เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ

เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ

last update최신 업데이트 : 2026-03-09
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
59챕터
5.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ชาติก่อนเป็นลูกอนุ บิดาไม่รัก มารดาไร้ทางปกป้อง ถูกรังแกจนตาย เกิดมาภพนี้มีพร้อมทุกอย่าง แต่ชะตากลับส่งนางมาแต่งกับอ๋องแคว้นเดิมที่ไร้ใจ 'คำก็รำคาญ สองคำก็รังเกียจ เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจเถิด' เรื่องย่อ : ชาติก่อนเกิดเป็นเพียงบุตรอนุ บิดาไม่รัก มารดาก็ไร้ทางจะปกป้อง จำใจต้องถูกน้องสาวต่างมารดากลั่นแกล้งมาตั้งแต่เล็ก พอเติบใหญ่ขึ้น เรื่องราวก็ยิ่งหนักหนา บานปลายถึงแก่ชีวิต ความอยุติธรรมเหล่านั้นฝังรากลึกในใจกระทั่งลืมตาดูโลกอีกครั้ง ทว่าชาตินี้กลับได้เป็นถึงบุตรีเพียงคนเดียวขององครักษ์คนสนิทของฝ่าบาท เป็นที่รักของครอบครัว สิ่งที่ไม่เคยได้รับในชาติก่อน วันนี้กลับได้ทุกอย่าง เว่ยเมิ่งเหยาจึงหวงแหนครอบครัวนี้เป็นที่สุด แต่แล้วชะตาก็เล่นตลก แคว้นเฉวียนทักท้วงเรื่องสัญญาหมั้นหมายเมื่อครั้งยังอยู่ในครรภ์มารดา ทำให้เมิ่งเหยาจำต้องแต่งไปยังแคว้นเดิม กลับไปพบหน้าครอบครัวที่ทำร้ายนาง ซ้ำครอบครัวสวามียังไม่ต้อนรับ “หยุดมองข้าด้วยแววตาใสซื่อเช่นนั้น ข้าเกลียดสตรีอ่อนแอปวกเปียกเช่นเจ้าที่สุด” “ท่านอ๋องจะไปที่ใดเพคะ คืนเข้าหอ คู่บ่าวสาว-” “เรื่องของข้า! ข้ามิคิดอยากแต่งกับเจ้า อย่าได้กระทำตนเจ้ากี้เจ้าการราวกับเป็นภรรยาของข้าจริงๆ”

더 보기

1화

1. ทวงสัญญา

入江静真(いりえ しずま)と結婚して以来、綾辻月子(あやつじ つきこ)は離婚なんて考えたこともなかった。

だって、彼女は静真に心底惚れていたから。彼の為なら死ねるくらいに。

しかし、彼の初恋の人が帰ってきた。

……

その時、月子は病院にいた。

医者の声は冷淡だった。「綾辻さん、今回の流産は子宮に深刻なダメージを与えています。今後妊娠の可能性は低いでしょう。心の準備をしておいてください」

月子の頭はガンと鳴った。

この子の為に、彼女は三年もの間、辛い妊活を続けてきた。そして二ヶ月前、やっと妊娠できたのだ。

今日の午後、外出中に突然車が飛び出してきて、彼女は転倒してしまった……

医者は眉をひそめた。「綾辻さん?」

「……はい、分かりました。先生、ありがとうございます」

月子は人前で弱みを見せるのが好きじゃなかった。瞬きをして、涙をこらえ、立ち上がってその場を去った。

背後で看護師たちの噂話が聞こえてきた。「こんな大変な事なのに、旦那さん、見かけないわね」

「本当よね。さっき子宮内容除去術を受けて、泣き崩れそうになってたわ。旦那さんに電話して、病院に来てくれるように頼んでたけど、結局来なかったみたい」

「ひどい!愛してないのがバレバレじゃない。こんなの、離婚するしかないでしょ!」

月子は遠くまで行っていたので、その後の言葉は聞こえなかった。

実際、静真は病院に来るのを拒否しただけでなく、電話でこう言ったのだ。「子供がダメになったなら仕方ないだろ。何泣いてんだ?

今忙しいんだ。邪魔するな!」

その後、月子は何度か電話をかけたが、彼は一度も出なかった。

この三年間、静真はずっと彼女に冷たかった。

正直、彼女はもう慣れていた。

三年前に月子が偶然入江会長の命を救ったことがあり、会長は彼女を気に入り、二人をくっつけた。そうでなければ、彼女のような身分で入江家の妻になることなんてできなかったのだ。

だから、そもそも静真は彼女と結婚したくなかったのだ。

今日、彼に連絡を取り続けたのは、生まれてくるはずだった子供のためだと思ったから……

やっぱり、期待するべきじゃなかった。

月子は気持ちを切り替え、タクシーで帰って休もうと携帯を取り出した途端、メッセージが届いた。

静真の親友、佐藤一樹(さとう かずき)から動画が送られてきたのだ。

月子は動画を再生する。

動画の冒頭は大きなバラの花束だった。少なくとも999本はあるだろう。多すぎて画面に入りきらない。

カメラが左に移動すると、静真の姿が現れた。彼の隣にはある女が寄り添っている。

夏目霞(なつめ かすみ)だった。

月子は瞳孔を縮め、指先にぐっと力が入った。

動画の中で誰かが囃し立てている。「霞さん、静真さんは今日のお前の帰国を知ってて、とっくに歓迎会を準備してたんだぞ!絶対、心を込めて準備したんだ!」

「ハグくらいしろよ!早く静真さんに感謝を伝えろ!」

「ハグだけじゃ足りないだろ!キスしろよ、前にもしてたんだし!お前らのフレンチキス三分の動画、俺まだ消してないぞ」

霞は首を横に振った。「今は立場上ちょっと……」

彼女が言葉を言い終わらないうちに、静真は自ら霞を抱き寄せた。「霞、おかえり」

その口調と仕草は、とても優しく、自然だった。

周りの人たちは黄色い声を上げた。「見て、静真さん全然気にしてないじゃん!」

「キスしろ!キスしろ!」

ここで、動画は突然終わった。

メッセージが取り消されたのだ。

【ごめん、間違えて送っちゃった】

取り消しが早かった。一樹は、彼女がまだ開いていないと思ったのだろう。それ以上何も説明してこなかった。

月子は長い間チャット画面を見つめていた。

見ているうちに、唇の端が上がった。

これが、静真の言う大事な用事だったのか……

月子は三年間、彼の心を温めようと努力してきた。なのに、静真が自分を愛してくれる日は来ず、舞い戻ってきたのは彼の初恋の人だった。

もはや、彼の心に彼女の居場所などあるはずもなかった。

愚かな夢を見るのは、もう終わりにしよう。

帰宅後、月子は荷造りを始めた。

この数年、生活も仕事もシンプルだったため、自分の物はほとんど買っていない。必要な服と証明書以外、持って行くものは何もない。26インチのスーツケース一つで十分だった。

30分もかからずに荷造りは終わった。

そして、静真の帰りを待った。

午前2時になって、ようやく玄関のドアが開いた。

静真がリビングを通ると、彼女と目が合った。

彼は驚いた様子もなかった。

たくさんの接待で遅くなる夜、月子はいつもこうして彼の帰りを待っていたのだ。

「手術を受けた後なのに、早く休まないのか?」静真の口調は冷淡で、心配している様子は全く聞こえなかった。

「あなたを待ってたの」

彼が玄関に入ってきてから、月子は彼の唇をじっと見つめていた。

男の唇の形は相変わらず魅力的だったが、端の方が少し腫れていた。

白いシャツの襟元には、あやしい口紅の跡がくっきりと残っていた。首筋にもそう。

本当にキスしたんだ。

もしかしたら、それ以上のことも。

月子の心臓は、突然激しい痛みを感じた。

結婚して三年、静真が彼女に触れた回数は片手で数えられるほどだった。それも、親戚にせかされて渋々といった感じだった。

彼は決して自分からキスしようとはしなかった。いつもいきなり本題に入り、優しさのかけらもなかった。その間、彼女はとても辛い思いをした。終わった後、抱きしめて欲しくても、彼はくるりと背を向けて浴室へ行くのだ。

彼女にいつも見せるのは、冷たい背中だった。

静真は彼女の隣にあるスーツケースに気づき、理解した。「一樹の動画、見たのか?」

「ええ、見たわ」近くに行くと、月子は彼の体から酒の匂いを感じた。

そして、吐き気を催すような香水の匂いも。

「私たち、離婚……」

彼女が言葉を言い終わらないうちに、静真は平然と言った。「もう知ってるなら、離婚しよう。最初から分かっていたはずだ。霞が海外に行っていなければ、お前と結婚なんてしなかった」

ここまで言われて、月子が反対する理由はない。「分かったわ」

「今日は遅いから、とりあえず休んで、明日出て行ってくれ……」

「大丈夫よ。離婚協議書にはもうサインしたわ」

月子はテーブルを指差した。

結婚式の夜、静真はこの離婚協議書を彼女に渡していたのだ。今日まで、月子はサインする決心がつかなかった。

今度は静真が驚いた。

思わず眉をひそめ、彼女の本心を測っているようだった。

「お酒を飲むでしょ。酔い覚ましスープを作ったわ。キッチンにある」月子は少し迷ったが、声をかけて注意した。

あれは癖みたいなものだ。静真に愛してもらう為に、彼の食事や生活の世話は、全て彼女が自ら行っていた。

料理があまり得意でなかった彼女が、料理の腕前を上げるまでには、かなりの苦労があった。

静真に食事を作る度に、買い出しから完成まで数時間かかり、指には切り傷や火傷の跡がいくつも残っていたのだ。

しかし静真は好き嫌いが激しく、どんなに美味しくても、一度も「美味しい」と言ったことがない。明らかに表情で美味しさを表している時でさえも。

静真はよく分かっていた。自分が褒め言葉をかければ、月子がどんなに喜ぶかを。彼はただ、彼女にその喜びを与えたくなかったのだ。

「私は行くわ」三年の夫婦生活、別れの時に、もう何も言うことはなかった。

静真は眉をひそめた。「今夜はここにいろ」

「いいえ」月子はスーツケースを引きずり、背を向けて出て行った。

静真は、自分の言うことを聞かない月子が気に入らず、少し不機嫌そうだった。

そして、玄関のドアが閉まった。

ちょうどその時、一樹から電話がかかってきた。「静真さん、家に着いたか?月子に聞いたか?動画見たのか?

悪かった。本当にわざとじゃなかったんだ。まあ、見たとしても、別に問題ないだろ?お前と彼女、しょっちゅう揉めてるし……」

「彼女と離婚した」

「え?離婚した?」

一樹はとても驚いた様子だった。「この動画のせいで?まさかだろ。彼女がお前と離婚するわけないだろ。月子が離婚するなら、俺、生配信でうんこ食う!」

「俺が言ったんだ」と静真は言った。

一樹はしばらく黙っていた。

静真が離婚を切り出すということは、何もなかったも同然だ。月子が静真にベッタリで、絶対に別れられないと、友人たちは皆知っていた。

「この前離婚って言ったの、一ヶ月前にも満たないだろ?月一の恒例行事みたいだな」

一樹はからかった。「前回、俺たちが彼女が半日で戻ってくると賭けて、案の定勝ったよな……今回は一日って賭ける。もし俺がまた勝ったら、飯おごりな!」

静真は、閉まった玄関のドアに視線をやった。家の外では車のエンジン音が聞こえた。

今日は月子はかなり決意が固そうだった。

しかし、静真は涼しい顔で眉を少し下げ、全く気に留めていない様子だった。「一日なんていらない。彼女は明日の朝には帰ってくるさ」
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Nira Ho
Nira Ho
สนุกค่ะ ลองมาอ่านนะคะ
2026-04-27 06:36:53
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เรื่องนี้สนุกค่ะ
2026-04-16 18:05:37
0
0
59 챕터
1. ทวงสัญญา
ซ่า! ผมยาวสลวยของเด็กสาววัยสิบเจ็ดหนาวถูกกระชากขึ้นจากน้ำ กายบอบบางเปียกชุ่มไปทั้งตัว เพราะน้องสาวที่อายุห่างกันเพียงสองหนาวสั่งให้บ่าวไพร่จับนางมัดมือไพล่หลังแน่นอนว่าระดับน้ำในลำธารสูงเพียงต้นขามิอาจทำอันตรายได้ ทว่าชุนผิงหลานถูกจับกดลงไปในน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า แม้นางจะดีดดิ้นเพียงใดก็มิอาจสูงแรงบ่าวชายพวกนั้นได้“แคกๆ แคก! นะ น้องหญิง วะ ไว้ชีวิตพี่เถิด” เสียงของคนสำลักน้ำพยายามร้องขอชีวิตจากผู้เป็นน้องสาว ที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล“หึ ลูกอนุเช่นเจ้าสมควรนับสายเลือดกับข้าหรือ! ข้าเกลียดเจ้านัก น้ำตาของเจ้า! ใบหน้าของเจ้า! ใครต่อใครก็หลงใหล” เด็กสาวที่พึ่งพ้นวัยปักปิ่นเดินเข้ามาบีบคางเล็ก จิกเล็บลงไปจนเป็นรอย“ฮึก คะ คุณหนู”“ดูทีว่าหากใบหน้าของเจ้ามีตำหนิ กายของเจ้าแปดเปื้อนมลทิน สกุลเล่อยังคิดจะแต่งเจ้าเป็นฮูหยินให้พี่เล่อซางอีกหรือไม่!” มือเรียวผลักใบหน้างามนั้นอย่างไม่ออมแรง จนเล็บคมกรีดบนหน้าเนียนเป็นแผลยาวชุนผิงหลานเกิดในสกุลเสนาบดีชุนหม่า แม้บิดาเป็นถึงขุนนางใหญ่ แต่มารดาของนางเป็นเพียงบ่าวอุ่นเตียงที่ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นอนุเพราะให้กำเนิดทายาทสกุลชุน เด็กสาวมีรูปร่างหน้าตาน่ารักน่
더 보기
2. ตัดสินใจด้วยตัวเอง (1)
“น้องหญิง ของพวกนี้เสียแล้ว มันเน่าหมดแล้ว”“เน่าก็ต้องกิน ข้าสั่ง เจ้ากล้าขัดหรือ กินเข้าไป!!!” เสียงแหลมตะคอก พลางหันไปสั่งให้บ่าวไพร่ยัดผลไม้เน่าพวกนั้นเข้าปากผู้เป็นพี่สาว เด็กน้อยวัยเพียงเก้าหนาวเอาแต่ร้องไห้ แม้แต่แรงจะส่ายหน้าปฏิเสธยังมิอาจสู้ได้“อื้อ ปล่อยข้า!!! เฮือก!” เว่ยเมิ่งเหยาสะดุ้งตื่น ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งหอบหายใจกับความฝันที่เหมือนจริงขึ้นทุกวัน มือสั่นยกขึ้นเช็ดปากเมื่อภาพในหัวยังฉายซ้ำอยู่เรื่องเดิมๆก้อนเนื้อในอกเต้นรัว นอกจากความหวาดกลัวคงเป็นความเจ็บปวดและเคียดแค้นที่นับวันยิ่งเพิ่มขึ้นเพราะเหตุใดกัน ทั้งที่นางฝันถึงเรื่องราวในอดีตครั้งสุดท้าย ก็ตอนอายุสี่ห้าหนาว แล้วทำไมถึงกลับมาฝันถึงเรื่องพวกนี้อีก มิใช่ว่านางปล่อยวางได้แล้วหรือ หรือในใจยังเจ็บช้ำกับความอยุติธรรมที่ได้รับอยู่อีก‘ฝ่าบาทแคว้นเฉวียน เห็นสมควรว่าถึงเวลาส่งเทียบหมั้นมายังสกุลเว่ยแล้ว แต่งคุณหนูเว่ยเมิ่งเหยาให้ชินอ๋องเฉวียนหย่งเฟิง’“แคว้นเฉวียน” เว่ยเมิ่งเหยาพึมพำกับตนเองเบาๆ ขณะที่ภาพความทรงจำอันเลวร้ายยังฉายวนซ้ำในหัวเสียงดูถูกเหยียดหยาม เรื่องราวที่ถูกกลั่นแกล้ง ความเจ็บปวดที่ได้รับ ทุกอย่า
더 보기
3. ตัดสินใจด้วยตัวเอง (2)
“หากเราไม่ตกลง แล้วเกิดสงครามขึ้นจริง ก็ถือเป็นการเพิ่มโอกาสให้ชินอ๋องแคว้นเฉวียนตายไวขึ้น”“หมายความว่าทางเราจะส่งเมิ่งเอ๋อร์ไปหรือไม่ ย่อมเป็นผลดีต่อฮ่องเต้แคว้นเฉวียน แต่เป็นผลเสียกับจวนอ๋อง”“เป็นเช่นนั้น” สองสหายสบตากันนิ่งก่อนหน้านี้ความขัดแย้งภายในแคว้นเฉวียน พวกเขารับรู้มาโดยตลอด ฮ่องเต้พระองค์ก่อนของแคว้นเฉวียนสวรรคตกะทันหัน ราชโองการแต่งตั้งผู้สืบบัลลังก์ ที่คิดว่าจะเป็นเฉวียนเฮ่อหรานกลับกลายเป็นเฉวียนเทียนฉี“แล้วอย่างนี้ยิ่งไม่เป็นอันตรายต่อเมิ่งเอ๋อร์หรือเพคะฝ่าบาท ข่าวลือของชินอ๋องผู้นั้นเขาว่าโหดเหี้ยม ซ้ำยังเจ้าเล่ห์ และแสดงออกชัดเจนว่าอยากครองบัลลังก์” ฮองเฮาของแคว้นท้วงถามด้วยความเป็นห่วง พระนางเองก็เห็นเมิ่งเหยามาตั้งแต่เด็ก“ขอฝ่าบาททรงเมตตาเมิ่งเอ๋อร์ด้วยเถิดเพคะ” จางหยู่เยียนได้ยินคำพูดเหล่านั้น ก็รู้สึกหวั่นใจ จนองค์รัชทายาทต้องรีบเข้ามานั่งประคองปลอบผู้เป็นน้าเว่ยเฉิงหยวนกำมือตนเองแน่น เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวแต่กลับปล่อยให้ฮูหยินและบุตรต้องทุกข์ใจ“กระหม่อมไม่มีทางให้เมิ่งเอ๋อร์แต่งไปแคว้นเฉวียนเป็นแน่ หากฝ่าบาทมิคิดเช่นเดียวกับกระหม่อม ก็ถือเสียว่าเราทั้งคู่ต
더 보기
4. ตัดสินใจด้วยตัวเอง (3)
ข่าวการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์แพร่กระจายไปทั่วทั้งแคว้น มีแต่ผู้คนไม่เห็นด้วย เพราะสงสารคุณหนูเว่ยที่ต้องไปใช้ชีวิตกับชายโหดเหี้ยมอย่างชินอ๋องเฉวียนหย่งเฟิง ซ้ำอีกฝ่ายยังหมายปองจะแต่งสตรีอื่นอยู่แล้ว มีข่าวลือมากมายที่ถูกเล่าต่อกันมาว่าชินอ๋องไม่ยินดีแต่งสตรีต่างแคว้น ถึงขั้นเอ่ยว่าจะส่งคนมาลอบฆ่าว่าที่เจ้าสาวแต่สุดท้ายจะทำเช่นไรได้ ในเมื่อคุณหนูเว่ยตอบรับการแต่งงานนี้ด้วยตนเอง หนึ่งเพราะไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นต้องจบลง อีกเหตุผลเพราะคุณหนูเว่ยเมิ่งเหยามีใจให้กับชินอ๋องแคว้นเฉวียนอยู่ก่อนแล้ว“ข้าก็คิดอยู่ ว่าเหตุใดคุณหนูเว่ยมิยอมแต่งออกเสียที ทั้งที่มีแม่สื่อจากหลายสกุลมาทาบทาม ที่แท้เพราะมีบุรุษในใจแล้วนี่เอง”“แต่ก็นะ ชินอ๋องผู้นั้นได้ข่าวว่าผ่านมาหลายสงคราม แม้แต่เด็กกับสตรียังฆ่ามาแล้ว เช่นนี้จะไม่เป็นไรหรือ”“เจ้าคิดว่าบุตรีองครักษ์เว่ย อ่อนแอหรือไรเล่า ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าคุณหนูเว่ยไม่ต่างจากบิดาสักนิด” พ่อค้าแม่ขายต่างก็จับกลุ่มพูดคุยกันทว่าภายในจวนสกุลเว่ยกลับเงียบสงัด มื้อเย็นวันนี้ไม่มีบทสนทนา ไร้เสียงหัวเราะ มีเพียงเสียงทานข้าวเงียบๆ ของคนสกุลเว่ยทั้งหก ไม่นานนัก
더 보기
5. การจากลา (1)
ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวยาวหลายสิบคัน เดินทางเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นเฉวียนท่ามกลางความตื่นตาตื่นใจของชาวบ้าน มุ่งหน้าไปยังวังหลวงซึ่งเป็นสถานที่จัดงานอภิเษกให้กับชินอ๋องของแคว้นเหล่าราษฎรต่างปีติยินดี ด้วยเพราะเห็นว่าชินอ๋องของพวกเขาตรากตรำออกรบจนไม่มีเวลาหาคู่ครอง บัดนี้ได้สตรีที่เพียบพร้อม แม้จะเป็นสามัญชนต่างแคว้นแต่ฝ่าบาทแคว้นต้งหนานก็ให้ความสำคัญ ตรัสถึงว่าที่ชินหวังเฟย ว่าเป็นหลานของพระองค์“หนานเนี่ยนเจิน ถวายพระพรฝ่าบาท” องค์รัชทายาทแคว้นเฉวียนประสานมือค้อมตัวคำนับองค์กษัตริย์เฉวียนเทียนฉีแทบเท้าของกษัตริย์มีสาวงามคอยบีบนวดแข้งขาให้ ทั้งที่อยู่ต่อหน้าข้าราชบริพารมากมาย ช่างสมกับที่ราษฎรเล่าขานกันว่าเป็นกษัตริย์ไร้ความสามารถ เสเพล มากตัณหา เหล่านางกำนัลในตำหนักล้วนได้ถวายงานบนแท่นบรรทมเนี่ยนเจินได้แต่หวังว่าสวามีของน้องสาวจะไม่ใช่บุรุษเช่นนี้“ตามสบายๆ องค์รัชทายาทถึงขั้นสละเวลามาร่วมงานแต่งของเจ้า ถือเป็นเกียรติของชินอ๋องและว่าที่ชินหวังเฟยแล้ว”“เป็นหน้าที่ของพี่ชายที่ต้องมาส่งน้องสาวพ่ะย่ะค่ะ อันที่จริงเสด็จพ่อเองก็รอส่งหลานรักให้ถึงมือเจ้าบ่าว ไม่คิดว่าชินอ๋องจะติดภารกิจในวันสำคั
더 보기
6. การจากลา (2)
“เจ้าจะบีบมือข้า จนเลือดออกเลยหรือไร”เฮือก!!! เสียงทุ้มต่ำติดไม่พอใจของคนข้างกาย ช่วยดึงสติของหญิงสาวให้หวนคืนมา ใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหันไปมองว่าที่สวามีข้างกายรูปงาม...พูดคำนี้คงไม่ผิดนัก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักเป็นกระจับ คิ้วคมนั้นส่งเสริมดวงตาเฉี่ยวนั้นดูมีเสน่ห์จนมิอยากละสายตา“มองไปด้านหน้า อย่าทำให้ข้าขายหน้าเชียว”“ขะ ขอพระทานอภัยเพคะ” เมิ่งเหยาหันกลับมามองตรง ก่อนหน้านางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองถูกนางกำนัลพาเดินมาส่งให้เจ้าบ่าวแล้ว จึงเผลอจิกเล็บลงบนมือของอีกฝ่ายน้ำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจของว่าที่สวามี ทำให้เมิ่งเหยาต้องตั้งสติจดจ่ออยู่กับพิธีการตรงหน้า งานครานี้มีองค์รัชทายาทเข้าร่วมด้วยจะทำขายพระพักตร์มิได้เด็ดขาด ทุกย่างก้าวของนางต่อจากนี้แบกชื่อเสียงของแคว้นเอาไว้ จะไม่ยอมให้เสื่อมเสียเด็ดขาด“กราบไหว้ฟ้าดิน!!!” เสียงขานขั้นตอนพิธีเป็นไปตามลำดับ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี สมเกียรติ สมฐานะ จนพี่น้องสกุลเว่ยและองค์รัชทายาทรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้างกระทั่งขั้นตอนพิธีต่างๆ เสร็จสิ้นลง เว่ยเมิ่งเหยาก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับพี่น้อง นางถูกพาขึ้นรถม้า เพื่อส่งคู่บ่าวสาว
더 보기
7. การจากลา (3)
ทว่าทันทีที่ตื่นขึ้นมา ความหวังเล็กๆ ของเว่ยเมิ่งเหยากลับพังลง จากที่องค์รัชทายาทและน้องชายทั้งสองจะอยู่ที่นี่อีกนาน กลับกลายเป็นว่าต้องกลับแคว้นทันที“เสี่ยวจิน ดูแลนายของเจ้าให้ดีเล่า อย่าให้ผู้ใดรังแกได้” เนี่ยนเจินส่งเจ้าแมวขนฟูที่นำมาจากแคว้นให้กับน้องสาว ซึ่งบัดนี้มีสีหน้าเศร้าลงถนัดตาจะไม่ให้เมิ่งเหยาเศร้าได้อย่างไร เช้าวันนี้ทันทีที่นางได้รับแจ้งจากมี่มี่ ว่าพี่น้องเดินทางมาพบ นางรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันใด รีบแต่งเนื้อแต่งตัวมาพบทั้งสามพอถึงห้องโถงสะใภ้คนใหม่ของจวนก็ย่อตัวคำนับมารดาสวามี สวามี และองค์รัชทายาท พลางกล่าวทักทายน้องชายด้วยน้ำเสียงสดใส ทว่ารอยยิ้มเจิดจ้าของนางกลับต้องเหือดหายไป เมื่อองค์รัชทายาทตรัสว่าต้องเดินทางกลับแคว้นแล้ว“...”“พี่หญิงอย่าทำหน้าเศร้าเช่นนั้นสิขอรับ”“อย่าเศร้าไปเลย เจ้าเติบใหญ่จนออกเรือนมาอยู่สวามีแล้ว ไท่เฟยสอนสิ่งใดให้เจ้าทำตาม อย่าได้ดื้อรั้น พระนางเป็นผู้ใหญ่ที่มีเมตตา อย่างไรเสียก็จะดูแลเจ้าไม่ต่างกับบุตรอีกคน ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หนานเนี่ยนเจินหันไปยิ้มบางๆ ให้มารดาของน้องเขยไท่เฟยเล่อฟางหัว เป็นชายาองค์เดียวของอดีตชินอ๋องเฮ่อหราน ยามอ
더 보기
8. มิใช่เรื่องง่าย (1)
เว่ยเมิ่งเหยาก้าวย่างเข้ามาในเรือนของพระมารดาสวามีด้วยท่าทีเรียบร้อย สมกับที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี ใบหน้างดงามติดยิ้มอ่อนมิได้ฉายแววเสแสร้งเหมือนยามอยู่กับสวามี เพราะอย่างไรเสีย ไท่เฟยก็เป็นผู้อาวุโสของเรือนแม้อีกฝ่ายจะไม่ชื่นชอบนางนัก กระนั้นผู้น้อยก็มิควรแสดงท่าทีแข็งกร้าว“คารวะไท่เฟยเพคะ”“อืม นั่งลงเถิด ข้าเรียกเจ้ามาเพราะจะนำบัญชีคุมของจวนให้” ไท่เฟยพยักหน้าให้นางกำนัลอาวุโสนำสมุดบัญชีและกุญแจคลังเก็บทรัพย์สินมาให้สะใภ้สตรีวัยเกือบสี่สิบหนาวยกชาขึ้นดื่ม แผ่นหลังเหยียดตรง ท่วงท่าแข็งแรงห้าวหาญสมกับเป็นอดีตรองแม่ทัพของแคว้น ใบหน้าตึงเรียบนั้นไม่ฉายแววความเสแสร้งให้เห็น แสดงออกว่าไม่พึงใจอย่างชัดเจนเพราะเช่นนี้เมิ่งเหยาจึงปรายตามองของในถาดที่นางกำนัลยื่นให้นางอย่างชั่งใจ“ให้หม่อมฉันหรือเพคะ”“ย่อมต้องเป็นเจ้า หรือมารดาเจ้ามิได้สอนว่าควรดูแลเรื่องในเรือนอย่างไร” คำถามซื่อตรงเชิงตำหนิ กระแทกใจผู้ฟังจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน“ท่านแม่อบรมเลี้ยงดูหม่อมฉันได้ดีทุกด้าน ไม่เคยขาดตกเพคะ แต่ที่หม่อมฉันถาม เพราะรู้ว่าไท่เฟยรังเกียจหม่อมฉัน จึงมิคิดว่าจะมอบหน้าที่นี้ให้” น้ำเสียงที
더 보기
9. มิใช่เรื่องง่าย (2)
มี่มี่จัดการรินชาและเตรียมขนมไว้บนโต๊ะทำงานเจ้าของจวน ก่อนจะย่อตัวหันหลังออกจากห้องให้สองสามีภรรยาได้พูดคุยกัน ภายในห้องจึงมีเพียงชายหญิงและเจ้าแมวส้มที่จ้องหน้าเฉวียนหย่งเฟิง ส่งเสียงในลำคอคล้ายกำลังขู่อีกฝ่าย“เหตุใดยังไม่ออกไปอีก”“หม่อมฉันอยากสอบถามบางเรื่องเพคะ ขอหม่อมฉันนั่งได้หรือไม่”“ใครใช้ให้เจ้ายืนเล่า” คำพูดก่อกวนดังขึ้นจากบุรุษที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตามองม้วนตำรา“ขอบพระทัยเพคะ เอ่อ หม่อมฉันออกไปเดินตลาดได้หรือไม่เพคะ แล้วหากจะออกไปต้องขออนุญาตผู้ใดหรือไม่” คำถามนั้นทำให้คนฟังถึงขั้นวางม้วนตำราในมือ กายสูงใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้ พลางยกยิ้มมุมปาก“ออกไปได้ มิต้องขอผู้ใด เพียงแต่แจ้งให้พ่อบ้านรู้เอาไว้”“เข้าใจแล้วเพคะ”“แต่เจ้าจะไหวหรือ” ตาคมหรี่มองสาวงามนั่งอุ้มเจ้าแมวหน้าหยิ่งด้วยความดูแคลน“หืม” เมิ่งเหยาเห็นสายตาเช่นนั้นก็เอียงคอสงสัยในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด“บิดาเจ้าคงจะบอกเจ้าอยู่กระมัง ว่าข้าแสดงออกชัดเจนว่าอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับฝ่าบาท ดังนั้นเจ้าควรระวังตัวเอาไว้บ้าง ไม่แน่ว่าวันที่เจ้าออกนอกจวน อาจจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตเจ้า” หย่งเฟิงมิได้พูดเกินจริงเลยสักนิด ทั้งเขาและเสด็
더 보기
10. สกุลชุน (1)
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เสียงแส้กระทบลงบนผิวหนังเด็กหญิงวัยเพียงสิบสองหนาวอย่างต่อเนื่อง ชุนผิงหลานได้แต่กัดฟันร้องไห้ อดทนกับความเจ็บปวดที่ถูกบิดาลงโทษ“ต่อไปจะทำอีกหรือไม่”“มะ ไม่ทำแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ขะ ข้าจะไม่พาน้องหญิงไปเสี่ยงอันตรายอีก” เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตาจนผู้คนที่พบเห็นอดสงสารไม่ได้ มารดาของเด็กหญิงก็ได้แต่ร่ำไห้ เพราะมิอาจปกป้องบุตรสาวได้เหตุผลที่ถูกลงโทษวันนี้ เพราะระหว่างที่ชุนผิงหลานกำลังถูกชุนซิ่นเยว่กลั่นแกล้ง สั่งให้ปีนต้นไม้ นางดันพลาดตกลงมาทับน้องสาวที่อยู่ด้านล่างเด็กหญิงอายุน้อยกว่าร้องไห้โฮเมื่อเห็นรอยแผลถลอกบนแขน วิ่งโร่ไปฟ้องบิดามารดา ทว่าคำเอ่ยเล่ากลับต่างจากความเป็นจริง บอกว่าตนถูกผิงหลานชักชวนไปเล่นจนบาดเจ็บ“ดี! หากเจ้าทำอีก ข้าจะตีเจ้าให้ตายเสีย ไป!!!” นับจากนั้นเสียงตะคอกปนแหบก็เป็นเสียงที่ชุนผิงหลานหวาดกลัวมาตลอดชีวิตไม่สิ...อันที่จริงเรือนสกุลชุนแห่งนี้ ไม่มีที่ใดที่นางไม่หวาดกลัวเลย กระทั่งอยู่ในอ้อมกอดของมารดา ก็ไม่เคยรู้สึกอบอุ่น“เว่ยเมิ่งเหยา เมิ่งเหยา เมิ่งเหยา!” เฮือก!!!“เจ้าคะ เอ่อ เพคะ” คนงามหลุดออกมา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status