เงาจันทราประจิม のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ฉางอี้...” เหลียงเอ้อหลาง เรียกคนของตนที่กำลังจะวิ่งตามไป ให้ปล่อยคนร้ายไปก่อน ยามนี้ช่วยคนสำคัญทั้งยังต้องดับไฟที่จวนอีก “พ่ะย่ะค่ะ” ฉางอี้จำต้องวิ่งกลับมาหาผู้เป็นนาย ท่านเจ้าเมืองเล่าอยู่ที่ใด “กระหม่อมอุ้มไปไว้ที่กลางลานแล้วพ่ะย่ะค่ะ พบว่าลมหายใจรวยริน น่าจะรับยาสลบเป็นอันมาก” ฉางอี้ยกมือขึ้นประสานรายงานต่อเหลียงชินอ๋อง “ไปช่วยคนก่อน สั่งให้คนดับไฟด้วย” เขาอุ้มเยว่อิงไว้ในอ้อมแขนไม่ยอมปล่อย พานางไปนั่งที่ศาลาให้ห่างจากกลุ่มควัน ทั้งให้คนเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าของนาง “เยว่อิง เยว่อิง” เขาตบหน้านางเบา ๆ เรียกให้นางตื่นขึ้น เมื่อนางเริ่มได้สติ ลืมตาก็พบกับคนที่เคยเจอเมื่อหลายเดือนก่อน ร่างเล็กพยายามขืนตัวให้ลุกขึ้น นางมึนงงไปหมด “ท่าน...ท่านมาอยู่ที่บ้านข้าได้ยังไง” นางส่ายศีรษะอย่างรู้สึกปวดหัว เหลียงเอ้อหลางเมื่อเห็นนางได้สติก็ค่อยเบาใจ นางคงได้รับยาไม่มากนัก แต่ท่านเจ้าเมืองคงอาการหนัก “บ้านเจ้ามีคนร้าย ทั้งบ้านโดนวางยาไม่พ้นกระทั่งพ่อของเจ้า” เขาค่อย ๆ เล่าให้นางฟัง “ท่าน...ท่านว่าอะไรนะ...แล้วท่านพ

“หากไม่อยากตายอยู่หอสังคีต เจ้าก็หุบปากซะ” เขานึกอยากจับนางมาฟาดก้นให้แดงนัก จะตายอยู่แล้วยังไม่รู้ตัวเองอีก โกรธแค้นมันได้อะไร “ข้าจะไปฆ่ามันไอ้ชั่ว มันหลอกข้า ใส่ร้ายพ่อข้า” นางตะโกนเสียงดังลั่นไปตลอดทาง “เจ้ากล้าฆ่าเขา เจ้าจับกระบี่ จับมีดจับดาบเป็นหรือ” สมแล้วที่เป็นสตรีโง่งมตามไม่ทันพวกคนชั่วแบบนั้น “ขะ...ข้า” ลู่เยว่อิงจนด้วยคำพูด นางไม่อาจจะกล่าวได้ว่านางจับมีดจับดาบเป็น เพราะว่ากระทั่งเข็มเย็บผ้ายังมิเคยลองจับด้วยซ้ำไป เขาลอบยิ้มแต่ก็ยังไม่ปล่อยนาง เขาพานางเดินไปเรื่อย ๆ ไม่ได้เร่งรีบและไม่เกรงกลัวว่าจะมีคนตามมาฆ่าแกงใด ๆ บรรยากาศยามค่ำคืนของหนางฟงนั้นเย็นนัก อาจจะเป็นเพราะใกล้ฤดูหนาวแล้วก็เป็นได้ “ท่านอ๋อง ท่านพ่อของหม่อมฉันจะเป็นอย่างไร” เมื่อเดินจนสงบจิตใจได้แล้ว นางจึงเอ่ยคำขึ้นทำลายความเงียบออกมา “อย่าได้กังวล พ่อเจ้าอยู่ในกองทัพล้วนปลอดภัยดีหากอยู่คุกอาญามีหวังตายแน่นอน” เขาเอาใต้เท้าลู่เข้ากองทัพเพื่อกันจากนักฆ่า ที่จ้องมาทำลายหลักฐานที่ใต้เท้าลู่หามาได้เป็นแน่ “ข้าค่อยเบาใจหน่อย” นางเลิกพยศลง เป็นนิ่

ช่วงสายเหลียงชินอ๋องก็เดินทางมาถึงกองทัพของท่านลุงว่านซีเหว่ย เมื่อลงจากหลังม้าแล้วก็ตรงเข้าไปยังกระโจมแม่ทัพที่เป็นกระโจมใหญ่ทางด้านทิศเหนือ เนื่องจากป้องกันการลอบโจมตีหรือวางยา ด้านนั้นจะอยู่เหนือลมทุกคนในภายในกระโจมเต็มไปด้วยสีหน้า รวมทั้งว่านซีเหว่ยท่านลุงของเขาด้วย ที่กำลังสอบสวนเรื่องราวของท่านเจ้าเมืองเรื่องคดียักยอกและอื่น ๆ ตามที่โหลวอี้เยี่ยนยื่นฎีกาและหนังสือหลักฐานมา“ท่านแม่ทัพ ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าบัญชีพวกนี้มาได้อย่างไร แต่ข้าไม่เคยยุ่งกับเรื่องพวกนั้นเลยจริง” ลู่เยว่เฟิงปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา เขาเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดี ไม่เคยข้องแวะกับผู้ใดหรือยึดทรัพย์ของกองคลังเป็นของตัวเองเลยสักนิด“เรื่องนี้หลักฐานเท็จท่านลุง” เหลียงเอ้อหลางเดินเข้ามาในกระโจมอย่างองอาจ และมั่นใจว่าเขาเดาไม่ผิดเป็นแน่“หลานรู้ได้อย่างไรว่าหลักฐานเท็จ”“มีคนจงใจฆ่าปิดปากท่านเจ้าเมือง เรื่องที่หลานให้ท่านเจ้าเมืองสืบ หลังจากหลานช่วยจวนเจ้าเมืองให้รอดพ้นภัยได้กี่อึดใจ ก็มีพระราชโองการกล่าวโทษ เหมือนทุกอย่างได้ตระเตรียมไว้แล้ว แต่วันนั้นผิดแผนที่หลานอยู่ด้วย ต่อให้มีพระราชโองการ ก็เอาคนไปไม่ได้”

เยว่อิงนั่งมาในรถม้าคันเดียวกับท่านอ๋อง หลังจากที่ท่านอ๋องสั่งให้คนจับเหล่าชาวบ้านที่มาก่อกวนหน้าตำหนักประจิมจนเกิดเหตุวุ่นวาย แม้รู้ว่าเป็นคำสั่งผู้ใด แต่เขาต้องไปเล่นงิ้วที่จวนว่าการเมืองสักหน่อย โหลวอี้เยี่ยนคิดอยู่แล้วว่าเหลียงเอ้อหลางต้องมาหา และเขาก็รออยู่แล้วเช่นกัน รอยยิ้มผุดขึ้นทันทีที่ทหารเฝ้าหน้าประตูมาบอกเรื่องที่เหลียงชินอ๋องเสด็จ เหลียงเอ้อหลางลงจากรถม้าพร้อมกับสตรีที่มีใบหน้าจุดเทพธิดาฉางเล่อแห่งเมืองหนานฟง นางเดินมาดุจนางพญา ตามเขาเข้าไปในจวนว่าการเจ้าเมือง “ถวายบังคมเหลียงชินอ๋อง” โหลวอี้เยี่ยนคุกเข่าทำความเคารพอย่างจงรักภักดี แต่ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นกับเห็นเหมือนเท้าสตรียืนอยู่เบื้องหน้า ทำให้ผงะเล็กน้อย จึงค่อย ๆ ทำท่าจะลุกขึ้น เหลียงเอ้อหลางดึงนางเข้ามายืนเคียงข้างแล้วตนเองถอยหลัง คนที่ต่างถวายบังคมก็ไม่อาจจะมองเห็นในตอนแรก เพราะเอาแต่ก้มหน้าก้มตากันอยู่ “จะ...เจ้า...!” เมื่อเงยหน้าขึ้นเขากลับคุกเข่าต่อหน้าสตรีที่เคยเป็นคู่หมั้นจึงรีบลุกขึ้น “เจ้าเมืองคนใหม่ เหตุใดรีบลุกเสียเล่า” เหลียงเอ้อ หลางอยากกวนน้ำ

บุรุษหนุ่มที่รอคอยการมาของนาง อดตื่นเต้นไม่ได้ อยากรู้นักสือมามาจะสอนนางอย่างไรบ้าง แค่คิดเลือดในกายก็ร้อนรุ่ม เขาให้คนไปตามนางมาปรนนิบัติเขาทันทีที่ตะวันลับขอบฟ้า แม้ว่าเป็นแค่ช่วงหัวค่ำแต่มันก็ทำให้บุรุษหนุ่มแทบอดใจรอไม่ไหว ชุดสำหรับนางบำเรออุ่นเตียงถูกนำไปให้เยว่อิงในห้อง เมื่อเห็นนางก็รู้สึกตาโตยิ่งนัก ชุดพวกนี้เหมือนชุดที่นางโลมใช้ใส่ระบำต่อหน้าแขก แทนที่กระดากอายนางกลับชื่นชอบมัน เป็นนางกำนัลผู้ที่นำมาเสียอีกที่ไม่กล้ามองนัก “เจ้าช่างรู้ใจข้านัก ข้าชอบชุดนี้ยิ่ง” หญิงสาวรีบใส่มันและให้นางกำนัลทำผมให้นาง เพื่อจะได้เข้ากับชุด นางมองตัวเองในกระจกอย่างเจ้าเล่ห์ ‘เหลียงชินอ๋องคืนนี้เจ้าเสร็จข้าแน่’ ร่างเล็กเยื่องกายออกจากเรือนนอนที่สือมามาจัดให้แยกจากห้องบรรทมของเหลียงชินอ๋อง หากไม่ได้รับอนุญาต มิมีสตรีใดได้นอนร่วมห้องบรรทม นั่นจึงต้องรีบแยกนางออกมา ทุกย่างก้าวของเยว่อิง เรียกสายตาทหารยามที่เฝ้าตามจุดต่าง ๆ ชุดของนางแทบไม่ปิดอันใดเลย บางคนมองเหลียวแทบคอหมุนตาม ประตูตำหนักบรรทมของเหลียงชินอ๋องเปิดขึ้นเมื่อขันทีน้อยท