Semua Bab เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ: Bab 11 - Bab 20

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างน่าเบื่อ ไม่มีสิ่งใดแตกต่างกับงานเลี้ยงฉลองทั่วไป เหล่าขุนนางที่อยากเชื่อมสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโตก็ใช้โอกาสนี้เข้าหาเชื้อพระวงศ์และขุนนางใหญ่ แน่นอนว่าเฉวียนหย่งเฟิงและเว่ยเมิ่งเหยารับการคารวะไปหลายจอก“หม่อมฉันขอออกไปสูดอากาศด้านนอกนะเพคะ”“อย่าได้สร้างเรื่องให้กระทบมาถึงข้าเล่า”“จิ๊ หม่อมฉันมิใช่ตัวปัญหาเสียหน่อย” พอสุราเข้าปาก ความกล้าก็ดูจะมากขึ้นตาม คนงามถึงขั้นชักสีหน้าใส่สวามีตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดต่อว่านางด้วยถ้อยคำเช่นนี้ กับคนในครอบครัวยิ่งไม่เคยมี แล้วบุรุษตรงหน้าเป็นใครกัน“นี่เจ้า-”“พอๆ อยู่ด้านนอกรักษากิริยาบ้าง” ไท่เฟยรู้นิสัยบุตรชายดี หากต่อความยาว เรื่องนี้ไม่มีทางจบ“เช่นนั้นหม่อมฉันขออนุญาตนะเพคะ” ว่าเพียงเท่านั้นเว่ยเมิ่งเหยาก็ปลีกตัวออกมา โดยมีเหล่านางกำนัลและขันทีติดตามอย่างที่ควรจะเป็นร่างบางเดินลัดเลาะออกมาจากโถงงานเลี้ยง ย่างก้าวตามทางที่มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้ นึกถึงยามนั้นนางมิเคยได้เฉียดกายเข้ามาเสียด้วยซ้ำ ทว่าวันนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้าห้ามนาง เพียงเสี้ยวความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวเว่ยเมิ่งเหยาตัดสินใจหันหลังให้สวนดอกไม้งดงาม จุด

“มอบการแสดงนี้เป็นของขวัญให้ท่านเสนาบดีชุน หวังเหลือเกินว่าท่านจะอายุยืนยาวทันได้เห็นความเป็นไปของสกุลชุน”สิ้นประโยคอวยพรที่ฟังดูขัดหู มือเรียวยาวก็ตวัดแส้เบาๆ เส้นไหมถักสะบัดโค้งอ่อนช้อย กายงามโอนอ่อนร่ายรำไปตามจังหวะดนตรี ปลายแส้แหวกมวลอากาศรอบข้างจนเกิดเสียงดัง ให้คนที่เคลิบเคลิ้มไปกับการขยับร่างกายอันแสนเย้ายวนได้ดึงสติกลับมาจังหวะการร่ายรำมิได้เร่งรีบ ฝีเท้าเบาเคลื่อนหมุนพลางโบกสะบัดแส้หยกเป็นวงคลื่น วาดลวดลายอ่อนโยนในอากาศ ทว่าบางคราวก็ฉับไวปานสายฟ้าปัง!!! ปลายแซ่ฟาดลงกลางโต๊ะที่อยู่ต่อหน้าชุนซิ่นเยว่ จนแตกเป็นสองเสี่ยง“กรี๊ด!!!!!” เสียงกรีดร้องของสตรีสกุลชุนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นดังขึ้นพร้อมกัน โดยเฉพาะชุนซิ่นเยว่ที่บัดนี้โผเข้ากอดสามีด้วยเนื้อตัวสั่นเทาผู้คนในงานเลี้ยงต่างตกอกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คงจะมีแต่นักรบที่ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วนเท่านั้นที่ไม่หวั่นเกรงเล่อฟางหัวยกยิ้มเล็กน้อย สายตาที่ใช้มองสะใภ้มิได้ติดรำคาญเหมือนในวันแรกๆ ที่พบเจอ แต่จะให้เป็นแววตาที่ชื่นชมยินดีก็คงจะเร็วไป“ขอประทานอภัยเพคะฮองเฮา ต้องขออภัยฮูหยินฟู่ ข้ามิได้ฝึกร่ายรำมานาน จึงพลาด” เว่ยเมิ่ง

ร่างเพรียวบางในชุดนางรำเดินลัดเลาะไปตามทาง เพื่อตามหานางรำที่เห็นวันนั้น เมิ่งเหยาเพียงอยากทำความรู้จักกับหลันเอ๋อร์ อยากรู้ว่าชายหญิงมีความสัมพันธ์กันอย่างไรกันแน่“เหตุใดมาอยู่ที่นี่ ลงไปช่วยต้อนรับแขกด้านล่างได้แล้ว นี่หรือว่าคนใหม่ที่พึ่งมาวันนี้หรือ”“เอ่อ ใช่เจ้าค่ะ พอดีข้าปวดหนักอยากไปห้องสุขาเจ้าค่ะ” เมิ่งเหยางอตัวกุมท้อง สตรีอวบอั๋นตรงหน้าดูแล้วคงเป็นแม่เล้าของที่นี่“เช่นนั้นก็รีบไป แล้วมาหาข้าที่ห้องใหญ่ทางนั้น เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” กายงามย่อคำนับสตรีวัยกลางคน พลางรีบแยกตัวออกมาเมิ่งเหยากระชับผ้าคลุมหน้าของตนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ขาเรียวรีบสาวเท้าไปดูตามห้องต่างๆ กลับไม่พบแม้แต่เงาของคนที่ตามหา“หรือว่านางจะไม่ใช่คนของที่นี่” ชินหวังเฟยถอนหายใจด้วยความผิดหวังนางเดินดูทุกห้องจนมาสุดที่บันไดทางลงอีกฝั่งแล้ว แต่ในขณะที่เมิ่งเหยากำลังจะถอดใจกลับรู้สึกตงิดใจกับทางลงนั้นชอบกลฝีเท้าเบาเหยียบเดินลงไปตามขั้นบันไดช้าๆ ทีแรกคิดว่าบันไดนี้จะเป็นทางลงไปชั้นหนึ่ง แต่มันกลับเป็นทางออกมาทางด้านหลังหอนางโลม เห็นดังนั้นจึงนึกถึงเหตุการณ์ที่แคว้นต้งหนานขึ้นมาได้องค์รัชทายาทแอบพา

“เฮ้อ~ ข้าเกือบถูกจับได้เสียแล้วมี่มี่” เว่ยเมิ่งเหยาถอนหายใจยาว พลางล้มตัวนอนบนเตียงทันทีที่กลับมาถึงเรือน“ใจหม่อมฉันเต้นจนจะหลุดออกมาอยู่แล้วเพคะ”“เฉวียนหย่งเฟิง ฝีมือดีไม่น้อย ขนาดเขาไม่เอาจริงข้ายังเกือบพลาดท่า”“ต่อไปต้องระวังให้มากนะเพคะ แม่ทัพใหญ่ของแคว้นดูแคลนมิได้เด็ดขาด” มี่มี่เตือนสติ พลางจัดการนำเสื้อตัวนอกไปเก็บเข้าที่ ก่อนจะนำน้ำมาให้เจ้านายล้างหน้าล้างตา“หาว~ เสี่ยวจินมานี่มา ข้าขอกอดเจ้าหน่อย” ร่างเพรียวบางขยับไปคว้าเจ้าแมวส้มเข้ามากอด ปล่อยให้มี่มี่ช่วยห่มผ้าดับไฟให้ ศีรษะเล็กซุกเข้ากับขนนุ่มพลางเคลิ้มหลับด้วยความเหนื่อยล้าปังๆๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกดังจนคนสะดุ้งตื่นจากห้วงนิทรา มี่มี่รีบลุกออกไปดูนอกเรือน เห็นว่านางกำนัลกำลังเปิดประตูให้เจ้าของจวนเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในเรือน“เอ่อ ท่านอ๋องเพคะ หวังเฟยเข้านอนแล้ว-”“หลีกไป สามีภรรยาจะพูดคุยกัน เจ้าอย่าก้าวก่าย” ว่าเพียงเท่านั้น เฉวียนหย่งเฟิงก็เดินตรงมาเปิดประตูห้องนอนของชายา ตาคมเห็นคนงามทำท่างัวเงียก็นึกขัน เดินเข้าไปดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง“อ๊ะ จะทำอันใดเพคะ”“อยู่นิ่งๆ” ไม่พูดพร่ำทำเพลงจมูกโด่งยื่นเข้าไปสูดดมกลิ่

“เจ้าดูนั่น ใช่คนนั้นหรือไม่”“ใช่ๆ งดงามเช่นนี้นี่เอง รองแม่ทัพเล่อซางถึงได้หลงใหล”เสียงซุบซิบนินทาทำให้ชุนผิงหลานรีบสาวเท้าก้าวผ่านกลุ่มคนพวกนั้นไปให้เร็วที่สุด หญิงสาวก้มหน้าแทบจะมุดดิน เพราะไม่อยากเป็นที่สนใจของคนในตลาด นางเพียงต้องการมาซื้อของให้น้องสาวเท่านั้น“หึ งามไม่เท่าใด แต่ลีลาเย้ายวนบนเตียงคงเป็นที่หนึ่ง เห็นว่ายอมพลีกายให้รองแม่ทัพจนเขาเปลี่ยนใจไม่แต่งกับคุณหนูชุนซิ่นเยว่”“จริงหรือ หน้าตาก็ดี ไม่คิดว่าจะใช้ตัวเข้าแลก”“ก็อย่างว่า สันดานไพร่ อย่างไรก็ไม่ทิ้งกำพืดเดิม” คำพูดถากถางมิได้สร้างรอยแผลภายนอก แต่กลับบาดลึกเข้าไปในใจผู้ฟังหากสิ่งที่พวกเขาเล่าเป็นจริงแม้เพียงเล็กน้อย ชุนผิงหลานจะก้มหน้ารับคำพวกนั้นแต่โดยดี ทว่านั่นมิได้มีเรื่องจริงสักข้อ นางกับท่านรองแม่ทัพเล่อซางเคยพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว เขาช่วยนางมิให้ถูกโจรข่มเหง เคยสนทนากันเพียงประโยคสั้นๆ ตัวนางมิเคยรู้สึกรักหรือผูกพันกับอีกฝ่ายแม้แต่น้อยแล้วเหตุใดผู้คนจึงเอ่ยเล่าเรื่องเท็จพวกนี้กระนั้นคนต่ำต้อยเช่นชุนผิงหลานจะทำสิ่งใดได้ จะตอบโต้ก็ไม่กล้า จะเอ่ยเล่าความจริงออกไปใครเขาจะเชื่อ ก็คงได้แต่เดินร้องไห้กลับเ