เงาจันทราประจิม

บทนำ

เหลียงเอ้อหลาง ลอบมองสตรีที่เพิ่งรับมาในฐานะนางบำเรออุ่นเตียง ภายใต้อาภรณ์สีกลีบบัวเนื้อบางเบาที่นิยมใช้สำหรับสตรีในหอนางโลม เขาให้คนเอามาให้นางใส่ยามต้องเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ในตำหนักหนานฟง แห่งเขตแดนประจิม

          แม้นางเป็นเพียงสตรีวัยแรกแย้มแต่ทว่ายามอยู่ในชุดที่แทบจะเปลือยเปล่าเช่นนี้ ทำให้อารมณ์กายของบุรุษวัยฉกรรจ์ลุกโซนดังไฟ

          ลู่เยว่อิง คือบุตรสาวของขุนนางที่จงรักภักดีแต่ถูกใส่ความต้องโดนเนรเทศไปอยู่ชายแดน แม้ว่าเรื่องราวยังไม่กระจ่างชัด แต่เขาให้คำมั่นจะดูแลนางให้ดีตามที่รับปากไว้ เช่นนั้นที่ปลอดภัยหนึ่งเดียวที่นางจะรอดชีวิตจากคนที่คิดปองร้ายได้ คือ ห้องบรรทมในตำหนักประจิม เพียงเท่านั้น

..............................................................................................................................................................................

รัชศกเฉิงฮวาที่15 กลางฤดูใบไม้ร่วง เดือนแปดเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ หลังจากที่เข้ามาตรวจตรากองทัพและเยี่ยมเยียนราษฎรอย่างลับ ๆ ของเหลียงชินอ๋องในเขตแดนประจิม หลังจากนัดแนะกับพี่ใหญ่เรื่องที่จะแอบพาพี่สะใภ้กลับเมืองหลวงอย่างลับ ๆ เขาก็เดินทางมายังเมืองหนานฟงเขตแดนประจิม

          เมื่อตรวจแถวทหารในกองทัพเงาชิวหยางโดยแม่ทัพสกุลว่านที่ร่วมกันกอบกู้อาณาจักรต้าเฉิงมาด้วยกันกับเสด็จพ่อของเขา เช่นนั้นดินแดนประจิมจึงมีอำนาจโดยสกุลว่าน ซึ่งมีเมืองหนานฟงปกครองโดยเจ้าเมืองลู่นามว่า ลู่เยว่เฟิง

          “หลานรัก วันนี้ท่านเจ้าเมืองเชิญลุงไปงานเลี้ยงในคืนไหว้พระจันทร์ หลานจะไปด้วยหรือไม่” ว่านซีเหว่ยถาม

          “ดียิ่งท่านลุงเหว่ย ข้าไม่ได้ครึกครื้นมานานแล้ว อยู่แต่ในวังน่าเบื่อจะตาย ข้าอยากมาอยู่เขตแดนประจิมใจจะขาด แต่เสด็จแม่ไม่ทรงยอม” เขาปรับทุกข์กับผู้เป็นลุงเพราะว่าในวังกฎระเบียบมากมายนัก ทำให้เขารู้สึกกระหายอยากออกมาใช้ชีวิตเยี่ยงคนสามัญดูบ้าง

          “ดี ดี...เช่นนั้นก็ไปเถิด”

          ภายในจวนเจ้าเมืองหนางฟงยามหัวค่ำ ความมืดโรยตัวมาปกคลุม แต่แสงไฟที่ประดับประดารอบจวนเจ้าเมืองรวมถึงตลอดสองข้างทางบนท้องถนนที่รถม้าแล่นผ่านนั้น สว่างวาบราวกับตอนกลางวัน ทั้งยังมีแสงจากดวงจันทร์ที่ลอยเด่นเป็นตระหง่านบนท้องนภายามค่ำคืน ทำให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนแห่งความสุขโดยแท้

          บุรุษวัยฉกรรจ์เดินลงจากรถม้า เงยหน้าแหงนมองดวงจันทร์กลางฤดูใบไม้ร่วง ภายใต้ท่าทีอันนิ่งเฉยนั้นเปี่ยมด้วยเสน่ห์แห่งบุรุษเพศที่สตรีใดเห็นแล้วล้วนต้องเหลียวมอง

“พระจันทร์ที่นี่งดงามกว่าเมืองหลวงจริง ๆ ท่านลุง” น้ำเสียงอันอบอุ่นที่เปล่งออกมายามเมื่อเท้าแตะพื้นหน้าจวนเจ้าเมืองลู่เยว่เฟิง เรียกให้สตรีที่ติดตามบิดามารดามาร่วมงานมองเป็นตาเดียว

“เช่นนั้นหรอกหรือ ข้าว่าไม่ใช่แค่พระจันทร์อย่างเดียวเสียแล้วกระมังที่งดงาม ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ผู้เป็นลุงยิ้มร่าเดินนำหน้าหลานชายเข้าไปในจวนเจ้าเมือง

ลู่เยว่เฟิง ออกมาต้อนรับท่านแม่ทัพว่านซีเหว่ย ด้วยตัวเอง นอกจากเขาที่มีอำนาจจัดการเรื่องความเรียบร้อยในเมืองแล้ว อำนาจที่ใหญ่กว่าคือ อำนาจของกองทัพชิวหยาง ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาด เด็ดเดี่ยวและเหี่ยมโหด หากผู้ใดริต่อกรล้วนต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่เขตแดนประจิมแห่งต้าเฉิง

“คารวะท่านแม่ทัพว่าน” ลู่เยว่เฟิงคอมกายลงอย่างพินอบพิเทาให้เกียรติท่านแม่ทัพ

“วันนี้ข้าพาหลานชายมาด้วย มารู้จักไว้สักหน่อยดีหรือไม่” ว่านซีเหว่ยยักคิ้วเพื่ออยากหารือบางเรื่องที่แอบติดตามอย่างลับ ๆ โดยมีท่านเจ้าเมืองให้ความช่วยเหลือ

“เชิญท่านแม่ทัพว่าน เชิญคุณชาย...” ลู่เยว่เฟิงเดินนำหน้าบุรุษที่มาใหม่ไปทางด้านห้องรับรองที่เป็นส่วนตัว ไม่ได้รวมกับแขกที่มางานเลี้ยงในจวน

โหลวอี้เยี่ยน รองเจ้าเมืองหนานฟงมองตามว่าที่พ่อตาที่ทำการอย่างลับ ๆ กับบุรุษที่เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งชิว

เบื้องหน้าโต๊ะที่ตรงข้ามกับตนคือว่าที่คู่หมั้นที่เขาและสาวใช้หลิงเย่อเทียนผู้ที่ส่งข่าวเกี่ยวกับความเป็นไปในจวนให้เขารับทราบตลอด

โหลวอี้เยี่ยนยกจอกเหล้าขึ้นดื่มยกยิ้มส่งไปให้กับโต๊ะฝั่งคู่หมั้นแต่เมื่อนางยกจอกเหล้าขึ้นดื่มเขาจึงขยิบตาให้กับสาวใช้ข้างกายนาง

“พี่เยี่ยน เหล้าดอกท้อนี้ดีนัก ท่านนำมาจากที่ใดกัน” ลู่เยว่อิง บุตรีเจ้าเมืองหนางฟงเอ่ยถามคนรัก นางไม่เคยมีคนรักมาก่อน เมื่อบุรุษตรงหน้าเอาอกเอาใจนาง จนนางใจอ่อนและขอหมั้นหมายกับเขา

เดิมทีท่านพ่อขัดขวางนาง แต่ทว่าด้วยความดื้อรั้นและเอาแต่ใจของนาง และอยากเลือกบุรุษที่ดีมาเป็นคู่ครอง นางจึงตกหลุมรักเขาอย่างง่ายดายนัก

“ข้านำมาจากเมืองหลวง จากร้านเหล้าที่ส่งเข้าวังหลวงเป็นประจำ รสชาติดีหรือไม่ อิงเอ๋อร์” โหลวอี้เยี่ยนค่อย ๆ บอกนางอย่างใจเย็นและบอกถึงที่มาที่ไปของเหล้าชั้นเลิศที่นำมาเอาใจว่าที่พ่อตาอย่างลู่เยว่เฟิง

“หากมีโอกาส พี่เยี่ยนพาข้าไปเมืองหลวงได้หรือไม่” เยว่อิงพูดคุยกับเขาวาดฝันอนาคตที่จะมีเขาเป็นสามีเคียงคู่กันตลอดชีวิต

บุรุษหนุ่มที่เข้าหานางโดยมีเจตนาแฝงฉีกยิ้มหวานราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ หลิงเย่อเทียนสาวใช้ข้างกายคุณหนูเยว่อิงลอบขำให้ความมั่นอกมั่นใจ และคิดว่าโหลวอี้เยี่ยนนั้นรักนางอย่างแท้จริง หากไม่ใช่เพราะว่าผลประโยชน์คิดว่าคนอย่างเขาจะสนใจใยดีนางหรือ

“คืนนี้พระจันทร์สวยยิ่ง อิงเอ๋อร์ไปเดินชมจันทร์เป็นเพื่อนพี่ดีหรือไม่” โหลวอี้เยี่ยนอยากแยกนางออกจากสาวใช้ข้างกายที่เป็นสายให้ตนเองไปสืบความกับคนที่มาใหม่ที่ท่านพ่อตาพาไปยังห้องส่วนตัว

“เช่นนั้นรีบออกไปกันเถอะ”