All Chapters of Forced Vows with the Possessive Tycoon: Chapter 31 - Chapter 38

Hindi ako bumalik sa kama para magpahinga.Hindi rin ako nagkulong sa sarili kong takot.Pagpasok ko sa kwarto, isinara ko ang pinto nang dahan-dahan, parang wala lang nangyari, parang tinanggap ko na ang limit na ipinakita niya. Pero ang totoo, doon pa lang nagsisimula ang mas malinaw kong pag-unawa sa laro niya. Hindi niya ako gustong pigilan agad dahil gusto niyang makita kung hanggang saan ako lalaban, kung kailan ako mapapagod, kung kailan ako magkakamali. At kung ganoon ang gusto niya, gagamitin ko iyon laban sa kanya.Umupo ako sa kama, pero hindi ako nagpahinga. Pinikit ko ang mata ko at inulit ang bawat detalye ng nakita ko sa ibaba—ang posisyon ng mga guard, ang distansya ng pinto, ang anggulo ng sala, pati ang paraan ng pagtayo ni Vaughn habang pinapanood niya ako. Hindi siya basta nanonood. Sinusukat niya ako. At kung sinusukat niya ako, ibig sabihin may inaasahan siyang pattern. Doon ako papasok.Kinagabihan, hindi ako kumain agad nang dalhan ako ng tray. Hinayaan kong lu

Hindi ako tumakbo.Hindi ako nagmadali.At lalong hindi ako nagpakita ng kahit anong excitement sa bagong “freedom” na ibinigay niya.Kung may isang bagay na natutunan ko kay Vaughn, iyon ay ito—every reaction is information. At kung masyado akong obvious, mas lalo lang niyang mapapatunayan na tama ang pagbasa niya sa akin.Kaya habang naglalakad ako sa hallway na dati kong tinitingnan lang mula sa loob ng kwarto, pinili kong maging steady. Hindi mabilis, hindi rin mabagal. Parang matagal ko nang ginagawa ito. Parang wala lang.Pero sa loob ko, bawat detalye pinipili kong tandaan.Ang distansya ng bawat pinto.Ang pagitan ng mga ilaw.Ang tunog ng sapatos ng mga guard sa sahig.Ang paraan ng paglingon nila kapag dumadaan ako.Hindi sila relaxed.Hindi rin sila agresibo.Alert sila—pero hindi para pigilan ako.Para obserbahan.At iyon ang pinaka importante.Pagdating ko sa dulo ng hallway, may dalawang direksyon—isang pababa, at isang papunta sa mas maliwanag na bahagi ng compound. Hin

Hindi siya umalis agad pagkatapos ng huli naming usapan.Nakatayo lang siya sa gitna ng kwarto, tahimik, habang ako naman ay nakaupo sa gilid ng kama na parang wala akong pakialam sa bigat ng tingin niya. Pero ramdam ko iyon. Ramdam ko kung paano niya sinusubukang basahin kung hanggang saan na ba talaga ang alam ko, kung gaano na karami ang napapansin ko, at higit sa lahat, kung gaano na ako kalapit sa puntong hindi na niya kayang kontrolin.“You’re pushing too far,” sabi niya sa wakas.Hindi mataas ang boses niya. Hindi galit. Pero mas delikado iyon kaysa sigaw.Tumingin ako diretso sa kanya.“And yet,” sagot ko nang kalmado, “you still keep letting me.”Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin. Hindi siya gumalaw. Hindi rin ako. Pero pakiramdam ko parang may invisible na laban sa pagitan naming dalawa—isang laro kung saan walang gustong unang umatras.“You think this place is the problem,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo.Napataas bahagya ang kilay ko.“Isn’t it?”Umiling s

Hindi ako agad nagsalita pagkatapos marinig ang pakiusap ng babae.Parang bumigat bigla ang buong paligid. Yung sterile na hangin sa room, yung malamig na ilaw sa kisame, pati yung tunog ng mahinang paghinga ng mga taong matagal nang nawalan ng normal na buhay—lahat iyon nagsimulang dumikit sa balat ko na parang hindi ko na kayang alisin.“Please… don’t leave us here.”Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip ko habang nakatayo ako sa harap ng salamin.Hindi ko alam ang pangalan nila.Hindi ko alam kung ano ang nakita nila.Pero alam kong totoo ang takot nila.At mas nakakagalit iyon dahil habang tumatagal, mas naiintindihan kong hindi sila simpleng bihag lang. Mga taong nahuli sa maling lugar, maling oras, at maling mundo.Napahigpit ang panga ko habang lumilingon kay Vaughn.“At hanggang kailan mo balak gawin ito?”Tahimik siya.Hindi siya defensive.Hindi rin siya guilty.Parang matagal na niyang tinanggap ang bigat ng sarili niyang desisyon.“Hanggang maging safe sila,” sagot niya.