บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 51 - บทที่ 60

คำกล่าวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเสิ่นหลิวเวย ได้กลายเป็นเหมือนกับคำปลุกใจให้กับทุกคนที่อยู่ยังที่แห่งนี้ ชาวบ้านหมู่บ้านหนงหยางที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความสิ้นหวังบัดนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างแข็งขันราวกับเป็นคนละคน พวกเขารีบไปหาฟืนแห้งและก้อนหินมาช่วยกันก่อเตาอย่างง่าย ๆ ตามคำสั่งของแม่ทัพน้อยอ

บรรยากาศในจวนตระกูลเสิ่นยามโพล้เพล้นั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดระคนคาดหวัง หลังจากที่เสิ่นอี้เฉิงได้กลับมารายงานข่าวว่าได้มีแขกผู้มีเกียรติจากเมืองหลวงกำลังจะมาเยือนจวนของพวกเขา หลังได้รับรู้เรื่องนี้ทุกคนในบ้านต่างก็วุ่นวายอยู่กับการเตรียมการต้อนรับอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้หลิวซูซิน จางชุนฮวา รวม

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากได้รับราชโองการสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน บรรยากาศในจวนตระกูลเสิ่นก็กลับมาเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่เป็นความจริงจังที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและความกระตือรือร้นมากกว่าทุกครั้งที่ห้องโถงใหญ่ เสิ่นอี้หาน เสิ่นอี้เฉิง กู้หวายอี้ และจ้าวหมิงฮุย (ในนามหวังเฉิน) กำลังกางแผนที่อย่างง่ายของอำเภ

คำถามที่ตรงไปตรงมาของจ้าวหมิงฮุย ทำให้เสิ่นหลิวเวย ต้องรีบประมวลผลในสมองอย่างรวดเร็ว นางจะอธิบายแนวคิดจากโลกอนาคตให้เด็กชายอัจฉริยะแห่งยุคโบราณผู้นี้เข้าใจได้อย่างไรโดยไม่ให้ดูน่าสงสัยเกินไป(ต้องใช้วิธีเปรียบเทียบ! ใช่แล้ว... ต้องเปรียบเทียบกับสิ่งที่เขารู้จัก!) เมื่อคิดได้แล้ว เจ้าตัวก็สูดหายใจเข้

“เป็นแผนการที่ดี” เขากล่าวชม “แต่... เจ้าคิดถึงเรื่องที่ใหญ่ที่สุดแล้วหรือยัง”“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” เสิ่นหลิวเวยเอียงคอถามอย่างกังขา คิ้วเล็ก ๆ ของนางเริ่มขมวดเข้าหากัน“เงินทุน” จ้าวหมิงฮุยเอ่ยคำเดียวสั้น ๆ “การจะสร้างโรงงาน จ้างแรงงาน และรับซื้อวัตถุดิบจำนวนมาก ต้องใช้เงินทุนมหาศาล และที่สำคัญม