Todos os capítulos de เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

“หมายความว่าอย่างไร ทะ ท่านอ๋องน่ะหรือจนปัญญา”“ก็ใช่น่ะสิ ฝ่าบาทให้ทหารมาเพียงร้อยนาย จะพอได้อย่างไรเล่า ลองคิดดูเถิดว่าทหารเผ่าหลี่เป้ยมีมากแค่ไหน จะสู้ไหวได้อย่างไร”“ทำเช่นนี้มิใช่ส่งท่านอ๋องมาตายหรือ” เสียงเล่าลือของผู้คนในตลาดเมืองใกล้ชายแดนเริ่มลุกลามไปทั่ว ราษฎรต่างหวาดกลัวภัยที่กำลังคืบคลานมาถึง พากันสาปแช่งทรราชแผ่นดินที่เห็นชีวิตชาวบ้านเป็นผักปลา“เห็นว่าก่อนหน้านี้ทหารในค่ายก็บาดเจ็บกัน เกินกว่าจะสู้ศึกไหว บัดนี้คงได้แต่รอเวลาฟื้นตัว แต่หากหลี่เป้ยบุกเข้าโจมตี ค่ายคงแตกเป็นแน่” ชาวบ้านพาหวาดหวั่น เหล่าสกุลที่พอมีพอกินก็ต่างเก็บของโยกย้ายอพยพ“ข่าวในเมืองเป็นอย่างไรบ้าง”“ตอนนี้ชาวบ้านพากันอพยพแล้วพ่ะย่ะค่ะ คาดว่าข่าวที่เราสู้ศึกไม่ไหวคงแพร่ไปถึงหูเผ่าหลี่เป้ยในเร็ววัน” หงอู่รายงานเรื่องที่ได้รับมอบหมายให้ผู้เป็นนายฟัง ต่อหน้าการประชุมใหญ่ในกระโจม“เช่นนั้นก็คงต้องเตรียมตัวแล้ว ท่านอ๋องมีแผนการอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยเจียงเหอหันไปถามพี่เขย เพราะเขาเองก็พึ่งถูกเรียกเข้ากองทัพ ศึกครานี้แม้มิเกี่ยวกับบ้านเมืองตน ทว่าก็อยากแสดงฝีมือเพื่อพิสูจน์ตนเองต่อหน้าครอบครัว“ข้าพอจะมีแ

เสียงฝีเท้าม้าดังมาจากนอกค่าย สร้างความหวังให้เหล่าสตรีที่เฝ้ารอมานานนับสิบวัน ต่างพากันรีบเปิดกระโจมออกไปดู ทว่าคนมาใหม่กลับมิใช่เหล่าทหารที่ออกไปรบ“เมิ่งเอ๋อร์ ท่านน้า”“องค์รัชทายาท มะ มาได้อย่างไรเพคะ”“พวกท่านตกอยู่ในอันตราย ข้าจะไม่มาได้อย่างไร” หนานเนี่ยนเจินรีบเข้ามาดูท่านน้าและน้องสาวของตน เมื่อสำรวจด้วยตาเปล่าไม่พบความผิดปกติจึงโล่งใจ"แล้วนี่ออกศึกไปแล้วหรือ" นายกองหญิงซีกวงที่ติดตามมากับองค์รัชทายาทของแคว้นถามขึ้น เพราะบรรยากาศในค่ายช่างอึมครึมเงียบเหงา“พากันเดินทางออกไปตั้งแต่สิบวันก่อนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง”“ไป๋ซวน พาคนของเราไปช่วยสมทบ”“มิได้นะเพคะ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ทุกฝ่ายล้วนลำบาก โดยเฉพาะแคว้นต้งหนาน ฝ่าบาทแคว้นเฉวียนคงใช้เหตุผลนี้หาเรื่องแคว้นของท่านแน่” ไท่เฟยเป็นคนคิดรอบคอบ ซ้ำยังป้องกันไว้ทุกด้าน“ขอบพระคุณไท่เฟยที่ชี้แนะ แต่คนของข้าเตรียมการมาอย่างดี ไม่มีผู้ใดจับได้แน่”“เช่นนั้นให้ไปที่จุดพักก่อน ที่นั่นมีหนิงอันอยู่เขาจะบอกพวกท่านเองว่าต้องทำอย่างไรต่อไป” เว่ยเมิ่งเหยายื่นแผนที่ให้คนของพี่ชาย“พ่ะย่ะค่ะหวังเฟย”“เมิ่งเอ๋อร์ของแม่ อย

สามีภรรยาโอบรัดผสานกายเป็นหนึ่ง ร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยบาดแผลโรมรันเข้าหาสตรีร่างเล็กอย่างไม่คิดชีวิต มือหยาบที่วันๆ จับแต่ดาบบัดนี้ประคองใบหน้านุ่มให้หันมองกันนัยน์ตาสีสวยปริ่มไปด้วยน้ำ แต่นั่นหาใช่น้ำตาแห่งความโศกเศร้า กลับเป็นความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งกาย จนยากจะรู้ได้ว่าต้องจัดการเช่นไร ได้แต่ร้องเรียกให้คนรักปรานีสักครั้ง“ท่านพี่ หย่งเฟิง อื้อ~” แววตาเว้าวอนนั่นทำให้ชินอ๋องแคว้นเฉวียนลุ่มหลงได้อย่างไม่ต้องสงสัย ก้อนเนื้อในอกเต้นดังไม่ต่างกับเสียงเนื้อกระทบกัน ความรู้สึกของคนทั้งคู่พุ่งทะยานอย่างมิอาจฉุดรั้งไว้อยู่สองร่างเกร็งกระตุกพลั่งพูความรู้สึกที่มีต่อกันออกมาอย่างล้มหลาม ไม่ต่างจากเสียงเหนื่อยหอบสองคนทั้งคู่ อากาศเย็นภายนอกมิได้ทำให้สามีภรรยาหนาวเหน็บ กลับมีแต่เหงื่อไคลที่ผุดออกมาตามกาย“ดีเหลือเกิน เมิ่งเอ๋อร์ของข้า”“พะ พอแล้วเพคะ ฟ้าจะสว่างแล้ว หากมี่มี่มาปลุก-” เว่ยเมิ่งเหยาเม้มปากด้วยความเขินอาย บุรุษตรงหน้าทำทีเป็นน้อยใจแต่แท้จริงซ่อนแผนการร้ายกาจเอาไว้ ล่อให้นางตกหลุมพรางจนถอนตัวไม่ขึ้น“พวกเขาไม่กล้าเข้ามาหรอก ขอข้ารักเจ้าอีกหน่อย”“พอเลยเพคะ ท่านอ๋อง ทะ ทำไปต

“ชินอ๋องเฉวียนหย่งเฟิงรับราชโองการ” เสียงแหลมของขันทีที่ดั้นด้นเดินทางมาถึงค่ายต่างแดน อ่านราชโองการเรียกตัวชินอ๋องและชินหวังเฟยเข้าเฝ้าภายในสามวันสามคืนเพื่อรายงานผลของการสู้สงครามแม่ทัพใหญ่ของแคว้นได้ฟังราชโองการเหล่านั้นใบหน้าก็มืดครึ้มทันที อีกฝ่ายคิดว่าเขาโง่หรืออย่างไร เรียกตัวด่วนเช่นนี้คงหวังให้เขากับเมิ่งเอ๋อร์แยกตัวจากกองทัพ“เฉวียนหย่งเฟิงรับราชโองการ”“ท่านอ๋อง รีบไปเตรียมการเถิดพ่ะย่ะค่ะ ช่วงนี้ฝ่าบาททรงกริ้วหนักเพราะราษฎรต่างสาปแช่งพระองค์เรื่องที่มอบทหารให้ท่านอ๋องสู้ศึกเพียงร้อยนาย”“ขอบคุณกงกง ท่านเดินทางกลับพร้อมทัพทหารเถิด ข้าจะสั่งให้คนจัดเตรียมให้” ว่าเพียงเท่านั้นเฉวียนหย่งเฟิงก็แยกตัวออกมาจัดเตรียมการเดินทาง ดีที่กงกงผู้นั้นเป็นคนของเขา เรื่องที่คนแคว้นต้งหนานพำนักอยู่ที่นี่จึงไม่น่าเป็นห่วงจะห่วงก็แต่ต้องพาชายาไปเสี่ยงอันตราย จะไม่ให้นางไปด้วยก็เกรงว่าทางนั้นจะยัดเยียดข้อหาขัดราชโองการให้ นั่นยิ่งจะทำให้ทางรอดยากกว่าเดิม“ท่านอ๋อง”“เมิ่งเอ๋อร์ เราต้องเดินทางล่วงหน้าไปก่อน”“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ ไม่ต้องพาคนไปมาก เอาเพียงทหารฝีมือดีสี่ห้านายไปก็พอ” เว่ยเมิ่ง

ผู้คนในท้องพระโรงแตกตื่น ผงะถอยหนีด้วยความกลัว ดวงตาของคุณชายสามชุนยังเบิกโพลง รู้ได้ทันทีว่าก่อนตายคงหวาดกลัวมากเป็นแน่“อาหลาน” เสียงพึมพำของเสนาบดีชุนสั่นเครือ สีหน้าฉายแววตกใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเก็บสีหน้าของตนกลายเป็นเรียบเฉย ทำเอาเว่ยเมิ่งเหยาส่ายหน้า ชาติก่อนนางคิดว่าบิดาไม่รักนางเพราะนางเป็นเพียงลูกที่เกิดจากสาวใช้อุ่นเตียง มาบัดนี้เข้าใจแล้วว่าชายตรงหน้าไม่รักผู้ใดนอกจากตนเองขนาดบุตรจากภรรยาเอกถูกตัดคอตายไป ยังวางสีหน้าเรียบเฉยได้อีก“ชุนหมิงหลานนำนักฆ่าไปลอบสังหารกระหม่อมระหว่างเดินทางมาเข้าเฝ้าฝ่าบาทตามราชโองการ เห็นชัดว่ามีเจตนาทำให้กระหม่อมขัดราชโองการฝ่าบาท ทำร้ายเชื้อพระวงศ์”“แม้ชุนหมิงหลานจะบอกไว้ก่อนตาย ว่าเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาท แต่หม่อมฉันกับท่านอ๋องไม่เชื่อเด็ดขาดเพคะ” เว่ยเมิ่งเหยาเร่งเติมเชื้อไฟ ก็อย่างที่หย่งเฟิงว่า หากไม่สู้ก็จะเป็นพวกนางที่ต้องตายฟังจากที่สวามีเล่า ความสัมพันธ์ของฮองเฮาและฝ่าบาทคงเป็นการเอื้อผลประโยชน์ต่อกัน ย่อมไม่มีทางไว้ใจกันได้เต็มสิบส่วน“เหลวไหล ข้าจะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร นำมันไปประหารซ้ำ! เอาหัวมันแขวนประจานหน้าประตูเมือง” ฝ่ามื