All Chapters of Forced Vows with the Possessive Tycoon: Chapter 11 - Chapter 20

Hindi ako agad nakapagsalita matapos sabihin ni Logan iyon.Patay na siya.Paulit ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatingin lang ako sa kanya, parang naghihintay na sabihin niyang nagbibiro lang siya.Pero hindi.Tahimik lang siya.Mabigat ang expression ng mukha niya.“Logan…” mahina kong sabi.Huminga siya nang malalim bago siya nagsalita ulit.“Her name was Elena Carter.”Hindi ko kilala ang pangalan.Pero ramdam kong mahalaga siya kay Logan.“Mahal mo siya?” tanong ko.Hindi agad siya sumagot.Umupo siya sa couch at tumingin sa sahig.“We were engaged,” sabi niya.Hindi iyon eksaktong sagot.Pero sapat na iyon.Lumapit ako at umupo sa harap niya.“At may kinalaman si Victor sa nangyari sa kanya?”Tumango siya.“Indirectly.”“Paano?”Tahimik ulit siya sandali.Parang pinipili niya kung hanggang saan niya ako papasukin sa nakaraan niya.Pagkatapos ay nagsalita rin siya.“Tatlong taon na ang nakalipas.”Malalim ang boses niya habang nagkukwento.“Noon pa lang

Hindi ko pa rin matanggap.Adriana.Siya ang nasa likod ng nangyari kagabi?Yung elegant, composed, at always-in-control na babae—Siya ang nagpadala ng mga lalaking muntik nang dumukot sa akin?“Logan…” mahina kong sabi habang nasa loob pa rin kami ng police station.Hindi siya agad sumagot.Nakatingin lang siya sa malayo, parang pinipigilan ang sarili niya.“Sigurado ba tayo?” dagdag ko.Dahan dahan siyang tumingin sa akin.“Magiging sigurado tayo kapag narinig ko mismo sa kanya.”Nanlamig ang dibdib ko sa tono ng boses niya.Hindi ito simpleng confrontation.Parang may mas malalim pa.Kinahapunan, nasa loob na kami ng private conference room sa main office.Tahimik ang paligid.Pero ramdam ang tensyon.Si Logan nakatayo sa harap ng malaking glass window.Ako naman nakaupo, pilit pinapakalma ang sarili ko.Bumuka

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.Basta ang alam ko—Kailangan kong lumayo.Hindi dahil gusto kong takasan si Logan.Kundi dahil kailangan kong huminga nang wala siya sa tabi ko.Nasa loob ako ng taxi habang tinitingnan ang city lights sa labas.Tahimik.Pero ang isip ko—Magulo.Paulit ulit sa utak ko ang mga nangyari.Si Adriana.Si Elena.At si Logan.Lahat ng bagay na akala ko control niya—Hindi pala.“Miss, saan po ba talaga?” tanong ng driver.Napakurap ako.“Ah… sa QC po.”“Specific location?”Saglit akong nag isip.Wala akong plan.Wala akong exact na pupuntahan.Hanggang sa may pumasok sa isip ko.“Sa may condo po… near Tomas Morato.”“Ah, sige po.”Sumandal ako sa upuan.At doon ko unang naramdaman—Mag isa na talaga ako.Makalipas ang ilang minuto, dumating kami sa isang maliit pero maayos na condominium.Hindi ito kasing luxurious ng mga lugar ni Logan.Pero sapat na.Simple.Tahimik.At higit sa lahat—Walang alaala niya.Nag check-in ako gamit ang temporary booking.

Tahimik ang gabi.Pero this time, hindi na siya mabigat tulad ng dati.Magkasama kami sa iisang space—Pero hindi tulad ng dati na parang kailangan naming punuin ang bawat katahimikan.Ngayon…Okay lang kahit wala kaming sinasabi.Nasa sala ako, nakaupo sa couch habang hawak ang mug ng kape.Hindi ko naman iniinom.Just something to hold on to.Si Logan naman nasa kabilang side ng room, kausap si Marcus sa phone.Low voice.Professional.Controlled.Parang walang nangyari.Pero alam ko—Hindi totoo ‘yon.“Keep two men outside. Rotation every four hours,” sabi niya.Pause.“Yes. No one gets close without clearance.”Isa pang pause.“Update me every hour.”Pagkababa niya ng phone, hindi siya agad lumapit.Nanatili lang siya doon.Giving me space.Just like he said.“We’re oversecured now,” sabi ko, breaking the silence.Hindi siya defensive.Hindi rin siya nag justify.“Probably,” sagot niya.Napatingin ako sa kanya.“That’s your way of saying yes.”Bahagya siyang ngumiti.Konti lang.P

Hindi ako handa.Pero wala rin akong choice.“Hindi ka pupunta.”Ito ang unang sinabi ni Logan matapos niyang ibaba ang tawag.Direkta.Final.Umiling ako.“Kailangan.”“No.”“Logan—”“I said no.”Mas mabigat ang boses niya ngayon.Mas matigas.Yung dating Logan.Yung sanay magdesisyon para sa lahat.Huminga ako nang malalim.“Hindi mo na pwedeng gawin ‘yan.”“What?”“Magdesisyon para sa akin.”Tahimik siya.Pero kita ko—Pinipigilan niya ang sarili niya.“Kung ako ang gusto niyang makita,” sabi ko, “then I’ll go.”“Hindi ka pupunta mag-isa.”“Hindi ko sinabing mag-isa ako.”“Hindi ka pupunta at all.”Mas lumakas ang boses niya.“At bakit?” tanong ko.“Because I don’t trust him.”“Neither do I.”“Then why would you wa