Todos os capítulos de เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ข้ามีเรื่องต้องจัดการ ตามมาเงียบๆ อย่าได้สร้างเรื่อง” ทันทีที่ถึงค่ายทหาร เฉวียนหย่งเฟิงก็กำชับเมิ่งเหยาเป็นครั้งที่สาม ทำเอาอดีตคุณหนูเว่ยถอนหายใจหน่าย นางสร้างปัญหาเมื่อใดกันตั้งแต่มาที่นี่ก็วุ่นวายอยู่กับเรื่องจัดการเรือน จะมีก็แต่ครั้งนั้น“ท่านอ๋องกำชับหม่อมฉันเป็นครั้งที่สามแล้วนะเพคะ”“...” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงเร่งเดินไปยังคอกม้าที่เกิดเรื่องขึ้น หากฟังจากคำรายงานของหงอู่ ม้าในค่ายกว่ายี่สิบตัวเกิดพยศขึ้นมา เหล่านายทหารที่เข้ามาควบคุมบาดเจ็บกลับไปหลายนายกว่าจะสงบลงได้“เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร ใครเป็นผู้ดูแลม้าในวันนี้”“ปะ เป็นบ่าวเองพ่ะย่ะค่ะ ตะ ตะ แต่บ่าวก็ทำเช่นเดิมเหมือนทุกวัน ไม่รู้เพราะเหตุใดม้าจึงพยศพร้อมกับเช่นนี้” คนเลี้ยงม้าคุกเข่ารายงานด้วยท่าทีสั่นกลัวเว่ยเมิ่งเหยาเดินแยกออกมาสำรวจคอกม้า สังเกตว่าที่นี่ดูแลม้าเป็นอย่างดี ทั้งน้ำทั้งหญ้า ไหนจะบริเวณคอกก็สะอาดไม่มีมูลม้าเก่าสะสม“หวังเฟยสงสัยสิ่งใดหรือเพคะ”“จำได้หรือไม่ที่เสี่ยวเหอกับเสี่ยวหนิงเล่นซน เอาต้นซีซินบดแช่น้ำไปล้างคอกให้ม้าท่านพ่อ เพราะไม่อยากให้ท่านพ่อไปทำงาน”“จำได้เพคะ วันนั้นม้าของนา

“เหตุใดเสด็จพ่อไม่ช่วยเสด็จแม่! เหตุใดไม่ช่วยน้อง” เด็กชายวัยเพียงสิบหนาว กำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ“พ่อทำเต็มที่แล้ว”“ทำเต็มที่หรือ หากท่านเอาเวลาวาดรูปชมสวนมาฝึกเพลงดาบ เสด็จแม่คงไม่ต้องถือดาบไปช่วยท่านทั้งที่ท้องโตเช่นนั้น!” เฉวียนหย่งเฟิงในวัยเด็กเห็นมารดาตกเลือด สูญเสียชีวิตน้อยๆ ในท้องไปก็นึกเจ็บแค้นบุรุษตรงหน้าเฉวียนเฮ่อหรานมีสิ่งใดดีกัน เหตุใดเสด็จแม่จึงรักเขา บุรุษผู้นี้ไม่เหมาะสมจะเป็นสามี ยิ่งไม่เหมาะสมเป็นบิดาของผู้ใดกระทั่งครอบครัวยังปกป้องไม่ได้ นับเป็นตัวอัดใดกัน!“ท่านอ๋องขอรับ” เสียงเรียกด้านนอกทำให้แม่ทัพใหญ่ของแคว้นสะดุ้งตื่นจากฝัน เรื่องราวในอดีตค่อยๆ จางหายไป“ข้าตื่นแล้ว” ร่างใหญ่ดันกายลุกขึ้น พลางหันมองสตรีที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา นัยน์ตาดำสนิทไล่มองดวงหน้างามผ่านความมืด เสี้ยวความคิด ชายหนุ่มเอื้อมมือข้ามร่างเล็กไปจุดตะเกียงไฟให้เห็นทุกอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น“เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ เว่ยเมิ่งเหยา” หย่งเฟิงนึกสับสนในใจ เริ่มแรกเดิมทีเขาไม่พอใจที่เมิ่งเหยาตอบตกลงแต่งงาน ขัดขวางแผนการแต่งเชื่อมสัมพันธ์ขยายอำนาจ เพราะสำหรับเขาแล้วความรักนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ หากสตรีที

ไม่นานนักขบวนเดินทางของสกุลชุนก็เดินทางมาถึงหน้าประตูเรือน พอเห็นว่าสองสามีภรรยายืนรออยู่แล้ว ชุนหม่าจึงรีบเข้าไปคำนับด้วยความโล่งใจ ดีที่อีกฝ่ายยังมิได้นำคนเข้าไปรื้อค้นในเรือน“คารวะชินอ๋อง ชินหวังเฟย”“อย่าได้มากพิธีเลย ข้ากับชายามารบกวนท่านแล้ว”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ เชิญทางนี้”เมื่อเจ้าของเรือนเชื้อเชิญเว่ยเมิ่งเหยาก็ก้าวตามหลังสวามีด้วยรอยยิ้มเพราะทุกอย่างดูเหมือนจะไปเป็นไปตามแผนที่นางวางเอาไว้แววตาคนสกุลชุนฉายความไม่พอใจออกมาชัดเจน แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงท่าทีตำหนิออกมาโดยตรง จำใจเดินตามหลังผู้สูงศักดิ์ ภาวนาให้หาของเจอโดยไวพวกเขาจะได้ออกเดินทางเสียที“เช่นนั้นกระหม่อมจะเรียกบ่าวไพร่ให้มาช่วยค้นหา ไม่ทราบว่าเครื่องประดับของหวังเฟยเป็นเช่นไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”“เป็นเข็มกลัดฝังมุกสลักลายนกยูง รบกวนทุกท่านแล้ว หากนั่นมิใช่สิ่งของที่ฝ่าบาทแคว้นต้งหนานพระราชทานให้ ข้าคงปล่อยให้มันหายไปแล้ว” เมิ่งเหยาตีหน้าเศร้า เกรงอกเกรงใจทั้งที่เรื่องทั้งหมดเป็นนางที่จัดฉากขึ้นมาเอง“ของสำคัญ ผ่านมาหลายเดือนพึ่งนึกถึงหรือเพคะ”“เยว่เอ่อร์อย่าได้เสียมารยาท” ชุนหม่าตำหนิบุตรสาวทว่าในใจก็คิดเช่นนั้น แต่จะทำ

“...”“หม่อมฉันมิได้อยากเป็นชุนผิงหลานเพคะ อยากเป็นคุณหนูเว่ยเมิ่งเหยา เป็นเมิ่งเอ๋อร์ของครอบครัว มีความสุขอยู่ที่นั่น แต่ทุกอย่างก็ผิดพลาดไปเสียหมด” เว่ยเมิ่งเหยาระบายทุกสิ่งออกมา นางไม่สนว่าชายหนุ่มจะเชื่อหรือไม่ จะมองว่านางเป็นสตรีวิปลาสก็ตามแต่“แล้วเหตุใดถึงเล่าให้ข้าฟัง เจ้าไว้ใจข้ามากกว่าครอบครัวของเจ้าอีกหรือ”“ผิดแล้วเพคะ เพราะหม่อมฉันไม่กลัว หากจะเสียท่านไป”เฉวียนหย่งเฟิงได้ยินประโยคนั้นถึงกับสะอึก หมายความว่าตัวเขาไม่มีน้ำหนักในใจนางเลยอย่างนั้นหรือ! ความหงุดหงิดพุ่งสูงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทุกการกระทำแสดงออกผ่านสีหน้าจนเมิ่งเหยาสังเกตได้“มันผู้ใดกัน กล้าพูดว่ายอมแต่งกับข้าเพราะรัก” คำพูดนั้นสะท้อนความน้อยใจของเจ้าตัวออกมาโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าเหตุใดเว่ยเมิ่งเหยาจึงได้มีพฤติกรรมเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนเขาสับสน นางมิได้แสร้งทำ แต่นั่นคือตัวตนของนางทั้งหมด ขึ้นอยู่กับว่านางปฏิบัติต่อใครเท่านั้น สำคัญต่อนางหรือไม่กับเขา เพราะไม่มีน้ำหนักในใจ จึงคิดจะทำอะไรก็ทำ“เรื่องนั้นต้องขอประทานอภัยด้วยเพคะ แต่ท่านอ๋องเองก็สร้างข่าวลือว่าตนเองน่ากลัวถึงขั้นเตะเด็ก ฆ่าส

“คืนนี้พักที่เมืองข้างหน้า” เพราะเดินทางครั้งนี้มิอาจเปลี่ยนสลับม้าทั้งร้อยเชือกพร้อมกันได้ จึงจำต้องพักม้าเป็นระยะ แน่นอนว่าต้องหยุดพักช่วงกลางคืน มีเพียงทหารเดินสารเท่านั้นที่จะออกเดินทางล่วงหน้าไปก่อน เพื่อจัดการเรื่องสำคัญ“เมืองถงอวี้ ใช่เมืองที่มีปัญหาหรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะลองให้คนไปสืบดูว่ามีโรงผลิตกษาปณ์ปลอมตั้งอยู่ที่นี่อย่างฟู่กงจวิ่นว่าไว้หรือไม่” คุ้มค่าหรือไม่ที่เสียแรงช่วยอีกฝ่ายไม่ให้ตายในคุก“ดี จะได้ไม่เสียเที่ยว เห็นทีครานี้เราต้องเอาจริงแล้ว”เว่ยเมิ่งเหยาลอบสังเกตสีหน้าของสองแม่ลูก เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเฉวียนหย่งเฟิงออกหน้าว่าต้องการบัลลังก์ถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็ถูกกดดันอย่างโจ่งแจ้งนี่เองทัพจากเมืองหลวงแวะพักระหว่างทาง ไร้การตั้งกระโจม ไร้การหุงหาอาหารเอิกเกริก มีเพียงนั่งล้อมวงทานอาหารที่เตรียมมาเท่านั้น ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติเวลาชินอ๋องเดินทัพอย่างเร่งรีบ ครั้งนี้ถือว่าดีแล้วที่ยังพอได้พักบ้าง บางคราถึงขั้นเดินทางช่วงกลางคืนเสียด้วยซ้ำ“ข้าบอกแล้วว่ามันมิได้สะดวกสบายอย่างที่เจ้าคิด” หย่งเฟิงเดินเข้าไปย่อตัวลงข้างชายา วักน้ำจากลำธารล้างมือ พลางล้างหน้าล้างตาช