“เหตุใดเชื่อใจข้ามิได้เล่า” เขารั้งร่างนางมานั่งที่เตียงในค่าย แม้ว่าจะแข็งกว่าที่ตำหนักไปนิด แต่ก็นับว่ารองรับการกระแทกไหวอยู่ แม้ปากจะถามนาง แต่เขาก็คำนวณอย่างอื่นที่จำเป็นต้องใช้ร่วมรักกับนาง “พระองค์เป็นถึงเหลียงชินอ๋อง ข้าเพียงลูกขุนนางต่ำต้อย” นางกล่าวอย่างเป็นจริงไม่ใช่สิ่งเพ้อฝัน นางไม่มีคุณสมบัติใดควรคู่กับเขาเลยสักนิดเดียว เขาฟังนาง คำก็ต่ำต้อย สองคำก็ไม่คู่ควร เขาขัดใจยิ่งนัก “เจ้ารู้หรือไม่ พี่ชายข้าไท่จื่อนั้นเขารักผู้ใด” “ผู้ใดกันเพคะ” นางมองหน้าเขาอย่างรอคอยคำตอบ “พี่สะใภ้ข้าไท่จื่อเฟย เป็นเพียงสตรีที่มีบ้านหลังเล็ก ๆ ในเขตแดนบูรพา นางหาใช่ท่านหญิงสูงศักดิ์จากที่ใด เสด็จพ่อของข้าไม่ชอบให้คนแย่งชิงอำนาจ สตรีที่มาเป็นคู่ขององค์ชายทุกคนล้วนไม่จำเป็นต้องเป็นตระกูลใหญ่โตเช่นนั้นเจ้ามิต้องกังวลใจไปนัก” “ไม่กังวลได้หรือเพคะ หม่อมฉันเจ็บมาแล้วครั้งหนึ่ง คงไม่อยากเจ็บเพราะรักโง่ ๆ อีกแล้ว” นางคิดถึงอดีตที่นางเบาปัญญาไปเชื่อฟังคนชั่วอย่างโหลวอี้เยี่ยน จนคิดอยากเคียงข้างเขาตลอดชีวิต ดีที่เกิดเรื่องเสียก่อน ไม่เช่นนั้นนางค
Baca selengkapnya
Masuk
