เงาจันทราประจิม

บทนำเหลียงเอ้อหลาง ลอบมองสตรีที่เพิ่งรับมาในฐานะนางบำเรออุ่นเตียง ภายใต้อาภรณ์สีกลีบบัวเนื้อบางเบาที่นิยมใช้สำหรับสตรีในหอนางโลม เขาให้คนเอามาให้นางใส่ยามต้องเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ในตำหนักหนานฟง แห่งเขตแดนประจิม แม้นางเป็นเพียงสตรีวัยแรกแย้มแต่ทว่ายามอยู่ในชุดที่แทบจะเปลือยเปล่าเช่นนี้ ทำให้อารมณ์กายของบุรุษวัยฉกรรจ์ลุกโซนดังไฟ ลู่เยว่อิง คือบุตรสาวของขุนนางที่จงรักภักดีแต่ถูกใส่ความต้องโดนเนรเทศไปอยู่ชายแดน แม้ว่าเรื่องราวยังไม่กระจ่างชัด แต่เขาให้คำมั่นจะดูแลนางให้ดีตามที่รับปากไว้ เช่นนั้นที่ปลอดภัยหนึ่งเดียวที่นางจะรอดชีวิตจากคนที่คิดปองร้ายได้ คือ ห้องบรรทมในตำหนักประจิม เพียงเท่านั้น..............................................................................................................................................................................รัชศกเฉิงฮวาที่15 กลางฤดูใบไม้ร่วง เดือนแปดเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ หลังจากที่เข้ามาตรวจตรากองทัพและเยี่ยมเยียนราษฎรอย่างลับ ๆ ของเหลียงชินอ๋องในเขตแดนประจิม หลังจากนัดแนะกับพี่ใหญ่เรื่องที่จะแอบพาพี่สะใภ้กลั

ลู่เยว่เฟิงอ่อนใจกับบุตรียิ่งนัก แต่ทว่าหากไม่ทำตามใจก็โวยวายอยากหนีออกจากบ้าน ทั้ง ๆ ที่บุรุษผู้นี้เขายังไม่วางใจนัก ที่มาที่ไปลึกลับ เพียงแต่สอบได้จอหงวนแล้วเข้ามารับราชการในเขตแดนประจิม จนท้ายที่สุดก็ได้ทำงานในกรมได้รับการสนับสนุนจากขุนนางน้อยใหญ่ในเขตประจิมและขอย้ายมาเป็นรองเจ้าเมือง เบื้องหลังแสนซับซ้อนนี้เอง ที่ลู่เยว่เฟิงไม่อาจเปิดเผยความลับบางประการได้ จึงเพียงให้หมั้นหมายกับลูกสาวของตนไว้ก่อน เพื่อศึกษานิสัยใจคอ และจะลอบสืบประวัติดู โหลวอี้เยี่ยน มองหางตาไปยังเรือนชั้นสองด้านบน ที่มีกลุ่มแขกที่มางาน กับเจ้าบ้านอย่างลู่เยว่เฟิงที่มองมายังบริเวณที่เขาและเยว่อิงยืนอยู่ หึ...คงคุยกันเสร็จแล้วสินะ... ในใจของโหลวอี้เยี่ยนร้อนรนนัก อยากรีบกลับไปยังจวนของตนเพื่อหาคำตอบโดยเร็ว “เยว่อิง วันนี้พี่เหนื่อยนักเช่นนั้นขอตัวกลับก่อน ไว้วันพรุ่งหลังเสร็จราชการจากกรมเจ้าเมือง ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่” โหลวอี้เยี่ยนกล่าวด้วยคำพูดหว่านล้อมให้นางยอมปล่อยเขาไปแต่โดยดี แท้ที่จริงเขานั้นรังเกียจนางนัก มิใคร่จะอยู่ใกล้ชิดสักนิด นางเป็นคนของต

หลังจากแยกย้ายจากจวนสกุลลู่ เหลียงเอ้อหลางกับฉางอี้แยกย้ายกันไปทำงาน เพื่อสืบที่มาของกลุ่มชุดดำที่แฝงตัวเข้ามาในงานเลี้ยง มีคนกำลังต้องการป้ายสีสกุลว่าน และอยากรู้ว่าเกี่ยวกับหนึ่งในสี่สกุลมารดาของเหล่าพี่น้องเขาหรือไม่ ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังมีการแต่งตั้งไท่จื่อ และเป็นพี่ชายใหญ่ที่ได้รับตำแหน่งนั้นไป เหล่าพี่น้องทั้งสี่ล้วนไม่มีใครแก่งแย่งอำนาจกัน และถูกเลี้ยงให้ห่างจากขั้วอำนาจต่าง ๆ กระทั่งมารดาของทุกคนก็ไม่อาจจะได้ใกล้ชิดหรือตัดสินใจเรื่องใดได้ แต่คราวนี้คนร้ายหมายให้สกุลว่านต้องเป็นที่คลางแคลง เสด็จพ่อคงต้องการกำจัดคลื่นใต้น้ำทั้งหมด เพื่อให้ต้าเฉิงสงบสุขต่อไป “เป็นอย่างไรบ้างฉางอี้” เหลียงเอ้อหลางรอคนของตนอยู่บนกำแพงสูง ที่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวต่าง ๆ ด้านล่างได้อย่างชัดเจน จุดสังเกตมีไม่กี่ที่ แต่ทุกที่ล้วนไร้การเคลื่อนไหว นิ่งสงบเหมือนมหาสุมทรก่อนมีพายุก็ไม่ปาน เช่นนั้นไม่อาจจะวางใจได้ “ไม่มีคนที่น่าสงสัยเลยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เขาพยักหน้ากับคนสนิทแล้วก็ครุ่นคิด จะเป็นไปได้อย่างไรกัน ในเมืองหนางฟงจัดงานใหญ่อยู่ไม่กี่ที่ ผู้คนต่าง

เย่อเทียนเพิ่งกลับจากจวนของโหลวอี้เยี่ยน ก็ต้องกลับไปอีก แต่จะให้ไปกลับกี่รอบก็ได้ แต่นางเองก็เบื่อความเอาแต่ใจและไร้ยางอายของนาง ที่เอาแต่ตามนายน้อยของตนจนแทบไม่มีเวลาทำการใด “หากงานนายน้อยสำเร็จเมื่อไหร่ เจ้าเป็นคนแรกที่ข้าจะปลิดชีพ” เย่วเทียนสบถคำแล้วเดินมุ่งไปจวนนายน้อยของตน เสียงเอะอะโวยวายของบุตรสาวเจ้าเมืองทำให้เจ้าเมืองระอาใจนัก เรียกให้อาจารย์มาสอนมารยาทอย่างผู้ดี นางก็ก่อกวนจนอาจารย์ส่ายหน้า สิ่งเดียวที่นางอยากเรียน เห็นจะเป็นพวกหนังสือประโลมโลก ที่ขายตามท้องตลาด และเอาแต่เที่ยวเตร็ดเตร่ฟังคนเล่าเรื่อง “เห้อ...!อิงเอ๋อร์เมื่อไหร่เจ้าจักรู้ความสักทีนะ บิดาเป็นห่วงเจ้านัก” ลู่เยว่เฟิงโทษเป็นความผิดตน ที่ไม่ดูแลมารดาของนางให้ดี เอาแต่ทำราชการ จนเมื่อเขาขึ้นเป็นเจ้าเมือง แต่นางก็ไม่อยู่ยินดีกับเขาเสียแล้ว เหลือเพียงเด็กน้อยน่ารักในวันวานอย่างเยว่อิง เขาก็ตามอกตามใจจนนางเสียผู้เสียคน นางไม่มีมารดาคอยอบรมสั่งสอน ทำให้นางเอาแต่ใจตัวเอง และเขาก็ไม่เคยลงโทษนางอย่างจริงจังเสียที สายตาท่านเจ้าเมือง มองตามสตรีผู้แสนงดงามเดินกลับจวนก็ถอนห

หลังจากกลับจากเขตแดนประจิมเขาก็ว้าวุ่นมาหลายเดือน จนเมื่อคิดได้แล้วจึงไปทวงบุญคุณกับพี่ชายตน เพราะว่าเป็นเขาที่ทำให้ทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้มีวันนี้ เขาจึงต้องทำอันใดสักอย่าง และข่าวเรื่องกบฏสกุลว่านนับวันยิ่งลือหนัก ทำให้เขาต้องลงไปจัดการด้วยตัวเองอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าเสด็จพ่อจะให้เขาอยู่นิ่งเฉยก่อน แต่คนใจร้อนเช่นเขามีหรือจะรั้งรอต่อไปได้ เหลียงเอ้อหลางเดินเข้าตำหนักบูรพาเพื่อไปขอร้องบางอย่างกับองค์รัชทายาท ที่ตอนนี้มีอำนาจเหนือเขาที่เป็นองค์ชายรอง และมีอำนาจสั่งการทุกอย่างนั้นจึงให้พี่ชายของเขาออกหน้าเป็นดีที่สุด“เสด็จพี่ ท่านต้องประทานรางวัลให้กับข้า หากไม่มีข้าท่านก็ไม่ได้ครองรัก”เจ้าน้องตัวแสบริอาจมาทวงบุญคุณกับพี่ชาย แต่ก็ต้องให้เพราะว่าน้องรองผู้นี้เขาถึงมีวันนี้“เจ้าอยากได้อันใดก็ว่ามา”“ข้าอยากไปชายแดนประจิมสักหน่อย” ทั้งเรื่องที่ไปสืบและสตรีไร้ยางอายผู้นั้นดึงให้เขาต้องกลับไปชายแดนประจิมอีกครั้งดื้อนักคงต้องเป็นข้าสินะที่จะเอาเจ้าอยู่...!“ก็ได้วันพรุ่งพี่เจ้าจะทูลขอเสด็จพ่อให้ อยากได้สักกี่เดือน” องค์รัชทายาทถามน้องชายตนเอง“ครึ่งปี...”“ฮะ...นี่เจ้าจะกลับมาเอาตอน