“หม่อมฉันเป็นตัวอัปมงคลหรือเพคะ” นางถามเขาแม้ในใจอยากให้เขาตอบอย่างที่ใจคิดก็เถอะ แต่ก็รู้ว่าย่อมไม่มีทางเป็นไปได้ “ใช่เจ้ามันตัวโชคร้าย มาตำหนักข้าวันเดียวก็ป่วย รีบหายป่วยซะ ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งนานไม่เคยป่วย” เขาโทษว่านางผิด “พระองค์หรือเปล่าที่ทำหม่อมฉันป่วย” คนป่วยก็หาว่าเป็นตัวอัปมงคล ใครกันที่ทำนางป่วย “เช่นนั้นเจ้ายิ่งต้องออกกำลังกายกับข้าให้มาก จะได้แข็งแรง” เขาถอดเสื้อผ้าเพื่อลงไปแช่น้ำกับนาง ทั้งยังถือโอกาสลูบไล้ไปบนตัวอย่างต้องการบางอย่าง “พระองค์รังแกสตรีผู้อ่อนแอ” “เจ้าก็อยากให้ข้ารังแกอยู่มิใช่หรอกหรือ ไม่เช่นนั้นคงไม่เข้ามาหาข้า” “พระองค์จะล้อหม่อมฉันจนลูกโตเลยไหมเพคะ” นางประชดเขา แต่ก็ลืมฉุกคิดไปนางมันปากพล่อย เขาจะคิดว่านางแอบมาจับเขาหรือเปล่า ชินอ๋องเงียบลงไป เมื่อนางพูดถึงลูก เขาก็ไม่รู้ว่ารู้สึกเช่นไรเหมือนกัน มันปั่นป่วนไปหมดจิตใจเขาว้าวุ่นนัก ยิ่งเขาเงียบ หนิงฮวาก็ยิ่งเจ็บปวดใจ เขาคงไม่คิดให้นางมีทายาทสืบสกุลร่วมกับเขาสินะ แค่นี้นางก็รู้แล้วในใจของเขานางอยู่ในฐานะใด “หม่อมฉัน
더 보기
