Lahat ng Kabanata ng Forced Vows with the Possessive Tycoon: Kabanata 41 - Kabanata 50

Parang tumigil ang buong mundo pagkatapos magsalita ni Adrian.Wala nang sumisigaw.Wala nang gumagalaw.Kahit ang mga putok sa malayo ay parang biglang lumayo sa pandinig ko.Ang tanging naririnig ko ay ang sariling tibok ng puso ko at ang mabigat na katahimikan sa pagitan ng magkapatid.Magkahawig sila.Parehong matangkad. Parehong may presensya na kayang punuin ang isang silid nang hindi nagsasalita.Pero doon natatapos ang pagkakapareho.Kung si Vaughn ay parang bagyo na pinipilit kontrolin ang sarili niyang lakas, si Adrian naman ay parang yelo. Tahimik. Kalmado. At mas nakakatakot dahil wala kang ideya kung ano ang nasa isip niya.Nakatingin lang siya sa akin.Parang sinusuri ako.Parang isa akong palaisipan.At hindi ko nagustuhan ang pakiramdam na iyon."Move your eyes away from her."Malamig ang boses ni Vaughn.Hindi mataas.Hindi galit.Pero sapat para maramdaman ng lahat ang babala.Mas lumawak lang ang ngiti ni Adrian."There he is."Tahimik siyang tumawa."The brother I

Nanigas ang buong katawan ko.Malamig ang metal na nakadikit sa likod ng leeg ko, sapat para ipaalala na isang maling galaw lang ang pagitan ng buhay at kamatayan.Namatay ang lahat ng ilaw sa hall.Puro kadiliman.Puro mabibigat na paghinga.Puro tensyon.At sa gitna ng lahat ng iyon, hindi ko makita si Vaughn.Hindi ko makita ang kahit sino.Nararamdaman ko lang ang kamay niyang mahigpit pa ring nakahawak sa braso ko."Lila."Mababa ang boses niya.Mapanganib.Parang bawat kalamnan sa katawan niya ay handang sumabog anumang segundo."Don't."Hindi ko alam kung para sa akin iyon o para sa taong may hawak ng baril sa akin.Muling nagsalita ang estranghero sa likod ko."Drop your weapon."Tahimik.Walang gumalaw.Mas humigpit ang hawak ni Vaughn sa braso ko."Let her go."Malamig ang boses niya.Hindi sigaw.Hindi pakiusap.Babala.Ngunit ang estranghero ay tumawa nang mahina."I don't think you're in a position to give orders."Sa di kalayuan, may narinig akong mahinang tawa.Mabagal.

Ang mabagal na palakpak ay muling umalingawngaw sa kadiliman.Isa.Dalawa.Tatlo.Bawat tunog ay parang martilyong tumatama sa dibdib ko.Wala akong makita.Namatay na naman ang mga ilaw. Ang tanging meron ay ang mahinang pulang glow ng emergency signs sa dulo ng hall.May kung anong tumutulo sa sahig.Dugo.Kay Aiden.Wala na siyang galaw.At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing ito, wala nang tumitingin sa akin.Lahat ng mata ay nakatuon sa dilim.Sa boses.Sa taong hindi pa nagpapakita ng mukha."Finally... we're all together again."Tahimik.Walang gumalaw.Walang huminga nang malakas.At pagkatapos—"Impossible."Hindi ko halos narinig ang boses ni Adrian.Napakababa.Parang may nakita siyang multo.Napalingon ako sa kanya.Hindi ko siya makilala.Wala ang ngiti.Wala ang kumpiyansa.Mukha siyang namutla.Mukha siyang... natatakot.Isa pang mabagal na palakpak.Pagkatapos ay isang mahinang tawa.Matanda ang boses.Pero malakas.Matatag.At puno ng kung anong hindi

Parang huminto ang mundo matapos marinig ang report.Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat. Ang katotohanang nabutas na ang pinakaligtas na ruta ng compound, o ang katotohanang nawawala sina Elias at ang dalawang babaeng ilang taon nang pinoprotektahan ni Vaughn.Sa unang pagkakataon simula nang makilala ko siya, nakita kong nagdilim ang mga mata niya.Hindi dahil sa galit.Kundi dahil sa takot na baka huli na ang lahat."How long?"Malamig ang boses niya habang hawak ang radio na ibinigay ng isa sa mga tauhan."Three minutes, sir.""Sino ang huling nakakita sa kanila?""Team Delta.""And where is Team Delta?"Tahimik ang lalaki sa kabilang linya.Pagkatapos ay dumating ang sagot."...They're not responding."Napasara si Vaughn ng mga mata.Isang segundo lang.Pero sapat para maintindihan kong may masama nang nangyari."Tumayo kayong lahat."Mabilis siyang nagbigay ng utos."Lock every exit.""Seal every corridor.""No one leaves this compound."Agad na nagsitakbuhan ang mga tauhan n

Hindi naging madali ang sumunod na mga oras.Tahimik ang buong mansion. Nawala ang ingay ng mga sigawan at nagmistulang napakalaki ng bahay dahil sa katahimikan. Isa-isang ginagamot ang mga sugatan, habang ang iba ay tahimik na nagliligpit ng mga nasira. Kahit tapos na ang kaguluhan, ramdam pa rin ang bigat ng nangyari.Nakatayo ako sa harap ng malaking bintana sa ikalawang palapag. Umaga na, pero makapal pa rin ang ulap sa langit. Hindi ko namalayang ilang minuto na pala akong nakatitig sa labas hanggang sa marinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto.Hindi ko na kailangang lumingon.Alam kong si Vaughn iyon.Hindi siya nagsalita agad. Ganoon naman siya palagi. Mas sanay siyang manahimik kaysa ipaliwanag ang nararamdaman niya."Pwede ba kitang makausap?"Mahina ang boses niya.Tumango lang ako.Lumapit siya, pero hindi kagaya noon. Hindi niya sinubukang hawakan ang kamay ko. Hindi niya rin sinubukang pigilan akong umalis. Huminto lang siya ilang hakbang ang layo."I've been thinking al