All Chapters of ทักษิณเชื่อมธารา: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณหนูเราจะไปที่ใดกันเจ้าคะ” จื่อรั่วถามนายหญิง “ฉ่างซา บ้านเดิมของท่านยาย” “แต่ที่นั่นไม่มีผู้ใดอยู่แล้วนะเจ้าคะ” “นั่นแหละที่ข้าต้องการ” ฉ่างซาเป็นเมืองที่ติดต่อกับทิศบูรพา เป็นดินแดนที่สงบเงียบผู้คนไม่พลุกพล่าน ทั้งยังเป็นหมู่บ้านที่มีลำธารที่ติดกับภูเขา นั่นทำให้นางเลือกที่นี่เป็นที่ตั้งรกราก “เจ้าค่ะ” จื่อรั่วรู้ว่านายหญิงของตัวเองต้องการหนีอะไร หากอยู่ที่เมืองใหญ่มันย่อมง่ายต่อการได้ตามหาของท่านอ๋อง “เตรียมข้าวของที่จำเป็นไปให้ครบ ข้าคิดว่าเรือนท่านยายน่าจะยังอยู่ ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังตอนเด็ก ๆ หากเราซ่อมแซมสักหน่อยน่าจะไม่ลำบากอันใด” หนิงฮวาก็ไม่คิดอยากให้จื่อรั่วตกระกำลำบากกับนาง แต่ว่าจื่อรั่วไม่ยอมจากนางไปทำให้ต้องเลือกทางนี้ หากไม่เลือกออกจากสกุลเหอ นางก็โดนฮูหยินใหญ่รังแก ดีไม่ดีอาจจะย่ำแย่กว่าการได้เป็นนางบำเรอท่านอ๋องเสียอีก ใช้เวลาเดินทางเพียงสองวัน ก็ถึงฉ่างซาเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่พลุกพล่านมาก ที่นี่เงียบสงบและน่าอยู่ นางขอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปจนตายก็แล้วกัน “พวกเจ้าจะให้ข้าไปส่งที่ใด”

“ใครเป็นคนเฝ้า ทำไมนางถึงหายไป” อี๋ชินอ๋องโวยวายตำหนักแทบแตก เหล่าทหารและนางกำนัลหัวหดไม่กล้าเงยหน้า “ปากอมอะไรกันอยู่ เหตุใดไม่พูด” “ทูลท่านอ๋องหลังจากท่านไป พวกเราไปส่งท่านกลับมาก็ไม่พบนางแล้ว หานางทั่วทั้งเมืองทั้งที่บ้านเก่านางก็ไม่พบพ่ะย่ะค่ะ” คนที่กล้าตายเอ่ยอย่างตัวสั่นงันงก ด้วยกลัวความผิด “เหตุใดถึงรอตั้งสามวันกว่าจะส่งคนไปบอก” “ท่านอ๋องใจเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมว่าสตรีสองคนไม่น่าจะไปไหนได้ไกล ทั้งเสื้อผ้านางก็ไม่ได้เอาไป รวมทั้งทรัพย์สินในตำหนักก็ไม่มีสิ่งใดหาย หานางก่อนดีไหมพ่ะย่ะค่ะ” ฉ่างชุยรีบเตือนสติผู้เป็นนายก่อนที่จะสายเกินไป “ไป กระจายคนตามหานางให้ทั่ว” อี๋ชินอ๋องอ่านจดหมายที่นางสารภาพผิดเรื่องที่แอบเข้าหาเขาเพื่ออยากให้พานางออกจากนรกสกุลเหอ ยิ่งนางเข้าใจว่าเขาจะแต่งงานกับคนอื่น นั่นยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดใจยิ่งนัก เขาไม่น่าปากแข็ง ไม่ควรพูดว่านางเป็นแค่นางบำเรอ “เจ้าน้อยใจข้าถึงขั้นทิ้งข้าไปเชียวหรือหนิงฮวา เจ้าไม่รู้หรือว่าข้ารักเจ้า” เขาเจ็บใจนัก วันนั้นน่าจะเอะใจตั้งแต่นางร้องไห้กอดเขาไว้แน่นแล้ว

“คุณหนูเจ้าค่ะ เป็นอย่างไรบ้าง”จื่อรั่วที่ดูแลคุณหนูยามตั้งครรภ์มาเข้าเดือนที่ 6 แล้ว ท้องคุณหนูเริ่มโตจนนางเองก็เห็นถึงความอึดอัดจนไม่อยากจะมีสามีเลย “ข้าไม่เป็นอันใดหรอก เจ้าไปดูผลไม้เชื่อมได้ที่หรือยัง” ตอนนี้นางให้จื่อรั่วทำผลไม้เชื่อม ผลไม้อบน้ำผึ้งและทำให้แห้งไปขายที่ตลาดได้เงินเข้าบ้านมาพอได้ซื้อกับข้าว เหลือเก็บเล็กน้อย นางอยู่กับจื่อรั่วสองคนไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากมายนัก แล้วเงินเก่าก็ยังเหลืออีกมาก นางจะเก็บไว้เลี้ยงลูกของนาง “ได้แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะตักใส่โหลไว้ขายที่ตลาด ท่านพักผ่อนเถิด นั่งปลอกผลไม้มาทั้งวันแล้ว” จื่อรั่วพอทำของหวานและผลไม้เชื่อมไว้ทานได้นาน ๆ จึงคิดทำกับนายสาวเพื่อจะได้เงินมาจุนเจือบ้าน หากใช้แต่เงินสินเดิมของท่านแม่ของคุณหนู ไม่นานคงหมดแล้วกระมัง หากหาเพิ่มเรื่อย ๆ ก็จะไม่มีวันหมด “เช่นนั้นข้าขอพักสักหน่อย” หนิงฮวาเอนตัวลงนอนอย่างยากลำบากนัก นางหลับวันหนึ่งหลายรอบ วันนี้ยังไม่ได้นอนกลางวันจึงอยากพักสักครู่ นางหยิบผ้าที่ปักไว้จะตัดชุดให้ลูกของนาง เป็นรูปดอกบัวและหิ่งห้อย เหมือนตอนที่เจอกับพ่อของเขา แค่น

ผ่านมา 1 อาทิตย์ กับการเลี้ยงทารกน้อยของหนิง ฮวา แม้ว่านางต้องคอยให้นมหลิวอิ๋งอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่ทำให้รู้เหนื่อยหรือเบื่อทารกตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียว กลับกันนางยิ่งรู้สึกว่ารักทารกน้อยนี้มากขึ้นไปอีก ใบหน้าของนางช่างถอดแบบพ่อมานัก “นายหญิง ท่านจะให้คุณหนูแซ่อะไรเจ้าค่ะ จะได้แจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านไปแจ้งกับอำเภอ” จื่อรั่วรอให้นางฟื้นคืนกำลังดีเสียก่อน ค่อยถามนางเรื่องนี้ “ข้าแซ่เหอ ก็เปลี่ยนแซ่ซูตามมารดาข้าเถิด ส่วนหลิวอิ๋งก็เป็นซูหลิวอิ๋งเถิด” “เจ้าค่ะ”นางคิดว่าเปลี่ยนแซ่เสียเลยก็ดี นางไม่อยากจำอดีตที่เจ็บปวดของตัวเองวันนี้ข้าจะเข้าไปในเมืองขายผลไม้เชื่อมกับผลไม้แช่อิ่ม ท่านอยากเอาผ้าเช็ดหน้าปักไปขายด้วยหรือไม่“เอาสิ ข้าทำเสร็จหลายผืนแล้ว แต่ว่าผืนที่เป็นบึงบัวมีหิ่งห้อยแล้วปักชื่อหลิวอิ๋งเจ้าไม่ต้องเอาไปนะ ข้าจะทำไว้ให้นาง” แม้ยามนี้จะนางจะยังใช้ไม่ได้ แต่ทว่าผู้เป็นแม่ก็ยังคงเห่ออยู่เช่นเดิม“เจ้าค่ะ” จื่อรั่วเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าของนายหญิง แต่เมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนที่นายหญิงบอกว่าห้ามเอาไป แต่ทว่านางคิดแล้วว่าควรเอาไป“นายหญิงข้าจะรีบไปรี

หลังจากที่ได้ข่าวว่าของชิ้นนี้น่าจะมาจากฉ่างซา อี๋ชินอ๋องก็แทบจะปักหลักอยู่ที่นี่ จะกลับไปตำหนักทักษิณก็เพียงบางครั้ง “เจ้าหาทั่วแล้วหรือยัง” “ทั่วแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “นางอยู่ที่ไหนนะ” อี๋อันฉีเชื่อว่านางต้องอยู่ที่ไหนสักที่ในเมืองนี้ เขาเที่ยวตามหาตามหมู่บ้านแล้ว ก็ไม่มีคนแซ่เหอมาอยู่ที่นี่เลย ทั้งไปหาที่ว่าการอำเภอ เอาป้ายอี๋ชินอ๋องไปตามหาอย่างเงียบ ๆ แต่ทว่าเขาหารู้ไม่ว่านางเปลี่ยนแซ่ไปแล้ว นายอำเภอจึงคัดแต่คนแซ่เหอแล้วก็ให้ที่อยู่แต่ละบ้านที่แซ่เหอไป นั่นถึงทำให้ไม่เจอกัน เมื่อหาจนหลายเดือนแล้ว เขาก็กลับไปตำหนักทักษิณสะสางงานให้เสร็จแล้วก็กลับมาอีก ไป ๆ มา ๆ อยู่จนครบสามปีแล้ว “ป่านนี้ลูกข้าจะโตขนาดไหนแล้วนะ” เขาอยากดูลูกสาวของเขาเติบโต แต่ทว่าก็ยังไม่มีโอกาสได้พบเจอกันสักที ขณะที่ทั้งคู่นั่งดื่มน้ำชาอยู่นั้น ก็มีเด็กน้อยอายุราว ๆ สามขวบตัวป้อมทำผมรูปซาลาเปาสองข้าง เดินอย่างคล่องแคล่วเข้ามาหาเถ้าแก่ร้านขายของสตรี “เต้าแก่...อิ๋งอิ๋งน้อยของท่านมาแล้ว” เสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วที่จะมาส่งผ้าปักกับแม่ทุกสองอาทิตย