Semua Bab Three Little Cupids: Daddy, Steal Our Mommy’s Heart Back!: Bab 61 - Bab 70

KABANATA 62Napatigil si Roscoe nang abutin niya ang phone mula kay Cyril. Sandaling nanigas ang katawan niya, parang hindi agad nag-register sa isip niya ang nangyayari. Pagkatapos, biglang bumilis ang tibok ng puso niya.“Mommy…”Ilang oras na siyang walang balita mula sa kanila. Kahapon pa. Simula nang kunin siya ni Enzo mula sa arcade, wala na siyang paraan para makausap ang ina at mga kapatid niya.Akala niya—matatagalan pa bago sila muling makapag-ugnayan.O baka hindi na.Kaya nang makita niya ang phone sa kamay niya, parang may bumalik na pag-asa.Hindi niya alam kung bakit siya tinutulungan ni Cyril. Hindi niya alam kung ano ang risk na tinataya nito. Pero sa sandaling iyon, wala siyang pakialam sa dahilan. Ang mahalaga, may pagkakataon siyang makausap ang mommy niya.“Thanks…” mahina niyang sabi, diretso ang tingin kay Cyril.Hindi na ito sumagot. Pero bago pa siya makapagsalita ulit ay biglang may narinig silang mga yabag mula sa hagdan.Pareho silang napalingon. Saglit sil

KABANATA 64Pagkarinig pa lang ng boses na iyon, parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Anastasia.Nanlaki ang mga mata niya. Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya. Dahan-dahan siyang lumingon at doon niya nakita si Enzo.Nakatayo ito ilang hakbang ang layo, matalim ang tingin, malalim ang mga mata na parang walang katapusan. Hindi mo mababasa kung ano ang nasa isip niya, pero ramdam ang bigat ng emosyon sa loob nito.Nanigas si Anastasia. Parang tumigil ang tibok ng puso niya sandali. Napaatras siya nang hindi namamalayan.“Enzo…” halos pabulong niyang sabi, pilit pinipigilan ang kaba sa boses. “What are you doing here?”Hindi siya sumagot agad. Pero sa itsura pa lang niya, alam na ni Anastasia.Hindi ito aksidente. Hindi ito coincidence.Pagkatapos ng tawag ni Roscoe kanina, agad nakaramdam si Enzo na may mali. Hindi normal ang hiling ng anak niya. Hindi normal ang tono. At lalong hindi normal ang pagtanggi nito na siya ang sumama. Kaya hindi na siya nag-at

KABANATA 66“Grandpa Edgar, we’re already annulled.”Malamig ang tono ni Enzo, pero ramdam ang pagpigil sa galit. Akala niya sapat na iyon para tumigil ang matanda, pero kabaligtaran ang nangyari.Lalong kumunot ang noo ni Lolo Edgar. Umigting ang panga nito habang nakatingin kay Enzo. “Mas mabuti pang hindi mo na binanggit ‘yan,” mariin niyang sagot. “Kung alam ko lang agad, hindi sana kayo umabot sa ganiyan.”Saglit na nanahimik ang paligid. Halatang bumalik sa alaala ng matanda ang nakaraan.Noong biglang pumanaw si Doña Elena Padilla, nagulo ang buong pamilya. Abala si Lolo Edgar sa burol, sa mga bisita, sa lahat ng kailangang asikasuhin. At sa gitna ng lahat ng iyon, hindi niya namalayang tuluyan nang naghiwalay sina Enzo at Anastasia.“By the time I realized what was happening, tapos na,” mahina niyang dagdag, pero may laman ang boses. “You already signed the papers. You already let her go.”Napayuko si Enzo sandali, pero agad ding tumigas ang ekspresyon. Hindi siya sanay na kin

KABANATA 68Matindi ang tingin ni Enzo kay Anastasia, halos masunog siya sa lamig ng mga mata nito.“Shut up,” mariin niyang sabi. “If you say one more word, don’t blame me if I forget about Grandpa and throw you out right now.”Hindi iyon simpleng pananakot. Alam ni Anastasia, kaya niya talagang gawin.Napakagat siya sa labi at pinilit manahimik. Hindi ito ang tamang oras para makipagbangayan—lalo na’t nasa loob siya ng bahay na iyon, at mas mahalaga sa kanya ang manatili sa tabi ng anak niya.Saktong pagbaba ni Roscoe mula sa hagdan, hawak ang isang sketchpad.“Mommy, look!” excited nitong sabi habang tumatakbo palapit.Agad nagbago ang ekspresyon ni Anastasia. Mula sa tensyon, naging malambot ang mga mata niya.“What is it?” tanong niya habang tinatanggap ang sketchpad.“Those are my paintings. I won some awards before,” proud na sagot ni Roscoe.Isa-isa niyang binuklat ang mga pahina. Malinis ang mga guhit, detalyado, at may sariling style. Hindi siya makapaniwala.“These are real

KABANATA 70Tahimik ang buong study room ni Enzo. Hindi lang basta tahimik—parang may bigat ang hangin, na halos hindi gumagalaw. Kahit ang liwanag mula sa ilaw ay tila malamlam, na parang may tensyon na nakabitin sa paligid.Sa kabilang linya ng tawag, si Dorian ay halos hindi makagalaw. Hindi siya nagsasalita. Kahit paghinga niya ay maingat, dahil ramdam niya ang bigat ng sitwasyon.Ilang segundo ang lumipas bago tuluyang nagsalita si Enzo, pero bago pa iyon, paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang nakita niyang video.Noong unang beses niyang makita si Kate na naka-mask, may kakaibang pakiramdam na siya. Parang pamilyar ang kilos, ang tindig, pati ang presensya.Pero hindi niya pinansin noon.Coincidence lang, iyon ang inisip niya.Ngayon…Napakuyom ang kamao niya habang nakatitig sa laptop screen. Hindi pa rin nawawala ang mukha ni Anastasia sa isip niya.“Damn it…” bulong niya, mababa at puno ng galit.Hindi niya akalaing ang babaeng matagal na niyang hinahanap para sa insomnia