Todos os capítulos de Forced Vows with the Possessive Tycoon: Capítulo 21 - Capítulo 30

Hindi ko alam kung paano ako nakalabas ng estate.Hindi ko na maalala kung sino ang nagbukas ng pinto.Kung paano ako nakasakay sa sasakyan.O kung gaano katagal ang biyahe.Ang alam ko lang—Kailangan kong makalayo.Sa kanila.Sa lahat.Pagdating ko sa condo, halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko.Pagpasok ko sa unit—Doon lang bumigay lahat.Napaupo ako sa sahig.At doon ko hinayaan.“Ang tanga mo, Lila…” mahina kong sabi sa sarili ko.Hindi galit.Hindi rin awa.Pagod lang.Hindi dahil minahal ko si Logan.Hindi dahil nagtiwala ako.Kundi dahil—Hindi ko naisip na may ganito kalalim na sikreto.“Contract.”Bulong ko.Parang lason ang salita.So ano ako?A deal?A transaction?Isang bagay na pwedeng ipasa-pasa ng mga taong may pera at k

Diretso akong bumalik sa condo.Wala nang liko.Wala nang hesitation.Pagpasok ko pa lang—Nandoon na siya.Si Logan.Nakatayo sa gitna ng sala, parang kanina pa naghihintay.Pagod ang mukha niya.Pero mas mabigat ang mata niya.Parang buong araw siyang hindi mapakali.“You went somewhere.”Hindi tanong.Alam niya.“Yes.”Diretso.Wala nang iwas.“Saan?” tanong niya.“Tama na.”Napahinto siya.“No more questions like that.”Tahimik siya.Pero hindi siya umatras.“Then tell me what I need to know.”Huminga ako nang malalim.Ito na.“Pumunta ako sa papa ko.”Kita ko agad ang pagbabago sa mukha niya.Mas tumigas.Mas naging alerto.“And?” tanong niya.“Tama ka.”Mahina.Pero malinaw.“May contr

Hindi ko inakala na ganito kabilis mangyayari.Akala ko may oras pa kami.Akala ko kaya pa naming kontrolin ang galaw niya.Mali ako.Pagkatapos ng board meeting, hindi nawala ang tensyon.Mas lumala pa.Lahat ng tao sa paligid namin parang naglalakad sa manipis na linya.Isang maling galaw—At babagsak ang lahat.“Stay with me,” mahina pero matigas na sabi ni Logan habang naglalakad kami palabas ng boardroom.“I said I will,” sagot ko.Pero kahit ako—Ramdam ko na may paparating.Nasa hallway pa lang kami nang lumapit si Marcus.“Sir,” mabilis niyang sabi, “we have a situation.”Hindi na nagtanong si Logan.“Ano?”“Perimeter breach. Lower level parking.”Nanlamig ang katawan ko.“Evacuate the floor,” utos agad ni Logan.“Yes, sir.”“Lila, we need to move,” sabi niya habang hinahawakan ang braso ko.Hindi mahigpit.Pero siguradong hindi ako makakawala.Mabilis kaming bumaba gamit ang private elevator.Tahimik.Pero ang tibok ng puso ko—Parang sasabog.“Logan…” mahina kong sabi.“Stay

Hindi na siya naghintay.Hindi na siya nagplano ng maayos.At lalong hindi na siya nagtanong kung tama pa ba ang gagawin niya.“Find them.”Iyon lang ang sinabi ni Logan.Malamig.Direkta.Walang emosyon—Pero mas delikado kaysa sa galit.Nasa loob siya ng war room ng penthouse.Lahat ng screen naka-on.Lahat ng tao gumagalaw.Pero walang kahit isa ang naglakas-loob magsalita nang hindi kinakailangan.“Location?” tanong niya.“Still tracing,” sagot ni Marcus.Hindi iyon sapat.“Faster.”“Yes, sir.”Lumapit si Adriana.Tahimik.Maingat.“Logan—”“Not now.”Pero hindi siya umatras.“If you go in blind, you’ll lose.”Tahimik siya sandali.Hindi siya sumigaw.Hindi siya nagalit.Pero nang tumingin siya kay Adriana—Ramdam ang babala.“I don’t lose.”“Not you,” sagot ni Adriana.“Her.”Tumigil siya.At doon tumama.Tahimik ang buong room.“Then give me something useful,” sabi ni Logan.Walang emosyon.Huminga si Adriana nang malalim.“Vaughn doesn’t keep assets in one place.”“Assets?” tan

Hindi ako kumilos agad.Hindi dahil natatakot ako, kundi dahil alam kong mali ang unang galaw kapag emosyon ang nauuna. Ilang oras akong nanatili sa loob ng kwarto, hindi gumagawa ng kahit anong obvious na attempt para makatakas. Umupo ako, tumayo, naglakad ng dahan-dahan mula pinto hanggang bintana, paulit-ulit, parang walang direksyon—pero sa totoo lang, may sinusundan akong ritmo. Ang bawat hakbang ko, bawat paghinga, bawat paglingon sa paligid, may sinusukat.Kung totoo ang sinabi ni Vaughn na binabantayan niya ang bawat galaw ko, then good. Hayaan niyang makita ang gusto kong ipakita.Bandang hapon nang marinig ko ulit ang mga yabag sa labas. Tatlong pares. Mabigat ang lakad, hindi nagmamadali, pero sabay-sabay. Security rotation. Hindi random. Consistent.Pinikit ko ang mata ko at inulit sa isip ang timeline. Halos kada dalawang oras, may dumadaan. Hindi sila pumapasok. Hindi rin sila nagsasalita nang malakas. Pero minsan, may mahinang static mula sa radyo nila—enough para malam