลังแกว่งไปมาแข่งกับลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆไหนจะเสียงฟ้าร้องกับพายุฝนที่ตกหนักแบบนี้อีกก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่ในนั้นมั้ย "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เบียร์นายอยู่หรือเปล่า "หมับ" กรี๊ด!! "" ชู่วฉันเอง "เสียงกระซิบของเจ้าของมือใหญ่ที่จับไหล่ฉ
เบียร์...หลังจากที่ผมเดินตรวจงานในไซส์เสร็จและทวนแผนงานพรุ่งนี้กับคนในทีมก็เป็นเวลามืดมากแล้ว ปกติถ้าเวลาประมาณนี้พวกเราก็จะเปิดไฟทำงานกันตอนกลางคืนได้เพราะแค่ปรับพื้นที่และเคลียร์แนวกั้นเฉยๆ แต่คืนนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกเพราะช่วงนี้พายุเข้าพวกเราก็เลยกลับที่พักกันเร็วหน่อยอีกทั้งผมมีนัดกินข้าวกับใครบางคนที่อยู่ๆก็โผล่มาทำให้หัวใจผมเต้นอีกครั้งซะงั้น" กูรู้นะว่ามึงสั่งให้คนส่งปูนมาส่งปูนไว้ข้างออฟฟิศวันนี้ "พอผมเดินออกมาจากไซส์งานก็เจอคนที่ผมไม่ชอบขี้หน้ามันเท่าไหร่ยืนขวางทางทำหน้ากวนประสาทอยู่ เห็นไอ้นี่แล้วคิดถึงไอ้ไวน์น้องชายผมขึ้นมาเลย กวน!! แล้วผมก็รู้ด้วยว่าเป็นมันเพราะผมขอเบอร์คนที่โทรไปหาคนส่งของเพราะผมโทรไปขู่บริษัทวัสดุว่าจะยกเลิกสัญญา" ก็ฉลาดดีนี่หว่า ว่าแต่วันหลังมึงอยากแบกอะไรอีกล่ะกูจะสั่งให้คนเอามาเทไว้แถวๆนี้อีก "มันพูดยิ้มๆพลางทำหน้ากวนๆใส่ผม อยากซัดไอ้ตีบนี่จัง" มึงต้องการอะไร "" อุ้ยมีคนโทรมา "มันไม่ตอบแต่กดรับสายที่โทรเข้ามาพลางกระตุกยิ้มให้ผมกวนๆ ไอ้นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นอะไรกับพบนะผมคิดว่ามันเป็นไอ้ไวน์แปลงกายมากวนประสาทผมนะเนี่ย เหมือนกันฉิบ!!" ว่าไ
พบรัก..." น้ำมั้ย "ฉันยื่นแก้วน้ำเย็นที่เพิ่งตักออกมาจากกระติกน้ำสีแดงข้างๆให้คนตัวสูงตรงหน้าที่ยืนปาดเหงื่ออยู่ ก่อนจะลอบมองหน้าเขาพลางเม้มริมฝีปากเอาไว้เพราะรู้สึกเกร็งๆ ถึงเราจะเคยคบกันมาก่อนแต่ก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่ฉันจะเข้าหาเขาก่อนแบบนี้" ป้อนหน่อย "" ห๊ะ "ฉันมองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ เมื่อกี้เขา..." ไม่ได้สินะ โทษที "" ดะ ได้สิ "เมื่อเห็นแววตาผิดหวังจากคนตรงหน้าสมองก็สั่งให้ฉันรีบทำอะไรสักอย่าง ฉันมองคนตรงหน้าที่กำลังดื่มน้ำที่ฉันป้อนด้วยความรู้สึกแปลก เหมือนหัวใจของฉันจะทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆเลยแฮะ" ค่อยชื่นใจหน่อย "คนตรงหน้าบอกก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆแล้วเดินออกไปหากลุ่มคนงานที่หันมามองเราสองคนพลางยิ้มไปด้วย ฉันไม่ชินกับเขาที่ทำหน้านิ่งๆใส่ฉันเลยแต่ถึงเป็นแบบนั้นฉันก็ยังใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา ราวกับว่ามันเป็นเสน่ห์ของเขาไปแล้วเป็นเวลานานมากที่ฉันได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่แถวๆกระติกน้ำในไซส์งานซึ่งเป็นจุดเดียวที่ได้ร่มเงาจากต้นไม้บริเวณนั้นที่ไม่ได้ถูกสั่งให้ตัดทิ้ง คนตัวสูงในชุดเลอะฝุ่นเลอะปูนยังคงเดินสั่งงานคนงานบ้าง เดินไปช่วยคนงานเก็บซากไม้บ้าง เดินถือแปลนไปคุยก
เบียร์..." จะเอายังไงดีครับคุณเบียร์ ถ้าไม่ขนเข้ามาไว้ในแคมป์ของต้องเสียหายมากแน่ๆเลยครับ "คุณอุดมเลขาของผมเอ่ยเสียงเครียดเมื่อเรากำลังยืนรวมพลอยู่ในไซส์งาน" นายช่างให้พวกผมไปแบกเข้ามาก็ได้นะครับ พันกว่าลูกแบกช่วยๆกันแป๊บเดียวก็หมด "เสียงคนงานในนั้นที่กำลังรวมตัวกันอยู่เดินมาหาผม ไอ้แบกน่ะไม่เท
พบรัก..." เจ๊เป็นอะไร วิ่งหนีไอ้ผู้ชายคนนั้นทำไมมันทำอะไรเจ๊ "เสียงเหนื่อยๆของเซียนที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆฉันถามขึ้นก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันพร้อมกับท่าทีขี้สงสัย" ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่แกเถอะไหนบอกจะนอนแล้วลงไปข้างล่างอีกทำไม "ฉันว่าพลางดันหน้าคนขี้สงสัยออกห่างๆ" ครั้งแรกก็ว่าจะนอนนั่นแหละเจ
พบรัก...หลังจากที่ฉันกับเซียนทานมื้อเย็นกันเสร็จเราสองคนก็ออกมาเดินเล่นรับลมเย็นๆที่ชายหาดกันต่อเพื่อให้อาหารย่อย คืนนี้ฉันให้เซียนพักที่โรงแรมของฉันในโซนห้องพักส่วนตัวของผู้บริหาร ซึ่งเป็นห้องพักส่วนตัวของฉันเองด้านในเป็นห้องชุดและจะมีห้องนอนแยกออกไปอีกสามห้อง ทั้งนี้เพราะเป็นห้องของพ่อกับแม่ฉันห
พบรัก..." คุณพบรักจะแวะไปดูงานที่ไซส์มั้ยคะ สุดาจะได้ให้คนเตรียมรถให้ "คุณสุดาที่ยืนรอเอกสารที่ฉันกำลังเซ็นต์อยู่ถามขึ้น ตอนนี้โครงการสร้างตึกใหม่ของเรากำลังเริ่มน่ะวันนี้เป็นวันแรกที่วิศวะและทีมงานจากบริษัทของคุณลุงจะเข้ามาเริ่มงานกัน ฉันลืมบอกน่ะว่าบริษัทของคุณลุงชนะการประมูลครั้งนี้ ทั้งนี้ทั้