บททั้งหมดของ ชุนหนี ฮู้เกินโคลนใบไม้ผลิคุ้มราก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ค่ำคืนนั้นเป็นคืนที่สองพ่อลูกผู้สูงศักดิ์ซึ่งคุ้นเคยแต่กับความโอ่อ่าในพระราชวังมาตลอดได้มาใช้ชีวิตอยู่ภายในห้องนอนรับรองอันเรียบง่ายของจวนนายอำเภอซึ่งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงเป็นพันลี้แสงเทียนสาดส่องกระทบใบหน้าของหวังคัง ซึ่งบัดนี้มีสีเลือดฝาดและดูมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขานั่งอยู่บนตั่งไม้ข

‘แต่สำหรับตอนนี้ ในเมื่อน้ำพร้อม ดินพร้อม พวกเราก็มาปลูกพืชที่เพิ่งได้เมล็ดพันธุ์มาใหม่กันเถอะ ว่าแต่ชุนหยาเจ้าอย่าลืมทำค้างให้กับไม้เลื้อยด้วยล่ะ’แต่ก่อนที่ภูตน้อยจะได้ขานรับ จิตสำนึกของหลิวเวยก็ถูกดึงกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างกะทันหัน “น้องเล็ก! พวกข้ามาช่วยแล้ว!” เสียงตะโกนของเสิ่นจื้อคังดั

ไม่นานหลังจากที่ทุกคนช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง ดวงตะวันก็เริ่มลอยขึ้นสูงจนเกือบจะตรงกับศีรษะ ความร้อนของฤดูร้อนเริ่มแผ่ซ่าน เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นตามกรอบหน้าของทุกคน แม้กระทั่งเหล่าเด็ก ๆ ที่เคยกระตือรือร้นก็เริ่มมีท่าทีอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด (นี่ขนาดข้าผสมน้ำพุให้พวกเขาดื่มกันแล้วนะ ไม่อย่างนั

เมื่อทุกคนที่เป็นแรงงาน… ได้เติมเต็มกระเพาะของตนจนพอใจแล้ว... เพราะแม้แต่น้ำแกงสักหยดในหม้อดินเผาก็ยังไม่มีเหลือ หลังจากพักกันอีกชั่วครู่ทุกคนก็กลับไปลงมือทำงานหนักในสวนท้ายจวนอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยมราวกับไม่เคยเหน็ดเหนื่อยมาก่อนตกเย็นวันนั้น... หลังจากที่พี่ ๆ กลับมาจากสำนักศึกษา บรรยาก

“ท่านอาเล็ก ท่านเก่งมากเลยขอรับ” เสิ่นจวิ่นหลี่กับเสิ่นจื้อคังไม่รอช้าพวกเขารีบวิ่งมากล่าวชมพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง“ใช่ขอรับ ท่านอาเล็กเก่งที่ซู๊ด! ท่านอาข้าชอบกระต่ายตัวนี้ เราไม่ฆ่ามันได้ไหม” เสิ่นจื้ออันที่ปกติจะไม่ค่อยซนเท่าน้องชายฝาแฝดก็วิ่งมากล่าวชมเขาพร้อมกับเข้าไปอุ้มแม่กระต่ายขึ้นมากอดอย่างแผ