All Chapters of เมีย 2021: Chapter 21 - Chapter 30

ฉลามอวดใหญ่ ว่าเลี้ยงปลาหลายๆ สีที่อ่างปลาหน้าบ้าน จากนั้นคนตัวเล็กที่สนิทกับคนเป็นน้าเพราะค่อนข้างเจอหน้ากันบ่อยครั้ง ก็จูงมือน้าสกายของเขาให้ออกไปดูปลาที่หน้าบ้าน เพราะคุณย่าเป็นคนขอให้ทำแบบนั้น คงจะเป็นเพราะ ท่านมีเรื่องจะคุยกับฉัน เหมือนที่ตัวของฉันเอง ก็มีเรื่องจะคุยกับท่านเช่นกัน "ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพ่อออกไปเล่นหน้าบ้านนะ" พ่อของฉายบอกฉัน ท่านส่งยิ้มอบอุ่นให้ฉัน ก่อนจะหันมองภรรยา จากนั้นก็ลุกเดินออกไป "ตะวันฉาย..." "...มีคนอื่นนอกจากปายค่ะแม่!" ฉันบอกตรงๆ ทั้งที่ใจโครตสั่น เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ฉันไม่รู้ แต่ฉันมารู้ในตอนนี้ ฉันก็เลือกที่จะอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังในตอนนี้ ซึ่งมันไม่มีความจำเป็นที่ฉันจะต้องเก็บเอาไว้ "ปายกำลังคิดว่า ปายจะย้ายออกมาจากคอนโดของฉายเมื่อกลับไป" "บอกแม่ได้ไหมว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่ิไหร่ ทำไมฉาย..." แม่ของฉายสีหน้าเครียดลงทันที และหยัดกายลุกจากโซฟา เพื่อเดินมานั่งข้างๆ ฉันทันทีเช่นกัน "ปายไม่รู้ค่ะ ว่าฉายทำแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้หญิงอีกคนที่ฉายคบ โพสต์รูปบนเฟซบุ๊ก และปายก็เห็นในโทรศัพท์ของฉาย ว่าพวกเขากำลังคุยกันลับหลังปายจริงๆ" เหมือนเ

ที่ฉันทำแบบนี้ มันไม่ได้หมายความว่า ฉันใจแข็งอะไรมากมาย ฉันแค่ไม่อยากเปิดโอกาสให้คนที่เคยทำร้ายความรู้สึกของฉัน เขามีโอกาสทำมันซ้ำแค่นั้นเอง ฉันทาบริมฝีปาก จุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากเรียวเล็กของฉลาม ใช้แขนของฉันสวมกอดที่ร่างของบุตรชายเอาไว้ คืนนี้จะเป็นคืนที่ฉันจะหลับตาลงให้ได้ ชดเชยค่ำคืนที่ผ่านมา ที่ฉันไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้เลย . . . ชีวิตของฉันไม่ได้มีเวลาว่างอะไรมากมายขนาดนั้น มีโอกาสได้ค้างกับฉลามเพียงหนึ่งคืน ฉันก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ของฉันต่อ ติ๊งง~ รายการเงินเข้า เลขที่บัญชี xxx-x-xxxx9-x 15,000 บาท แม่ของฉายคงจะโอนเงินให้ฉัน จริงๆ ท่านทำแบบนี้ของท่านประจำ แม้จำนวนเงินจะไม่ได้มากมายสำหรับใครหลายๆ คน แต่สำหรับฉัน เงินจำนวนนั้น มันก็มากอยู่เหมือนกัน ตอนที่ฉันจะกลับ แม่ของฉายบอกกับฉันเพียงว่า ระหว่างฉันกับท่าน ทุกอย่างจะยังเหมือนเดิม ต่อให้ฉันกับลูกชายของท่านจะเลิกกัน มันจะไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านไม่ได้เลิกกับฉัน เหมือนที่ฉันเลิกกับฉาย หากฉันกลับบ้าน ก็ให้ฉันไปนอนค้างที่บ้านของท่านเพื่อที่จะได้อยู่กับลูก แต่หากจะมีวันนั้น ข้อแม้ของฉัน คือในวันนั้นต้องไม่มีตะวันฉายอยู่ที่บ้าน

"ปาย..." ฉันปล่อยความเจ็บปวดที่กำลังเผชิญด้วยการบีบมือตัวเองสุดแรง บีบแรงมาก แรงที่สุดเท่าที่จะแรงได้ อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง อยากไปกระชากคอไอ้ผู้ชายเฮงซวยเข้ามาถาม ว่ามันทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ในขณะที่มันมีคนอื่น มันเอาฉันกับลูกไปไว้ที่ไหน ในเวลาที่มันเอากับใครที่ไม่ใช่เมีย มันไม่เคยคิดถึงหน้าเมีย ที่กำลังทำหน้าที่เลี้ยงลูกของมันเลยหรือไง "เลว ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ผู้ชายสารเลว!" น้ำตาของฉันไหลพราก หยาดธารใสๆ หลั่งไหลออกมาจากตาอย่างกับสายน้ำ อกของฉันมันสั่น ใจของฉันมันจะขาด ทุกคำพูดของผู้หญิงคนนั้นมันบีบใจฉันมาก ฉันในตอนนี้ ไม่ได้ต่างจากคนที่ตายทั้งเป็น "สามปีที่มึงยังมีกู มึงกล้าไปมีคนอื่นได้ยังไง ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!" "ปาย ฮึก... ฮื่อ..." เมยี่กอดฉันเอาไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาเป็นเพื่อนฉัน แขนที่ยังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำหมาดๆ โอบกอดที่ตัวฉันไว้อย่างต้องการปลอบใจ "ในวันที่ฉันท้อง ในวันที่ฉันต้องเจอกับอะไรต่อมิอะไร ฮึก... ในวันที่ฉันอยู่ในห้องรอคลอด มันทั้งกลัว มันเจ็บจนจะขาดใจ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนฉันไม่เห็นใครเลย ฮึก... ในขณะที่ฉันแบกรับทุกอย่าง แต่มันกลับทรยศความรักของฉัน มันเห

"ไม่ให้ไป ฉันรู้ว่าฉันผิด แต่ฉันไม่ยอมเสียเธอ..." "แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะทนโง่เพื่ออยู่กับนายต่อไป!" "ปาย..." ผมมองท่าทีที่เด็ดเดี่ยวของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าไม่วางตา ปายไม่เคยเป็นแบบนี้ เธอไม่ใช่คนขี้โมโห เธอไม่ใช่ผู้หญิงไร้เหตุผล ไม่ใช่ผู้หญิงที่เกรี้ยวกราด แต่ตอนนี้สปายที่ผมรู้จัก เธอกำลังเปลี่ยนไป "โน๊ตบุ๊คในห้อง ของเธอไหมปาย?" เสียงร้องถามภายในห้องนอน มันทำให้ผมใจหาย และไม่ทันที่จะได้ทำอะไร สปายก็ตอบกลับไป "ของฉันมีแค่เสื้อผ้าเท่านั้นแหละเม ฉันมาแค่ตัวกับกระเป๋าเสื้อผ้า เวลาจะไป ฉันก็จะเอาไปเท่าที่ฉันเอามา!" น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว สามปีที่ผมทำเลวลับหลังผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ว่าไม่รัก แต่เหมือนทุกอย่างมันจะเป็นใจ ปายท้อง ปายต้องอุ้มท้องอยู่ที่บ้าน แล้วช่วงระยะห่าง ก็บังเอิญมีผู้หญิงคนใหม่เดินเข้ามา! ตามประสาวัยรุ่น ในวัยที่เจอคนมากหน้าหลายตา ชีวิตส่วนตัวในรั้ว มหา'ลัย มันทั้งท้าทายและน่าค้นหา ผู้หญิงผ่านตามากกว่าที่เคยผ่านมา อารมณ์ชั่ววูบมันก็ส่งผลให้ทำเลว มีเพื่อน มีเหล้า มีผู้หญิงเข้ามา แม้จะเป็นการยอมรับที่โครตเห็นแก่ตัว แต่ยอมรับว่าตอนนั้น ผมไม่ได้จริงจังจร

"เอากระเป๋าปายไปเก็บเดี๋ยวนี้นะเม ฉันไม่ให้ปายไปไหนทั้งนั้น!" ตะวันฉายออกคำสั่ง ซึ่งฉันปัดมือนั้นออกห่างทันที นึกรังเกียจสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำกับฉันมาก ที่ฉันมาวันนี้ นอกจากฉันต้องการมาเก็บของ มันก็มีอีกหนึ่งอย่างที่ฉันจำเป็นต้องทำ คือการเคลียร์กันให้มันจบทุกอย่าง บอกเขาให้รู้ ว่าผลของการกระทำที่เขาเลือกทำมันส่งผลอะไรบ้าง ในเมื่อใจของฉันมันพัง มันไม่มีความจำเป็นที่เราจะต้องเดินหน้าไปด้วยกัน "ไม่ให้ไปนะปาย บอกมาดิ ว่าเธออยากให้ฉันแก้ตัวแบบไหน ฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเลย" "..." "ปาย..." "พอสักทีเถอะฉาย สามปีนะเว้ยไม่ใช่สามวัน แม้แต่สามวันฉันก็ไม่ยอม สิ่งที่นายทำกับฉันมันมากเกินไป นายคิดว่าฉันจะยังอยากอยู่กับนายต่องั้นเหรอ เห็นใจคนที่โดนกระทำบ้างดิวะ คนที่สาหัสมันคือฉัน คนที่เจ็บมันคือฉัน ฉันก็ควรมีสิทธิ์เลือกทุกอย่างด้วยตัวของฉัน มันถูกต้องแล้วฉาย" "ฉันผิดไปแล้วปาย ฉันยอมรับในส่วนที่ฉันผิดทุกอย่าง แต่เธอก็รู้ว่าเราเลิกกันไม่ได้" "เพราะอะไรฉันถึงเลิกกับผู้ชายเลวๆแบบนายไม่ได้ เพราะฉลามเหรอ เพราะลูกอย่างนั้นเหรอ?" "หรือเธออยากให้ลูกของเรามีส่วนที่ขาด พ่อแม่แยกทาง แบบนั้นเหรอปาย