All Chapters of ทักษิณเชื่อมธารา: Chapter 1 - Chapter 10

สตรีที่ไม่เป็นที่ต้องการใครบ้างไม่เจ็บปวด หนิงฮวาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ตระกูลส่งมายั่วยวนบุรุษไร้ดวงใจเช่นอี๋ชินอ๋อง และทั้งที่นางก็รู้แจ้งว่าเขาหาไม่ได้รักนาง เพียงมีนางไว้ตอบสนองราคะ ทว่านางกลับยังคงเผลอใจไปหลงรักศัตรูของครอบครัว นางทอดกายให้เขาเชยชมด้วยความรัก และหันหลังให้กับทุกคน หากแต่สำหรับเขานางมันก็เพียง'หมาก' หนึ่งตัวที่พร้อมจะสละทิ้ง!!! เมืองกุ้ยโจวเขตแดนทักษิณ มีเมืองที่มีเขตแดนเชื่อมต่อกันสามเมืองที่เป็นเมืองท่าสำคัญ ไว้สำหรับเทียบเรือสินค้าที่มาแวะเพื่อจะไปค้าขายยังดินแดนใกล้เคียง กุ้ยโจวเป็นท่าเรือหลัก ส่วนหนานหนิงและกุ้ยหลินเป็นท่าเรือเล็กจะใช้เมื่อยามท่าเรือหลักอย่างกุ้ยโจวนั้นเต็มเหยียด แต่การจัดเก็บภาษีทั้งสามท่ายังคงเป็นของกุ้ยโจว เพื่อจะนำรายได้ทั้งหมดเข้าคลังหลวง สกุลที่รับผิดชอบเรื่องนี้คือสกุลมู่ซึ่งเป็นสกุลมารดาของอี๋ชินอ๋องหรือว่าอี๋อันฉี และสกุลเหอที่เป็นคู่แข่งของสกุลมู่มาช้านาน สกุลเหอต้องการจะเข้ายึดกุมอำนาจและยึดครองเมืองท่าทั้งสามเมืองเข้าด้วยกัน และผลประโยชน์จะได้ตกแก่สกุลเหอเพียงที่เดียว แต่ทว่าก็ยังหาทางป้ายส

“เจ้าไม่บอก ข้าก็เรียกเจ้าว่าอิ๋งหั่ว” เขาพูดพร้อมกับก้มลงมองเรือนกายที่ใส่ชุดสั้นแถมยังบางเบาเช่นนี้ หากไม่คิดมายั่วยวนเขา จะคิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร หึ...คิดว่าข้าโง่นักรึ “อากาศก็หนาวเช่นนี้เจ้าไม่หนาวรึ ใส่ชุดทั้งสั้นทั้งบางแล้วยังเปิดไปถึงไหนต่อไหน” มือหนาเคลื่อนขึ้นลูบไปยังเรือนกายนุ่ม กอบกุมสองเต้าอวบที่มันอยากล่อตาล่อใจเขานัก “ท่าน...เหตุใดหยาบคายกับสตรีเช่นนี้...ท่านปล่อยข้า” นางดิ้นรนให้หลุดจากแรงบีบเคล้นและกอดรัดของเขา ไม่คิดว่าคนเย็นชาเช่นอี๋ชินอ๋องจะมือไวและกักขฬะ นางประเมินเขาสูงไปจริง ๆ “มิใช่ว่าเจ้ารอให้ข้าทำแบบนี้หรอกหรือ” อี๋อันฉีจับนางให้นอนราบกับท้องเรือ มือหนาตรึงข้อมือนางไว้เหนือศีรษะเล็ก ยิ่งเห็นใบหน้าหวานตระหนกตกใจ เขาก็ยิ่งชอบ “ทะ...ท่าน...ท่านคิดจะทำอะไร” ใบหน้าเล็กหวั่นวิตก แม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่ไม่ได้คิดอยากเป็นของเขาเสียแต่วันแรกที่พบหน้า นางจะทำอย่างไรดี “เจ้าว่าข้าจะทำอันใดดี” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และร้ายกาจส่งไปยังนาง ดูสินางจะทำอันใด “ใบหน้าก็หล่อเหลา เหตุใดริเป็นโจรเล่า”

“ลูกแม่เจ้าไม่ได้กลับบ้านเท่าไหร่นักช่วงนี้ ไปทำการสิ่งใดอยู่ แม่เป็นห่วงเจ้า” ฮูหยินเหอเข้าไปหาลูกชายที่เรือน ด้วยอยากรู้ว่าเหตุใดลูกชายไม่ค่อยกลับบ้านนัก หากถามต่อหน้านายท่าน นางจะโดนสามีเอ็ดเอาได้ ด้วยเรื่องงานบ้านงานเมือง สตรีไม่ควรยุ่มย่ามวุ่นวาย หากแต่ควรจะดูแลจวนอย่าได้มีปัญหาก็เพียงพอ “ลูกทำการค้าขอรับท่านแม่ การค้าที่จะทำให้สกุลเหอของเรารุ่งเรืองที่สุด” เนี่ยนเจินลักลอบค้าของเถื่อนของผิดกฎหมายหลายอย่าง การจะพบเจอพ่อค้าในยามปกติก็ไม่สะดวกนัก หากแต่ยามวิกาลเที่ยวกินดื่มสามารถนัดแนะพบเจอกันได้ง่าย นั่นจึงสะดวกให้เขาทำการต่าง ๆ ในเวลากลางคืน “เช่นนั้นก็ดี เหตุใดบิดาเจ้ายังไม่ส่งหนิงฮวาไปตำหนักทักษิณอีก รออันใดกันอีกเล่า” ขวากหนามหนึ่งเดียวในจวนคือหนิงฮวา นางเป็นบุตรสาวภรรยาเอก นั่นฐานะจึงต้องเป็นที่เกรงอกเกรงใจ แม้ว่ามารดานางจะโดนโบยจนตายไปแล้วก็ตาม แต่นายท่านเหอแอบสืบลับ ๆ ภายหลังจึงรู้เรื่องฮุ่ยเหอคบชู้นั้นไม่เป็นเรื่องจริง นางจึงได้แต่อยู่เฉย ๆ ไม่ทำการใดให้แจ้งนัก คอยแต่แทงนางอยู่ข้างหลัง หาทางให้นางพ้นจากสกุลเหอโดยเร็ว ตอนขอท่านพี่ให้แต่งเป็นอน

“ท่าน...ตรงนี้คิดว่าไม่เหมาะกระมัง” นางเอ่ยเสียงอ่อยหาทางรอด เพราะตัวเองแท้ ๆ ที่อยากออกมาชมหิ่งห้อยใกล้ ๆ จึงพายเรือออกมา แล้วนั่นมันก็ทำให้ตัวเองหาทางหนีรอดไม่ได้ เพราะว่ากลางท้องน้ำแห่งนี้ นางคงไม่อาจจะบินไปบนฝั่งได้ ‘ช่างโง่เขลาจริง ๆ’ “เจ้าต้องการที่นอนนุ่ม ๆ หรือว่าบนฝั่งตรงศาลาแทนท้องเรือนี้หรือ ข้าว่าเจ้าเหมาะกับบนเรือดีนะ” “ท่านบ้ากันไปใหญ่แล้ว ทำอะไรควรเลือกสถานที่หน่อย กลางน้ำเช่นนี้ข้าตกน้ำไปทำอย่างไร ข้ายังไม่ได้แต่งงานมีสามีนะ ข้าไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอก” นางตั้งใจจะบอกเขากลาย ๆ ว่าตัวเองนั้นไม่มีพันธะผูกพันใดอยู่ เพื่อให้เขาต้องการนางมากขึ้น “อ่อ...งั้นเหรอ เจ้าต้องการสามีแบบใดกัน ทหาร พ่อค้า ขุนนาง หรือว่า...ขอทานดี” “ท่าน...!” แม้ในใจอี๋ชินอ๋องจะชอบใจอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าก็อยากทำต่อปากต่อคำกับนางสักหน่อย “ข้าทำไม” “คนอย่างท่าน ข้าขอให้ชีวิตรักไม่สงบสุข” นางสาปแช่งเขาแทน คนอะไรปากปีจอชัด ๆ หมาข้างจวนยังจะเห่าหอนเสนาะหูกว่าฟังคำพูดเหม็นเน่า ที่พ่นออกจากปากของเขา ‘ตำแหน่งชินอ๋องนี่จับสล

“ขะ...ข้าเป็นลูก...คะ...สกุลใหญ่ หากมีสัมพันธ์ก่อนแต่งงานย่อมต้องโดนไล่ออกจากตระกูล ขะ...ข้าย่อมไม่มีที่พึ่ง...อืม...อ๊ะ...!” หญิงสาวพูดไปอย่างทรมานกายสาวนัก ส่วนล่างก็โดนลุกล้ำ ส่วนบนก็โดนดูดทึ้ง นางช่างมีกรรมนัก คิดทอดกายให้เขา และหวังใช้เขาเป็นสะพานให้ตัวเองเป็นอิสระ ทั้งที่เป็นศัตรูของครอบครัว หึ...ทุเรศตัวเองสิ้นดี “ครอบครัวเจ้าคือผู้ใด” เขาถามทั้งยังไม่ละจากเนินอิ่ม ยามนี้สองเต้าอวบของนางเปียกชื้นไปด้วยน้ำลายของบุรุษหนุ่มที่กระหายอยากในร่างนาง ยิ่งอากาศภายนอกหนาวเท่าไหร่ ขนกายนางก็ยิ่งลุกชันเท่านั้น “ถะ...ถ้า...อื้ม...ท่านหยุดก่อน” นางประคองศีรษะเขาให้ละจากเต้าอวบ แต่เขาดันกดคลึงลำกายช่วงล่างเบียดกับกลีบบุปผาของนาง จนนางต้องกัดริมฝีปากระบายความเสียวซ่านจนบวมขึ้นเลือด “เจ้าก็พูดมาสิ” “ข้าเสียว...!” คนบ้าจะให้นางพูดได้อย่างไร ขืนเขาเอาแต่กอดแต่จูบเช่นนี้ มีหวังนางคงได้เป็นของเขา แล้วเขาก็ย่อมต้องทิ้งนาง เพราะเขาไม่ได้รักนาง “รีบบอกมา ไม่เช่นนั้น ข้าจะทะลวงกลีบบุปผาเจ้าเสียเดี๋ยวนี้” เขาข่มขู่เพื่อไม่อยากให้นางยื