Todos los capítulos de ถ่านไฟเก่า: Capítulo 1 - Capítulo 7

พบรัก..." เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง "เสียงผู้ชายตัวสูงสวมชุดนักศึกษาเหมือนกันกับฉันถามขึ้น" ก็หมายความตามที่บอกไง เราเลิกกัน "ฉันย้ำ" ไม่เลิก!! ยังไงฉันก็ไม่เลิกกับเธอ!! "" แล้วนายจะตะโกนทำไมห๊ะ!! "ฉันขึ้นเสียงกลับ" เธอไม่มีเหตุผล ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแล้วเธอจะเลิกกับฉันทำไม "" ก็ฉันไม่ได้รักนายไงชัดมั้ย "" แต่ฉันรักเธอ!! แล้วฉันก็จะไม่เลิกกับเธอด้วย!! "คนตรงหน้าตะโกนใส่พลางเขย่าตัวฉันไปด้วย" ไม่เลิกไม่ได้!! เราต้องเลิกกันเพราะฉันไม่ได้รักนาย!! "ฉันผลักเขาออกก่อนจะบอกเหตุผลกับเขาอีกครั้งฉันกับเบียร์เราคบกันตั้งแต่ปีสองและตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบสองปีแล้วที่เราคบกัน ตอนนั้นเขามาตามจีบฉันจนฉันรู้สึกรำคาญไล่ยังไงก็ไม่ไป และเพื่อนๆในกลุ่มก็บอกให้ฉันคบๆกับเขาไปก่อน บางคนก็มองว่าฉันเล่นตัวแล้วก็หนักขึ้นๆจนถึงกับตั้งวงนินทาว่าฉันเรียกร้องความสนใจเรื่องพวกนี้ทำให้ฉันไม่มีสมาธิในการเรียนและไม่มีสมาธิในการทำงานฉันก็เลยตกลงคบกับเขาแต่ฉันไม่ได้รักเขาหรอกนะฉันบอกเขาตั้งแต่วันที่ฉันตกลงคบกับเขาไปแล้ว ฉันคิดว่าพอคบกันไปสักพักแล้วเขาเบื่อเขาก็คงเลิกกับฉันไปเองแต่ฉันคิดผิด!! เพราะเขาบอก

พบรัก...ช่วงสายวันนี้ฉันออกมาซื้อของเข้าห้องคนเดียว ปกติแล้วทุกวันหยุดฉันก็จะออกมาซื้อของเข้าห้องแบบนี้แหละ หรือถ้าวันไหนขยันขับรถหน่อยฉันก็จะกลับบ้านไม่ก็แวะไปหาอาหมอที่โรงพยาบาล แต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกเซ็งๆน่ะเลยไม่มีอารมณ์ไปเจอใคร" มาคนเดียวหรอ "เสียงทุ้มดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังเข็นรถเลือกซื้อของใช้ตามชั้นวาง" อื้ม "ฉันตอบก่อนจะเข็นรถออกมาเพื่อเปลี่ยนมุมเลือกซื้อของ ตั้งแต่วันที่บอกเลิกเขาวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย จะเจอก็แต่น้องชายตัวดีของเขาที่ชอบแวะมาทักทายฉันบ่อยๆเพราะเราพักคอนโดเดียวกัน" อ๊ะ ฝากหน่อยไม่ได้เอารถเข็นมา "คนตรงหน้าพูดพลางวางของใช้ของเขาลงในรถเข็นของฉันหน้าตาเฉย" ไม่ได้เอามาก็ไปเอาสิ นายจะมาใช้รถเข็นคันเดียวกับฉันได้ยังไง "ฉันว่า" ไม่อะขี้เกียจ มานี่มาฉันเข็นให้เธอก็ได้แลกกันกับที่ฉันใช้รถเข็นคันเดียวกันกับเธอ "ไม่พูดเปล่าแต่เดินมาเข็นรถเข็นของฉันออกไปหน้าตาเฉย แล้วฉันก็ต้องวิ่งตามรถเข็นของตัวเองเพราะมีของใช้อยู่ในนั้นเต็มไปหมด จะให้เลือกใหม่ฉันก็ขี้เกียจแล้ว" ของเธอเหลืออะไรอีกครบยัง ของฉันครบแล้ว "คนที่เข็นรถอยู่ข้างๆถามขึ้น" ฉันจะไปซื้อผ้าอนามัย "ฉัน

พบรัก..." พบแกจะกินอะไรอะเดี๋ยวพวกฉันไปซื้อเอง แกไปจองโต๊ะได้เลย "เพื่อนผู้ชายในกลุ่มที่เดินมาโรงอาหารด้วยกันหันมาคุยกับฉัน" เอาอะไรก็ได้แกที่ไม่ต้องรอคิวนานอะ เดี๋ยวฉันไปจองที่มุมโน้นล่ะกัน "ฉันหันไปตอบพลางชี้มือไปมุมหนึ่งของโรงอาหารที่มีโต๊ะว่างเหลืออยู่" เคๆ งั้นพวกฉันไปล่ะแกรีบๆไปนั่งเลยเดี๋ยวไม่มีที่นั่ง "...พรึ่บ!!" มาแล้วหรอ ได้ข้าวเร็วจัง...เบียร์!! "ฉันพูดขึ้นพลางละสายตาจากจอมือถือที่จ้องอยู่ก็พบว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันเป็นเบียร์ แฟนเก่าฉันนั่นเองแล้วเพื่อนๆฉันล่ะ" นี่ใครใช้ให้นายมานั่งตรงนี้ "ฉันถามด้วยสีหน้าหงุดหงิด" ทำไมต้องให้คนอื่นใช้มาด้วยล่ะ ก้นฉันฉันก็ต้องมานั่งเองสิ "คนตรงหน้าเงยหน้ามาตอบแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ" แต่ที่ตรงนี้ฉันจะนั่งกับเพื่อนฉัน "" ที่สาธารณะใครอยากนั่งก็นั่งได้ ไม่ได้มีป้ายบอกว่าต้องนั่งกับเพื่อนตัวเองถึงนั่งได้สักหน่อย "คนตรงหน้าตอบกวนๆ" อยากนั่งก็นั่งไป ฉันไปหาที่นั่งใหม่ก็ได้ "พูดจบฉันก็ลุกขึ้นทันที" อยากหาใหม่ก็เชิญ แต่ไม่มีที่ว่างแล้วนะเดี๋ยวจะหาว่าไม่บอก "คนตรงหน้าพูดยิ้มๆ" อยู่ตรงนี้จริงๆด้วยพวกฉันก็หาแกอยู่ตั้งนาน

พบรัก...เนื่องจากเมื่อเช้าฉันไม่ได้ขับรถมาเรียนเพราะไอ้เพื่อนตัวดีสองคนนั้นไปรับถึงหน้าคอนโด และเย็นวันนี้ฉันก็ต้องห้อยรถเมล์หรือไม่ก็นั่งแท็กซี่กลับคอนโดเพื่อกลับไปเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ที่นัดกินเหล้ากับพวกเพื่อนๆไว้ปกติฉันก็ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละแต่ไม่เยอะ เพราะฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่เวลาออกงานกับพ่อฉันก็ต้องมีบ้างที่สำคัญฉันเป็นถึงเจ้าของผับดังในย่านนี้มันก็ต้องเทสเครื่องดื่มเองด้วยถูกมั้ย" แท็กซี่หรือรถเมล์เวลานี้ก็น่าจะถึงช้าพอกันแหละว้า "ฉันบ่นกับตัวเองเมื่อมีอาการลังเลว่ากลับยังไงดี ถึงฉันจะไม่ได้เดือดร้อนหรือมีปัญหาเรื่องเงินแต่การประหยัดก็เป็นเรื่องจำเป็นเพราะฉะนั้นฉันจึงเลือกนั่งรถเมล์ ที่สำคัญเวลารถติดแบบนี้คนขับแท็กซี่ชอบบ่นๆแล้วก็สบถไปด้วยระหว่างขับทำให้ฉันไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ก็รู้ว่าหงุดหงิดรถติดนะแต่ไม่ต้องแสดงออกเยอะก็ได้โดยเฉพาะเวลาที่มีผู้โดยสารอยู่ในรถรถเมล์ในกรุงเทพก็เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าพอเราก้าวขึ้นเสร็จก็ต้องรีบมองหาที่นั่งไม่ก็ต้องมองหาที่ว่างสำหรับจับยึดให้แน่นไม่งั้นจะได้ลงไปนอนกองที่พื้นแน่ๆ และในช่วงเวลาเย็นๆแบบนี้เชื่อเ