บททั้งหมดของ ชู้เสียวของเภสัชสาว: บทที่ 1 - บทที่ 10

สวัสดีค่ะเราชื่อ “นิด” อายุสามสิบปีพอดี ทำงานเป็นเภสัชกรประจำโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ มาเกือบแปดปีแล้ว ทุก ๆ เช้าเราจะตื่นตอนหกโมงครึ่ง อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเสื้อแขนสั้นสีครีมหรือฟ้าอ่อน ทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวสะอาด กระโปรงทรงสอบยาวเลยเข่า รองเท้าส้นเตี้ยสีดำ ผมรวบมวยต่ำเรียบร้อย แต่บางวันเราก็ปล่อยผมยาวตรงลงมาเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนลุคบ้างหน้าตาเราไม่ได้สวยแบบนางแบบ แต่คนมักบอกว่าเราหน้าตาดีแบบ “ผู้ใหญ่” มีเสน่ห์แบบที่ผู้ชายบางคนชอบมากกว่าผู้หญิงสาว ๆ เสียอีก ถึงหุ่นเราจะไม่ผอมบางแต่ก็ไม่ถึงกับอ้วนเรียกว่าเต็มไม้เต็มมือก็ได้ ส่วนหน้าอกเราคัพ C สะโพกผาย เวลาเดินไปมาในแผนกเภสัช คนไข้หรือญาติคนไข้บางคนมักมองตามโดยไม่รู้ตัว บางคนถึงขั้นยิ้มแล้วพูดว่า “เภสัชกรที่นี่สวยจังเลยนะครับ” เราก็ยิ้มตอบแบบสุภาพ แล้วรีบหันมาจัดยาต่อ ลึก ๆ ก็แอบภูมิใจนั่นแหละถึงจะมีหนุ่ม ๆ เทียวมาขายขนมจีบ แต่เราไม่เคยสนใจเพราะเรามี “พี่เมฆ” สามีที่แต่งงานกันมาแปดปี อาชีพรับเหมาก่อสร้าง อายุสามสิบห้าปี รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำจากแดด หน้าตาคม ๆ แบบผู้ชายต่างจังหวัดที่เคยหล่อแต่ถูกงานหนักกับแดดเผาไหม้กลบไปบ้าง เรา

ที่โรงพยาบาล…นับวันหมอเอกยิ่งแวะมาที่เคาน์เตอร์ที่เราทำงานอยู่บ่อยขึ้นเรื่อย ๆ “คุณนิดครับ ช่วยจัดยาตามนี้ให้หน่อยครับ” เขายื่นใบสั่งยา แต่เราแอบเห็นสายตาเขากลับมองมาที่หน้าอกเราผ่านเสื้อกาวน์ หลังจากนั้นไม่นาน เขาส่งข้อความมาทางไลน์ส่วนตัว (เขาเคยขอไลน์เราไว้เมื่อสองเดือนก่อนบอกว่า “เผื่อมีคำถามเรื่องยานอกเวลางาน”)“เย็นนี้ว่างไหมครับ อยากชวนไปกินข้าวนอกโรงพยาบาลหน่อย คิดว่าคุณนิดคงเหนื่อยเห็นยืนทั้งวันเลย” เราไม่รู้ว่าถูกเขาแอบมองอยู่แทบตลอดเวลา เรามองข้อความนั้นนานกว่าสิบนาที ในสมองตีกันว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายเราก็แพ้เสียงในหัวตัวเอง เรานิ้วสั่น ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า “ค่ะ ว่างค่ะ”เราพิมพ์ตอบกลับไปทั้งที่ลึก ๆ รู้ดีว่าเรื่องมันอาจจะไม่หยุดอยู่แค่กินข้าวด้วยกัน แต่เราก็เลือกตอบรับ ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นกับไฟทั้งที่รู้ว่ามันอาจเผาเราจนมอดไหม้ก็ได้เย็นนั้นเราแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมบาง ๆ กระดุมเม็ดบนปลดออกสองเม็ดพอให้เห็นร่องอกเล็กน้อย กระโปรงทรงสอบสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าส้นสูงสีดำที่ไม่ค่อยได้ใส่ ผมปล่อยสยายลงมาปิดบังความตื่นเต้นที่ใบหน้า แล้วก็เหมือนทุกอย่างจะเป็นใ

“โอวววว คุณนิด สุดยอดเลยครับ เสียวดุ้นที่สุดเลย พอก่อนครับ เดี๋ยวผมจะแตกซะก่อน”หมอเอกพลิกขึ้นมาเป็นฝ่ายทาบทับร่างเราเอาไว้ เราจูบกันอีกครั้งเป็นจูบที่ไม่มีความรู้สึกใดมาขั้นกลางอีกต่อไปนอกจากความใคร่และอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นพร้อมสำหรับขั้นต่อไปของการเสพสังวาส“อุ่บส์ อืมมมมม อื๊ยยยย หมอเอกขา นิดไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากเลย อ่าส์ ซี๊ดดดดส์”“ถ้างั้นเรามามีความสุขด้วยกันให้มากขึ้นกว่านี้ดีมั้ยครับ”หมอเอกถามแล้วจ้องมองหน้าเราเหมือนรอคำตอบ พอเราพยักหน้าตอบตกลงเขาก็ไม่รอช้าพาร่างของตัวเองเข้าไปคุกเข่าอยู่หน้าเนินเสียวของเราก่อนจะแยกขาเราออก แล้วในที่สุดเราก็นอกกายสามีแบบหันหลังกลับไม่ได้แล้วเมื่อหัวบานแดงของดุ้นเนื้อถูกลากขึ้นลงตรงกลางรอยผ่าของร่องเสียวเราสองสามครั้งก่อนที่จะถูกดันเข้ามาในร่องเสียวของเราทีละนิดจนในที่สุดมันก็เข้ามาได้จนหมด ถึงตอนนี้ร่องรูของเรากำลังรับเอาดุ้นเนื้อดุ้นที่สองในชีวิตเข้ามาในร่างกายโดยที่เราไม่มีท่าทีขัดขืนแม้สักนิดเดียว หมอเอกแช่ดุ้นเนื้อของตัวเองเอาไว้ในร่องเสียวของเราเพื่อซึมซับความรู้สึกของการได้เป็นเจ้าเราอย่างสมบูรณ์ “อูววววว สุดยอดเลยครับคุณนิด ของค

มือของเราเอื้อมลงไปกุมดุ้นเนื้อแข็งโชนของหมอเอกเอาไว้แล้วสาวรูดมันเบา ๆ ก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้น หมอเอกเองก็ใช้นิ้วสองนิ้วสอดเข้าไปในร่องเสียวของเราก่อนจะควงสว่านนิ้วของตัวเองในร่องรูเปียกเยิ้มของเรา“อุ่บส์ อืมมมม จร๊วบบบบบ อ่าส์ คุณนิดร้อนแรงที่สุดเลย เซ็กซี่มากครับ”พูดจบเขาพลิกร่างเราลงนอนหงายกับโซฟาแล้วสอดดุ้นเนื้อเข้าใส่ร่องเสียวของเราทันทีราวกับอดอยากมานานทั้ง ๆ ที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืน แต่แปลกเรากลับรู้สึกว่าจังหวะรักแบบนี้มันก็กระตุ้นอารมณืได้อีกแบบ เพราะหมอเอกคงไม่เสร็จง่าย ๆ แบบพี่เมฆแน่ ๆ ปั่บบบๆๆๆๆๆๆๆๆ สร่วบบบๆๆๆๆๆๆๆๆ แจะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หมอเอกทั้งกระแทกทั้งควงเอวใส่เราอย่างดุดัน สายตาเขาดูหื่นกามต่างจากเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด สองเต้าของเราถูกเขาบีบเคล้นหนัก ๆ ใช้เป็นที่ยึดในการกระแทกดุ้นเนื้อเข้าใส่ร่องเสียวของเรา“อ๊ะๆๆๆๆๆๆ อ๊าส์ หมอกเอก ทำไมวันนี้รุนแรงจัง อ่าส์ ซี๊ดดดดส์”ก็ผมคิดถึงคุณนิดนี่นา นึกว่าคุณนิดจะออกมาหาผมไม่ได้ซะแล้ว โอววววว สุดยอดเลย ทั้งแน่น ทั้งตอด อูววว”หมอเอกกระแทกดุ้นเนื้อตัวเองเข้าใส่ร่องเสียวของเราหนัก ๆ จนเราแทบจะกลั้นความเสียวเอาไว้ไม่ไหว“อ่ะ อ๊าส์ หมอข

ตอนเช้ามืดเราลงมาชั้นล่างเพื่อดื่มน้ำ เห็นลุงแหวงกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน แสงไฟจากโคมไฟส่องใบหน้าเขา สายตาของเขาช่างเหมือนในความฝันเราเมื่อคืน“คุณนิดตื่นแต่เช้าเลยครับ หน้าซีดเชียวฝันร้ายรึเปล่า” “เอ่อ...เปล่าค่ะแค่กระหายน้ำ”“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ สำหรับคุณนิดถึงไหนถึงกัน”คำพูดของลุงแหวงเหมือนปรารถนาดี แต่เรากลับรู้สึกว่ามันแฝงเอาไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์บางอย่าง บางอย่างที่กำลังจะเข้ามาดึงเราไปสู่วังวนใหม่ที่ยากจะถอนตัวที่โรงพยาบาล วันนี้เป็นวันพุธ คนไข้ไม่เยอะมาก แต่เรารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด จนดาวสังเกตเห็น“นิด หน้ามึงซีด ๆ นะ ช่วงนี้ทำงานหนักหรือเปล่า หรือว่า…มีคนทำให้เหนื่อย” ดาวแซวขณะเรานั่งกินข้าวเที่ยงกัน “มึงคิดมากไปเองดาว”“จริง ๆ นะ กูเห็นมึงเดินแบบขาสั่น ๆ บ่อย ๆ เลย อย่าบอกนะว่าหมอเอกเล่นแรงเกิน” ดาวกระซิบ แล้วหัวเราะคิกคัก เราหน้าแดงก่ำ รีบเปลี่ยนเรื่อง “แล้วเมื่อวานเลิกงานมึงไปไหนอีกวะ”ดาวยิ้มกรุ้มกริ่ม “ไปกับหมอต้นอีกนั่นแหละ คราวนี้เขาเอากูในห้องน้ำโรงพยาบาลเลยนะ ชั้นบนสุดที่ไม่มีคนใช้”เรากลืนน้ำลาย “ไม่กลัวคนเห็นเหรอ”“กลัวสิ แต่ยิ่งเสี่ยงยิ่งเสีย