Lahat ng Kabanata ng The Mafia Series: Laxus Morgan: Kabanata 91 - Kabanata 100

HERSHEY’S POVWala akong malay, pero ramdam ko ang paggalaw ng paligid. Gusto kong imulat ang aking mga mata pero tila may kung anong mabigat na nakapatong sa aking mga talukap. Kahit anong pilit ko, hindi ko sila maigalaw.Naramdaman ko ang mga bastos na kamay na nakahawak sa akin, pilit akong kinakaladkad patungo sa kung saan.Help, please! Unique... lovey...Maya-maya pa, umalingawngaw ang tunog ng papalapit na mga yabag. Marami sila, pero may isang pares ng sapatos na nangingibabaw—bawat bagsak nito sa sahig ay tila may dalang awtoridad at panganib.“Enough!” isang boses ng babae ang pumutol sa ingay.Her voice was deep and sultry, but she wasn’t seducing anyone this time. She sounded like a predator who had finally cornered its prey.I tried for a millionth time to wake my senses up, pero lalong bumigat ang katawan ko.“Buhusan siya ng malamig na tubig.”Natakot ako sa paraan ng pag-utos niya. Walang emosyon, parang n

AMARA’S POV “Darling!” Agad kong sinalo ang bumabagsak niyang katawan. Kahit nahihirapan dahil sa bigat niya at sa kalagayan ko, dahan-dahan ko siyang inihiga sa sahig. Ipinatong ko ang kanyang ulo sa aking kandungan, pilit na hinahanap ang anumang senyales ng buhay sa kanyang namumutlang mukha. “B–Baby...” Halos madurog ang puso ko nang makita ang bahid ng dugo na lumalabas sa gilid ng kanyang labi. Laxus reached for my cheek, his hand trembling as he fought a losing battle against the darkness pulling him under. I could see his pupils dilating, his gaze becoming distant. No, hindi pwede! Hindi ganito ang dapat na katapusan! “No... no! Hindi pwede, darling!” palahaw ko, mahigpit na hinahawakan ang kanyang kamay. I cannot afford to lose my husband. Hindi ko kayang isipin ang kinabukasan ng mga anak namin kung wala siya sa tabi namin bilang kanilang ama. What will happen to Venus? To the triplets? To the people in Manila who are waiting for their King to return? “I–I love yo

AMARA’S POVIsang marahang katok sa pinto at ang sunod-sunod na ring ng aking phone ang gumising sa akin mula sa malalim na pagkakatulog. Sa tindi ng pagod, hindi ko agad malaman kung ano ang uunahing sasagutin. But in the end, I chose to do both at once.“Bes, napatawag ka?” bungad ko kay Diana sa kabilang linya habang dahan-dahan kong binubuksan ang pinto.Pumasok si Unique na bitbit ang isang maleta at mga supot ng pagkain. Tahimik niyang inilapag ang mga dala sa lamesita, maingat na hindi masagi ang mga aparatong nakakabit sa katawan ni Laxus. Tila ba natatakot siyang baka magising si Venus na mahimbing pa ring natutulog sa kabilang kama.“B–Bes... si Hershey...”Agad na nag-iba ang timpla ng mukha ko nang marinig ang pangalan ng aming kaibigan. Ang kaninang antok ay napalitan ng matinding kaba.“Nandito siya, Bes. Nakatakas siya mula sa kamay ng mga kalaban... and now, binalaan niya kami sa balak na paglusob ni Hilary,” dugtong ni Diana, bakas ang panginginig sa boses.I shifted

AMARA’S POVTahimik lamang kami ni Hershey sa loob ng sasakyan, ngunit ang katahimikang iyon ay puno ng kaba at determinasyon. Ramdam ko ang bawat mabigat na hininga sa loob ng SUV. Kasama namin si Liander at ang ilan pa naming mga tauhan, habang si Diana naman at Auntie May ay naiwan sa mansyon. Sila ang nagsisilbing mga mata namin doon—nagbabantay kay Laxus at Venus habang wala kami. Nag-iwan din kami ng sapat na pwersa sa mansyon, mahirap na; alam naming tuso si Hilary at hindi kami pwedeng magbakasakali.Hinawakan ni Hershey ang kamay ko, isang mahigpit na pisil na tila ba sinasabing, “Kaya natin ito, Bessy.” Sa passenger’s seat, nakita ko si Unique na tahimik na nagche-check ng kanyang long rifle. Ang kanyang mukha ay walang emosyon, ngunit ang higpit ng hawak niya sa armas ay sapat na para malaman kong hinding-hindi siya magdadalawang-isip na magpaputok kapag kailangan.Ramdam ko ang determinasyon ng bawat isa sa amin. H

AMARA’S POV Dahan-dahan akong pumasok sa loob matapos ang ilang sandali. Venus opened her eyes and smiled the moment she saw me—isang ngiti na tanging nagbibigay ng liwanag sa madilim kong mundo. Kayo ng mga kapatid mo ang nagpapatatag sa akin, mahal ko. Mabilis siyang bumaba mula sa couch at pinunasan ang kanyang mga luha gamit ang likod ng kanyang maliliit na kamay. She is just six years old; she wasn't supposed to experience this kind of cruelty. Naaalala ko ang gabing una ko siyang nakita. She wasn't ours, and she is fully aware of it now. She was born a Saga, the daughter of a traitor who once used our own technology to destroy us. But the way she cares for Laxus now... it shows that blood doesn't define who your family is. “Mommy, you’re back!” aniya sa mahinang boses. Hindi ko na siya mabuhat dahil sa laki ng aking tiyan, kaya niyakap na lamang niya ako sa aking baywang, tila ba sinasama sa yakap ang kanyang mga kapatid na nasa sinapupunan ko pa. Isang buwan na lang, at