Semua Bab เงาจันทราประจิม: Bab 21 - Bab 30

“หนอยเจ้าฉลาดนักรึ” “แน่นอนว่าข้าฉลาด” “ฉลาดแล้วเหตุใดบุกตำหนักชินอ๋องเพื่อมาปองร้ายเล่ามิเท่ากับเอาชีวิตมาทิ้งหรือ” เยว่อิงยามนี้ความโกรธชนะความกลัว จึงเดินอาด ๆ ออกมาแล้วมาทะเลาะกับนักฆ่าสาว เหลียงชินอ๋องที่กำลังเปลือยเปล่าก็ดึงกางเกงขึ้นมาแต่งตัวป้องกันไม่ให้อุจาดตา ระหว่างที่สตรีทะเลาะกัน “ข้าไม่เสียดายชีวิตหากทำให้นายท่านกำจัดศัตรู” เย่อเทียนเองก็ไม่ยอมแพ้ “อ่อ ความจงรักภักดีโง่ ๆ นี่นับว่าไม่ได้ทำให้เจ้าฉลาดขึ้นหรอกนะ คนฉลาดเขารักชีวิต” เยว่อิงคิดว่าตัวเองคิดถูกนางเดินมาจนแทบประชิดตัวนักฆ่านั่นทำให้ฉางอี้เห็นชุดที่นางใส่อยู่ จึงมองอย่างตกตะลึง “ฉางอี้หลับตา” เหลียงชินอ๋องที่หวงของเป็นนิตย์อยู่แล้วเขาไม่ยอมแบ่งให้ชายใดเชยชมหรอก ดีที่นางไปทะเลาะกับนักฆ่าสาวเขาจะได้จับตัวได้ง่าย ๆ รอให้สตรีสองคนทะเลาะกันจบก็จัดการทีเดียว “อ่อ...ที่เจ้าเป็นนางบำเรอนี่นับว่าฉลาดไหม” “ฉลาดสิ อย่างน้อยข้าก็บำเรอเขาคนเดียว ดีกว่าบำเรอขุนนางบ้ากามทั้งเมือง” เยว่อิงยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “ข้าเสียใจแทนตระกูลเจ้าจริง” “ข้

“มีที่ใดที่ยังไม่ได้ไปตรวจหรือไม่” “เรียนนายน้อย ตำหนักประจิมกับในกองทัพเงาชิวหยางขอรับ” สองที่นี่เรียกได้ว่าเป็นที่สุดท้ายที่จะเข้าโจมตี เขายังไม่รู้แน่ชัดเรื่องกับดักต่าง ๆ ที่วางไว้รอบกองทัพ เพราะขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมแล้วว่านซีเหว่ยไม่ละเว้นผู้ที่เข้ามาก่อกวน “หวังว่านางคงไม่โง่พอเดินเข้ากองทัพหรอกนะ” เขารำพันเบา ๆ ได้แต่ภาวนา กลัวนางจะคิดสั้นอยากให้แผนสำเร็จโดยเร็วไปบุกชิงแผนที่กองทัพมาให้เขา แม้เขาเคยเตือนนางเรื่องการทำสิ่งใดให้ระมัดระวัง แต่ว่านางก็ดื้อรั้นเพื่อเขาหลายครั้งนัก “ตำหนักประจิมเล่า มีทางใดลอบเข้าไปหรือไม่” “เรียนนายน้อย มีผู้คุ้มกันแน่นหนา เป็นองครักษ์เงาฝีมือดี ไม่อาจจะเข้าไปได้ง่าย ๆ ยิ่งชาวบ้านไปก่อกวนหน้าประตูตำหนักประจิมเมื่อวาน ว่านซีเหว่ยยิ่งเพิ่มกำลังทหารมาอารักขาเหลียงชินอ๋อง ผู้ใดกล้ามาก่อกวนตายสถานเดียว โทษฐานหมิ่นเบื้องสูง” เมื่อได้ฟังแล้วดูอย่างไรนางก็ไม่น่าจะเข้าไปในตำหนักประจิมได้ง่าย ๆ นอกจากคนภายในเปิดทางให้และนางเข้าไปติดกับ หรือจะเป็นอย่างที่เขาคิดนะ “คืนนี้จุดพลุส่งสัญญาณ

เสียงกระบี่กระทบกันด้านนอกตำหนัก และเขาที่กำลังต่อสู้กับองครักษ์เงาจนเกือบพลาดท่า แค่ก็ยืนหยัดขึ้นได้ “อื้อ...” เหลียงชินอ๋องสั่งให้คนจุดไฟรอบตำหนักให้สว่างวาบราวกับตอนกลางวัน นั่นทำให้เห็นชัดว่าคนที่มานั้นมีกี่คน เหล่านักรบและองครักษ์ต่างดูเชิงกันไปมาแล้ว เหลียงชินอ๋องก็เดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “ข้ารออยู่นานเชียวกว่าจะมากันได้” คำพูดดูเหมือนไม่แปลกใจนักเพราะคืนนี้อย่างไรก็ต้องมีคนมาตามหาคนเป็นแน่ โหลวอี้เยี่ยนไม่กล่าวอันใดออกมา เขาปิดหน้าปิดตาหากพูดออกไปเจ้าอ๋องเจ้าเล่ห์นี้ต้องรู้แน่ว่าต้องเป็นเขาที่ลอบเข้าตำหนักประจิมในค่ำคืนนี้ เขายังต้องใช้ตำแหน่งเจ้าเมืองเพื่อยักย้ายถ่ายเททรัพย์สินเพื่อการกอบกู้เมืองโฮ่วเหลียง และเส้นทางการลำเลียงเสบียงและไพร่พลที่เกณฑ์มาจากนอกด่าน “ว่าอย่างไรล่ะ นักรบเป็นใบ้หรืออย่างไร” เขาหัวเราะเยาะให้ลำคอ แล้วสั่งให้คนจัดการ “นายน้อยหนีไป” เสียงหนึ่งที่ตะโกนให้ผู้นำของตนหนีออกไปก่อนที่จะไม่มีทางรอด แต่ทว่าองครักษ์เงาก็เพิ่มกำลังมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาและเหล่านักรบโฮ่วเหลียงไ

“ดะ...เดี๋ยว...ท่านอ๋อง..” เยว่อิงคิดว่าตนเองน่าจะหาเรื่องเสียแล้ว นางไม่ได้คิดจะโกหก แต่ว่าเขาดันจับนางได้เสียก่อน “ว่าอย่างไร” นางไม่รู้ว่าเขาจะคิดจริงจังให้นางขึ้นเตียงด้วย เพียงแต่เคยอ่านว่านางบำเรอไม่จำเป็นต้องร่วมรักกันจริง ๆ เพียงแค่สร้างอารมณ์บุรุษให้พลุ่งพล่านและปลดปล่อยไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ใช้ได้เหมือนกัน แต่ยามที่อยู่ใต้ร่างเขาเช่นนี้นั้นนางรู้สึกวาบหวาม ขาอ่อนหมดแรง จุดกึ่งกายนางที่อ่อนนุ่มที่สุดกระตุกวูบถี่จนทำให้รู้สึกเกร็งไปทั้งขา “ข้าจะทำให้เจ้ามีความสุขด้วยดีหรือไม่” ใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง ทำให้ร่างใหญ่รู้สึกอยากกลั่นแกล้งนางอีกสักหน่อย นางจะรู้หรือไม่ว่าร่างกายของนางนั้นเย้ายวนใจเพียงใด “คืนนี้พอเท่านี้เถิดท่านอ๋อง ข้าง่วงแล้ว” เยว่อิงต้องหาวิธีหนีตาย ท่อนมังกรใหญ่ขนาดนั้น หากมันเข้ามาในตัวนางคงได้แหกกันพอดี นางดิ้นหันตะแคงข้างให้เขา “ก็ได้ หากคืนต่อ ๆ ไปเจ้าอยากร่วมรักก็เพียงบอกข้า อย่างไรเจ้าก็เป็นมากกว่านางบำเรออุ่นเตียงของข้าอยู่แล้ว” เขาตัดใจกอดนางแทน ไม่อยากข่มเหงน้ำใจนางไว้รอวันที่นางพร้อมเป็นของเขาก็แล้วกัน ระ

ขบวนรถม้าของเหลียงชินอ๋องแล่นเข้ามายังกองทัพ ทหารที่เฝ้ายามหน้าประตูรีบไปรายงานท่านแม่ทัพว่าน เขาก็ขมวดคิ้วเป็นปมทันที “หลานข้ามีเรื่องอันใด” ความสงสัยของแม่ทัพว่านมีไม่นานนัก หลานชายก็เผยความกระจ่างขึ้นทันที “ท่านลุง ข้าคิดว่าโฮ่วเหลียงน่าจะกระทำการบางอย่าง เพื่อเข้ายึดเมืองหนานฟง” เหลียงเอ้อหลางรีบเปิดประเด็นพูด ทันทีที่เข้ามาในกระโจม “เหตุใดเจ้าคิดเช่นนั้น” “เยว่อิงบอกว่า ผังเมืองหนางฟงมีเส้นทางลับติดต่อกับโฮ่วเหลียง หากคนผู้นั้นได้ไปนั่นหมายความว่า เท่ากับเปิดทางให้ข้าศึกบุกเข้าแคว้นได้อย่างง่ายดายนัก” “ทำไมข้าไม่รู้เรื่องนี้” ว่านซีเหว่ยอยู่เขตแดนประจิมมายาวนาน ไม่เคยรู้ว่ามีเส้นทางลับนี้เลย “เรียนท่านแม่ทัพ เรื่องนี้มีท่านพ่อข้าที่รู้ เพราะผังเมืองแผ่นจริงนั้นมีระบุไว้ชัด แต่บัดนี้ข้าไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด” เยว่อิงขัดขึ้นกลางวง แม้รู้ว่าบุรุษหารือการเมืองผู้หญิงไม่ควรสอดปาก แต่เรื่องนี้สำคัญนัก “เช่นนั้นก็มีผังเมืองทั้งสองแบบ ทั้งจริงและผังเมืองที่ลวงขึ้น เราจะรู้ได้อย่างไร” เรื่องนี้นับว่าสร้างความตระหน