Todos os capítulos de ทักษิณเชื่อมธารา: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ขออภัยท่านแม่ ขออภัยท่านอ๋อง ข้านั้นมิได้เตรียมตัวมาก่อน ขอเตรียมตัวสักสองวันเถิดแล้วจะรีบเข้าไปยังตำหนักทักษิณโดยเร็ว” แน่นอนว่านางเล่นตัว ยิ่งเขาอยากได้ นางยิ่งหลบหลีกเสียก่อน ปล่อยให้เขาชักดิ้นชักงอจนเจียนขาดใจตายไปเลยยิ่งดี เหอซีอันเห็นเป็นเรื่องดี ที่ตนจะได้นัดแนะกับบุตรสาวเรื่องต่าง ๆ เสียก่อน หากไปเร่งด่วนเช่นนี้ย่อมไม่เป็นการดีต่อสกุลเหอ อีกอย่างหนิงฮวาไม่รู้เรื่องการบ้านการเมือง ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร เขาเองก็ไม่เคยให้นางได้อยู่ฟังเรื่องราวในจวน นางจึงคงไม่รู้อะไรเป็นอันมากนัก ยิ่งต้องจัดแจงธุระให้เป็นอย่างดี จะพลีผลามทำการอย่างไม่รอบครอบเห็นเป็นการไม่ควรนัก “เอ่อ...เชิญท่านอ๋องโปรดไปรอที่ตำหนักเถิด กระหม่อมจะอบรมกิริยาลูกสาวให้ดี อันใดควรไม่ควร นางอยู่แต่ในเรือนย่อมไม่รู้เรื่องในรั้วในวัง” เหอซีอันออกปากทำให้เจียลี่ต้องหุบลงฉับพลัน นางรู้ว่าเรื่องนี้ท่านพี่คงคิดการบางอย่างอยู่ ไม่เช่นนั้นคงไม่ขึ้นขัดนางผู้เป็นมารดาหรอก “ไม่จำเป็น” เขารู้ว่าครอบครัวนางต้องส่งตัวนางเป็นสายในตำหนัก ก็ดีเขาจะจับนางนี่แหละใช้เป็นหมากตัวหนึ่ง คิดใช้

“หิ่งห้อยเช่นหม่อมฉันจะมีประโยชน์อันใดกับท่าน ท่านอ๋องเป็นแสงอาทิตย์ใยต้องพึ่งแสงหิ่งห้อยอย่างหม่อมฉันเล่า” นางไม่ได้ขืนตัวปฏิเสธแต่กลับใช้ศีรษะอิงไปที่หน้าอกแกร่งของเขา “แล้วเมื่อไหร่หิ่งห้อยแบบเจ้าจะยอมให้ข้าชิม” เสียงที่เริ่มแหบพร่าลงของเขา พร้อมกับมือไม้เริ่มลูบไล้ไปทั่วตัวของนางจนรู้สึกร้อนรุ่ม เขากำลังปลุกไฟราคะในกายนางให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง “หิ่งห้อยมิใช่ไว้ดูแต่ตาหรอกหรือ” หนิงฮวาจับมือของเขาไว้ไม่ให้ขยับรุกล้ำไปมากกว่านี้ แม้ว่าสองขาเรียวจะเริ่มเบียดเข้ากันอย่างมีอารมณ์แล้วก็ตาม “ของข้า ข้าจะดู จะกิน หรือจะทำอะไรกับมันก็ย่อมได้” “ท่านไม่กลัวสตรีที่มาในรูปศัตรูหรอกหรือ” “เหตุใดต้องกลัว ในเมื่อเจ้าก็แค่ลูกไก่ ข้าจะบีบเจ้าก็ตาย จะคลายเจ้าก็ตายอยู่ดี” เขาพูดอย่างผู้มีอำนาจเหนือกว่านาง แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดนั้นเสียดแทงใจนางจนเจ็บแปลบ นางไม่ได้มีความสำคัญใดกับเขาเลยสักนิด เพียงแต่เขาแค่อยากเชยชม แล้วก็ทิ้งไปดั่งเช่นสตรีบำเรอกามในเรือนบุรุษ “หากไม่มีข้าท่านก็ไม่รู้สึกอันใด” เสียงที่เบาหวิวแทบจะเป็นเสียงลมก็ไม

อี๋ชินอ๋องผละจากร่องบุปผาจับขานางให้อ้าออกอีกหน่อย ก่อนจะโถมกายลงไปทับร่างสตรีที่หมายปองและอยากได้มาหลายวัน เขาจับแท่งหยกใหญ่ที่ขยายจนเต็มลำ ขนาดมือแทบกำไม่รอบ ความใหญ่โตของมันทำให้เขาต้องค่อย ๆ เปิดทางที่ละนิด เขาสาวขึ้นลงเบา ๆ แล้ววนเวียนตรงปากทางรักจนจนน้ำใส ๆ ของนางออกมาต้อนรับแท่งหยกเขามากขึ้น “อื้อ...” หญิงสาวซ่านเสียวยิ่งนัก ยามเขาทำเช่นนั้น ริมฝีปากนางกัดจนบวมเจ่อขึ้นสีเลือดจนอ๋องหนุ่มทนไม่ไหวจับมาบดขยี้จูบด้วยตัวเอง เขาก็อัดอั้นไม่ต่างจากนางนัก แต่ทว่าลำท่อนของเขานั้นใหญ่โตเกินจะยัดมันลงไปในคราวเดียว หากเป็นเช่นนั้นนางจะเจ็บและไม่อยากร่วมรักกับเขาอีก เขาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น แม้นางจะเป็นแค่สตรีอุ่นเตียง แต่ทว่าเขาก็ควรถนอมบุปผากลีบนี้ให้บอบช้ำน้อยที่สุด เสียงครางในลำคออย่างอัดอั้น แต่อี๋ชินอ๋องก็ยังไม่ปล่อยริมฝีปากนางให้เป็นอิสระ ยิ่งจูบเขาก็ยิ่งอยากจนในที่สุดก็ไม่อยากรอต่อไปอีกแล้ว เขาจับแท่งหยกอุ่นดันเข้าไปอย่างเชื่องช้าแล้วก็หยุดกึกเมื่อนางเหมือนสะดุ้งตัวโหยง แต่ปากทางเข้าที่แสนคับแคบมันก็เข้าไปได้ยากลำบากเสีย

“ฉ่างอี้ เจ้าสืบได้ความหรือยังเรื่องสกุลเหอ” เมื่อกันคนที่ไม่คิดอยากให้เกี่ยวข้องออกมาได้แล้ว เขาก็คิดแผนต่อไปทันที เรื่องนี้รีบจบจะเร็วที่สุดก่อนที่พวกมันจะไหวตัวทัน “ตอนนี้กำลังสืบอยู่พ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าพวกมันทำงานดีไปมาไร้ร่องรอยสืบยากนัก แต่คิดว่าองครักษ์กับสายของพวกเราอีกไม่นานน่าจะตามดมกลิ่นได้” ฉ่างชุยรายงาน “ก็ดี...” เขาพูดเพียงสั้น ๆ “ท่านอ๋อง แล้วแม่นางหนิงฮวา” ฉ่างชุยไม่ไว้ใจนางสักเท่าไหร่ เพราะอย่างไรก็สกุลเหอเช่นเดียวกัน “นางทำไม” เขาหันมององครักษ์เพื่ออยากรู้ว่ามันสงสัยอันใดกับหิ่งห้อยน้อยของเขา “ท่านอ๋องไม่คิดหรือว่านางเข้ามาหาท่านอ๋องจะมีจุดมุ่งหมายอื่น” “เจ้าคิดว่าข้าโง่จนดูไม่ออกกับแผนล่อลวงด้วยสาวงามงั้นรึ” “ก็...!” ฉ่างชุยไม่กล้าเอ่ยเพราะกลัวท่านอ๋องจะทรงกริ้ว ก็จะไม่ให้เขาห่วงได้อย่างไร เมื่อคืนก็เกือบเช้า แถมวันนี้ก็ยังใบหน้าเบิกบานราวกับบุรุษมีความรักอีก “ไม่ต้องพูดมาก ข้าสั่งอันใดก็ไปทำอย่าให้ต้องพูดซ้ำ” “ท่านอ๋องมีจดหมายจากวังหลวงมา ท่านอ๋องจะทรงอ่านหรือไม่” ฉ่างชุยที่เห็นท่

หลังจากท่านหมอออกไป จื่อรั่วก็ต้มยามาให้ผู้เป็นนายดื่ม แต่ว่าป้อนเท่าไหร่ก็พ่นทิ้งออกมาหมด ทั้งยังเป็นไข้ไม่ได้สติ “คุณหนูดื่มยาหน่อยเถอะเจ้าค่ะ” จื่อรั่วมือไม้สั่น เพราะท่านอ๋องนั่งอยู่บนเตียงพยุงนายหญิงไว้ สีหน้าท่านอ๋องพร้อมจะสั่งโบยใครก็ได้เช่นนี้ นางก็ไม่กล้าเสี่ยง แต่นายหญิงของนางกลับไม่เปิดปากกินยาเลย ทั้งหกจนรดคอไปหมด “เอามานี่” อี๋อันฉียกถ้วยยาขึ้นดื่มแล้วก็ประกบปากกับนางป้อนยานางทางปากให้ยาค่อย ๆ ไหลลงคอ ตอนแรกนางก็ขัดขืน แต่ทว่าเขาจับต้นคอของนางไว้แน่นเพื่อรอรับยาจากปากของเขา นางจึงกินยาได้ เขาป้อนยาด้วยวิธีนี้จนยาหมดถ้วย แล้วก็ปล่อยให้นางนอนลง จื่อรั่วเห็นท่านอ๋องดีกับนายของตัวเอง ก็อดปลื้มใจไม่ได้ หวังว่าวันหนึ่งท่านอ๋องจะเมตตารับนายหญิงเข้าอยู่ในตำหนัก ไม่ยอมให้นายหญิงออกไปเร่ร่อนข้างถนน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็อดใจหายไม่ได้ นายหญิงของนางไม่เพียงจะไม่เลือกฝ่ายใด ทั้งเลือกหันหลังให้ตระกูล และก็ไม่คิดเกาะท่านอ๋อง ไม่รู้ว่าชะตากรรมของนายหญิงจะเป็นเช่นไร คืนนี้เขาค้างคืนที่เรือนของหนิงฮวา เรือนเจ้าหิ่งห้อยตัว