All Chapters of เงาจันทราประจิม: Chapter 41 - Chapter 50

“มาเถิดวันนี้ข้าจะอาบน้ำให้เจ้าเอง” เสียงนุ่มกระซิบบอกนางขณะที่น้ำอุ่นได้เตรียมเสร็จแล้ว “หม่อมฉันอาบเองก็ได้นี่เพคะ” นางตอบเขาแม้ว่ายามนี้จะรู้สึกล้ามากก็ตามที แต่ทว่าจะให้เขาอาบน้ำให้นางได้อย่างไรกัน “เจ้ายังเขินพี่อีกหรือ อีกหน่อยเจ้าก็เป็นชายาของพี่แล้ว” เขาลุกขึ้นปลดเปลื้องเสื้อผ้าให้นางแล้วอุ้มนางไปทางด้านหลังที่ติดกับกระโจม “เป็นชายา...” นางขมวดคิ้วน้อย ๆ เชิงถามเขา “ใช่นะสิ ข้ากลับไปจะขอพระราชทานแต่งงานกับเจ้า ดีหรือไม่” เหลียงชินอ๋องไม่คิดทิ้งนางไว้ที่นี่แน่นอน พ่อนางสละชีวิตต้องได้รับการสรรเสริญ นางเป็นลูกสาวของผู้กล้าย่อมได้รับการยกย่องเช่นเดียวกัน “แล้วเสด็จแม่ของท่านไม่ขัดขวางหรอกหรือ” นางพอได้ผ่านหูมาบ้างเรื่อง ว่านกุ้ยเฟยที่ชิงดีชิงเด่นกับฮองเฮา นางจึงไม่รู้ว่าว่านกุ้ยเฟยหมายปองสตรีบ้านใดให้เขาหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น นางก็เห็นทีจะไม่อยู่สงบสุขในเมืองหลวงเป็นแน่ “มารดาย่อมตามใจลูกชายอย่างข้า” เขาคิดให้ท่านลุงช่วยพูดกับมารดาอีกทางหนึ่ง เพราะว่านางก็มีส่วนในการช่วยสกุลว่านล้างมลทิน ทั้งพ่อนางยังช่วยชีวิตทั้งเขาและ

รถม้าเคลื่อนออกจากหนานฟงในช่วงเช้าตรู่ เยว่อิงยังไม่ทันจะได้ตื่นมาแต่งตัว คนที่รักเมียอย่างเหลียงเอ้อ หลางก็อุ้มนางขึ้นมาแล้วตรงขึ้นรถม้าพร้อมให้เคลื่อนขบวนทันที “เจ้าไม่คิดจะปลุกนางหน่อยหรือ” ว่านซีเหว่ยที่เห็นว่าหลานชายมีรักลึกซึ้งก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ “เมื่อท่านมีคนรัก ท่านจะเข้าใจ สือมามาของข้า อายุยังไม่มาก นางอยู่ดูแลตำหนักประจิม ท่านอยากดูแลนางต่อหรือไม่” เหลียงเอ้อหลางคิดอยากจับคู่ให้กับท่านลุง เพราะจะได้เลิกล้อเขาเสียที จึงคิดโยนหน้าที่นี้ให้สือมามาไปดูแล ว่านซีเหว่ยหันมองไปทางที่สือมามานั่งรถม้าคันหลังอยู่อย่างพิจารณา เมื่อสังเกตดี ๆ นางก็เป็นสตรีที่มีใบหน้างดงามมิใช่น้อย “ท่านสนใจแล้วใช่หรือไม่ มิลงจากหลังม้าแล้วไปนั่งรถคันนั้นให้สบายดีหรือ” เหลียงเอ้อหลางที่ช่างยุอยู่แล้ว ก็รีบกระเซ้าผู้เป็นลุงให้ไปอยู่ทางโน้นแทน เขาจะกอดเมียชอบมาวุ่นวาย เมื่อคืนยังกินนมเมียไปไม่อิ่มพาลให้หงุดหงิด เพราะนางหมดแรงเสียก่อน “หึ๋ย...เจ้าเห็นว่าข้ามากวนเจ้าใช่หรือไม่” ว่านซีเหว่ยที่ถูกหลานชายรำคาญใจก็รีบถอยออกไป แต่เขาก็เปลี่ยนเป็นนั่งรถม้าแทนอย่

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะเหลียงชินอ๋อง แม่ทัพว่าน” เหล่ากงกงถวายงานตำหนักประจิม เดินมาต้อนรับที่หน้าประตูวังก่อนเชิญทั้งหมดเข้าไป “กงกงท่านรีบมาต้อนรับข้ามีเรื่องอันใดหรือไม่” “ทูลท่านอ๋อง ฝ่าบาททรงรออยู่ที่ตำหนักประจิมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” กงกงรีบมาแจ้งก่อนจะได้เตรียมตัวไว้ถูก “เสด็จแม่เล่า” เหลียงชินอ๋องถามถึงมารดา เพราะมารดาคงไม่รู้ว่าเขาพาลูกสะใภ้มาฝาก หากต้องรับหน้าก็มีท่านลุงแล้ว “ย่อมรออยู่พร้อมกันพ่ะย่ะค่ะ” หลังได้คำตอบใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่ก็หุบลงทันที เขารีบเดินไปกระซิบกับท่านลุงก่อนที่จะเข้าไปด้านใน “ท่านลุง เห็นทีคราวนี้คงต้องพึ่งบารมีท่าน” “อันใดอีก” ว่านซีเหว่ยมองหน้าหลานชายอย่างชอบกล จะมาพึ่งบารมีอันใดกับเขาเจ้าหลานตัวแสบก็เป็นถึงชินอ๋อง “ท่านต้องเชิดชูพ่อตาข้าให้มาก แล้วก็โน้มน้าวท่านแม่ให้ข้าด้วย” เขาไม่เชิงขอร้องแต่คล้ายกับสั่งเสียมากกว่า “เจ้าไม่ทูลเองเล่า เหตุใดปาขี้ใส่หน้าบ้านข้า” ว่านซีเหว่ยรีบยืดอกทันที เรื่องแบบนี้รับปากง่าย ๆ ได้อย่างไร ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน “ท่านอยากนอนที

ลู่เยว่อิงที่รอนแรมมากับคาราวานพ่อค้าเกือบสิบวัน ก็ใกล้ถึงแดนใต้แล้ว นางนอนหนาวเหน็บทุกคืน คิดถึงแต่เขาไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง บางคืนนางนอนสะอื้นไห้แต่ทว่านางและเขาคงไปกันไม่รอดหรอก อีกอย่างวังหลวงนางก็เกลียดเข้าไส้อยู่แล้ว จะให้นางกลับไปตายก็ไม่เอาหรอก ยอมหนาวตายด้านนอกดีกว่าหัวขาดไม่สวย หลายวันมานี้นางกินแต่หมั่นโถวแข็ง ๆ ประทังความหิวไปก่อน เดี๋ยวไปถึงเมืองใต้แล้วคงจะหาลู่ทางทำมาหากิน นางมีเงินติดตัวอยู่เล็กน้อย เช่นนั้นต้องทำให้มันเกิดประโยชน์มากที่สุด แม้ยามนี้ร่างกายจะเริ่มผ่ายผอมมากกว่าตอนอยู่กับเขาแต่นางก็จะอดทน เมื่อถึงประตูเมืองเขตแดนใต้ ทหารก็ตรวจตราคนเข้าเมือง และแน่นอนว่าป้ายตามหาคนที่มีรูปของนางได้ปิดประกาศไปทั่ว ทั้งอี๋ชินอ๋องเองก็มาตรวจด้วยตัวเอง เมื่อถึงคาราวานพ่อค้า ตอนแรกจะตรวจลวก ๆ เพราะตรวจมาสิบวันก็ไม่พบคนเสียที แต่ทว่าอี๋ชินอ๋องมาเฝ้าด้วยตัวเอง ไม่อาจจะละเลยได้ ดังนั้นจึงตรวจอย่างเข้มงวดมากขึ้น “มาจากที่ใด” “เมืองหลวงขอรับ จะมาค้าขายแถบนี้” หัวหน้าคาราวานพ่อค้ากล่าวตอบไปอย่างตรงไปตรงมา “แล้วเคยเห

เหลียงชินอ๋องได้ให้เมียขี่มังกรอยู่หลายวันกว่าจะให้นางออกมานอกห้อง เขามันคนกินไม่รู้จักอิ่มกินมาก จนนางต้องร้องขออยู่หลายหนนัก “วันนี้ให้หม่อมฉันออกข้างนอกได้แล้วนะเพคะ อยู่แต่ในห้องอุดอู้” เขาที่เพิ่งปล่อยให้นางเป็นอิสระนางจึงต้องดักทางเขาไว้ก่อน “เจ้าเดินไหวหรือ” นางเอาแต่บอกขาอ่อนไม่มีแรง แล้วอยากไปข้างนอก มันน่าตีนัก เขาสิไม่อยากให้นางออกไปไหนเลยด้วยซ้ำ อยากรักให้ร่างกายนางจำว่าเขาคือเจ้าของ “ก็ใครล่ะเพคะ” นางค้อนเขาคนบ้ากามเอาแต่กินทั้งวันทั้งคืน ทั้งที่ท่านหมอบอกให้พักผ่อนให้มากก็ตาม “เป็นข้าที่ผิดเอง แต่ใครใช้ให้เรางดงามเพียงนี้เล่า ใครจะอดใจได้ไหวกัน” คำชมของเขาหาได้เกินจริงสักนิดเดียว นางงดงามจนใจเขาเจ็บปวดนักยามห่างไกลกัน “แล้วไม่กลัวหม่อมฉันหนีอีกแล้วเหรอเพคะ” “ไม่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าคลาดสายตา” “แต่หม่อมฉันไม่อยากเป็นพระชายา มันอึดอัด อยากเป็นคนธรรมดามากกว่า จะไปไหน ทำอะไรก็ไม่ต้องมีคนมาตามให้ยาวเหยียด” นางลุกขึ้นแล้วทำท่าจะหนีเขาไปแต่งตัวแต่ก็โดนรวบเอวไปนั่งบนตักแกร่งของบุรุษหนุ่ม ที่คลั่งรักเมียสาวจนไม่อา