“หม่อมฉันเป็นตัวอัปมงคลหรือเพคะ” นางถามเขาแม้ในใจอยากให้เขาตอบอย่างที่ใจคิดก็เถอะ แต่ก็รู้ว่าย่อมไม่มีทางเป็นไปได้ “ใช่เจ้ามันตัวโชคร้าย มาตำหนักข้าวันเดียวก็ป่วย รีบหายป่วยซะ ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งนานไม่เคยป่วย” เขาโทษว่านางผิด “พระองค์หรือเปล่าที่ทำหม่อมฉันป่วย” คนป่วยก็หาว่าเป็นตัวอัปมงคล ใครกันที่ทำนางป่วย “เช่นนั้นเจ้ายิ่งต้องออกกำลังกายกับข้าให้มาก จะได้แข็งแรง” เขาถอดเสื้อผ้าเพื่อลงไปแช่น้ำกับนาง ทั้งยังถือโอกาสลูบไล้ไปบนตัวอย่างต้องการบางอย่าง “พระองค์รังแกสตรีผู้อ่อนแอ” “เจ้าก็อยากให้ข้ารังแกอยู่มิใช่หรอกหรือ ไม่เช่นนั้นคงไม่เข้ามาหาข้า” “พระองค์จะล้อหม่อมฉันจนลูกโตเลยไหมเพคะ” นางประชดเขา แต่ก็ลืมฉุกคิดไปนางมันปากพล่อย เขาจะคิดว่านางแอบมาจับเขาหรือเปล่า ชินอ๋องเงียบลงไป เมื่อนางพูดถึงลูก เขาก็ไม่รู้ว่ารู้สึกเช่นไรเหมือนกัน มันปั่นป่วนไปหมดจิตใจเขาว้าวุ่นนัก ยิ่งเขาเงียบ หนิงฮวาก็ยิ่งเจ็บปวดใจ เขาคงไม่คิดให้นางมีทายาทสืบสกุลร่วมกับเขาสินะ แค่นี้นางก็รู้แล้วในใจของเขานางอยู่ในฐานะใด “หม่อมฉัน
続きを読む
