Todos os capítulos de เช่นนั้นท่านก็เกลียดข้าให้พอใจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

“เรา...เคยพบกันมาก่อนหรือไม่” แม่ทัพเล่อจ้องมองหลานสะใภ้ด้วยความสงสัย เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าเหตุใดถึงถามคำถามนั้นออกไป ใบหน้าของเว่ยเมิ่งเหยาไม่คุ้นเลยสักนิด ทว่าความรู้สึกกลับบอกว่าคุ้นเคย“ไม่เคยขอรับ นางพึ่งมาที่นี่ครั้งแรก” เฉวียนหย่งเฟิงขยับมาบังร่างอรชรจากสายตาของผู้เป็นลุง ความรู้สึกหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมา และแสดงออกผ่านสายตาจนคนมองรู้สึกได้“งั้นหรือ กระหม่อมคงจำผิดไปเอง พากันไปพักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้คนเตรียมกระโจมไว้แล้ว”“ขอบพระคุณท่านลุง” เฉวียนหย่งเฟิงคว้าแขนชายาให้เดินตามท่ามกลางสายตาของทุกคน จนผู้เป็นมารดาถึงกับส่ายหัวก่อนหน้านี้ไม่พึงใจ พูดออกมาแต่ละประโยคไม่พ้นรำคาญ รังเกียจ มาดูตอนนี้อย่างกับคนละคน เห็นทีเสร็จศึกครานี้นอกจากจะจัดการเรื่องบ้านเมืองแล้ว นางคงต้องเดินทางไปแคว้นต้งหนาน ช่วยอาเฟิงขอขมาพ่อตาแม่ยายที่เคยล่วงเกินไม่ไปรับเจ้าสาวเอาเถิดเว่ยเมิ่งเหยาก็มิได้เป็นสะใภ้ที่แย่นักข้าวของเครื่องใช้ถูกมี่มี่นำมาจัดเก็บไว้ในกระโจมอย่างเป็นระเบียบ ก่อนนางจะกลับกระโจมของตน เพราะดูท่าสามีภรรยาคงมีเรื่องพูดคุยกัน“เมื่อครู่ท่านอ๋องลากหม่อมฉันมาทำไมเพคะ มีเรื่องสำคัญจะ

นับจากวันนั้นก็ผ่านมาวันสามแล้ว เว่ยเมิ่งเหยาพยายามหลีกหนีชายหนุ่มทุกทาง เขาเดินเข้า นางเดินออก เขาไปซ้าย นางไปขวา ตอนนอนก็ชิงหลับก่อนจะได้ไม่ต้องสนทนากัน จนบัดนี้คนทั้งค่ายรู้หมดแล้วว่าสองสามีภรรยามีเรื่องง้องอนกัน“เสี่ยวจินอย่าบังแสงไฟ ข้ากำลังจะเขียนจดหมายถึงท่านพ่อท่านแม่” มือเรียวดันเจ้าแมวส้มออกห่างตะเกียง วันพรุ่งนางจะต้องไปชายแดนแคว้นต้งหนานกับท่านอ๋อง จึงจะฝากจดหมายไปถึงคนสกุลเว่ยฉบับก่อนหน้าได้รับการตอบกลับแล้ว เห็นว่าเจ้าเด็กทั้งสองโตขึ้นมาก เสี่ยวเหอได้รับคำสั่งให้เข้าร่วมกองทัพ ในหน่วยของแม่ทัพใหญ่ ส่วนเสี่ยวหนิงก็ติดตามอาจารย์ออกไปศึกษาต่างเมือง ที่เรือนจึงเงียบเหงา“อะฮึ่ม” เฉวียนหย่งเฟิงเข้ามาเห็นแมวหนึ่งคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับกระดาษ จ้องมองร่างบางอยู่นาน จึงกระแอมให้อีกฝ่ายรู้ตัวหลังจากวันที่ทะเลาะกัน ชายาก็เอาแต่หลบหน้าเขา ไม่มีจังหวะให้เขาได้พูดคุยด้วยสักครั้ง นี่เป็นคืนแรกที่เขาเข้ามาในกระโจมแล้วนางยังไม่หลับ“...” ไร้เสียงหวานตอบรับ ทว่านางก็ลุกขึ้นมาช่วยปลดเสื้อเกราะให้เขา ตากลมไม่แม้แต่จะเหลือบขึ้นมองใบหน้าของสวามี ตั้งใจทำหน้าที่ของตนเท่านั้น จนในที่

“ฝ่าบาทแคว้นเฉวียนมิให้พวกเราตั้งทัพ ให้นำมาเพียงทหารในหน่วยของท่านอ๋องที่มีเพียงร้อยนายเท่านั้น” ได้ยินสหายว่าดังนั้นก็เป็นซีกวงที่สบถออกมาอย่างไม่เกรงกลัวเจตนาขององค์ฮ่องเต้แคว้นเฉวียนชัดเจนเกินกว่าจะตีความเป็นอื่นได้ เดิมทีคิดว่าการที่เมิ่งเหยาได้แต่งกับชินอ๋องต่างแคว้นถือว่าสมฐานะและความงามของนางแล้ว แต่เรื่องกลับกลายเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่าสหายของพวกเขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายหรือ“ข้ารู้ดีว่าการช่วยเหลือครั้งนี้แคว้นต้งหนานมิได้ประโยชน์ ข้าเองก็ละอายเกินกว่าจะให้ทหารแคว้นต้งหนานไปเสี่ยงชีวิต”“ทหารที่ค่ายบาดเจ็บกันมาก อย่างน้อยขอหมอไปช่วยดูแลก็ยังดี” เมิ่งเหยาช่วยสวามีพูด“อย่างที่ท่านอ๋องตรัส เรื่องกำลังทหารกระหม่อมคงมิอาจช่วยเหลือได้ แต่หากเป็นเรื่องหมอ ยา หรืออาวุธกระหม่อมก็พร้อมจะช่วย”“อาคง เจ้าต้องส่งจดหมายไปปรึกษาเรื่องนี้กับแม่ทัพใหญ่ ให้เขาเขียนฎีกาถวายฝ่าบาทก่อน” เป็นเว่ยเมิ่งเหยาที่ทักท้วงขั้นตอนที่สหายควรปฏิบัติ“มิจำเป็น เพราะตั้งแต่ที่เจ้าแต่งออก ก็มีคำสั่งให้ค่ายชายแดนทุกเขตให้ช่วยเหลือเจ้าตามกำลังเหมาะสมได้เลย แล้วค่อยยื่นเรื่องไปภายหลัง องค์รัชทายาทเองก็มากำชับข้าครั้

“ข้ากับซ่งเหมยลี่มิเคยมีสัมพันธ์ทางใจ ก่อนหน้านี้เคยส่งแม่สื่อไปทาบทามเพราะต้องการขยายอำนาจ ดึงบิดาของนางให้หนุนหลัง เรื่องนี้นางและครอบครัวก็ทราบจุดประสงค์ของข้าดี จึงยังไม่ได้ตอบรับเทียบหมั้นนั้น”“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ หรือไม่ท่านอ๋องก็แต่งนางเป็นเซ่อเฟย สำหรับบุตรขุนนางเป็นชายารองของชินอ๋องถือว่าไม่เสียหาย แต่หากนางหมายปองตำแหน่งของข้า เช่นนั้นก็รอให้สกุลชุนล่มจมเสียก่อน หม่อมฉันถึงจะยินดีมอบให้-”“ไม่จำเป็น ตอนนี้ข้ามีเจ้าแล้ว” เสียงทุ้มเข้มขึ้นพร้อมกับแรงกระชับจากอ้อมแขนที่แน่นขึ้นอีก“เหตุใดเล่า ในเมื่อท่านต้องการเส้นสาย ชายาเอกเช่นข้ามอบให้ท่านมิได้ แต่นางเต็มใจและยินดีจะมอบให้ท่าน” ท่าทางของคุณหนูซ่งวันนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าคิดเช่นไรกับชินอ๋อง“ตอนนี้ข้าอยากมีเจ้าเป็นเพื่อนคู่คิด เป็นสามีภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ข้าก้าวผิดเจ้าตักเตือน ข้าเลือกถูกเจ้าส่งเสริม ข้าเพียงอยากให้เรา...เป็นเช่นนั้น”“ท่านอ๋อง”“ก่อนหน้าข้าเคยคิดว่าเสด็จแม่ช่างตื้นเขิน เพื่อเสด็จพ่อแล้วเสียสละนับครั้งไม่ถ้วน ขอเพียงได้อยู่เคียงข้าง” ศีรษะหนักพิงอยู่บนแผ่นหลังบาง กอดกระชับคนงามให้แน่นขึ้นอีก“...”“มาวันนี

“ท่านพ่อ!” ร่างบางพุ่งเข้าไปกอดบิดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไม่ต่างกันกับองครักษ์เว่ยเฉิงหยวนที่บัดนี้โอบกอดเอาบุตรสาวเข้ามาในอ้อมอก“เมิ่งเอ๋อร์ของพ่อ ดูเถิดว่าพ่อพาใครมาด้วย”“ท่านแม่ ท่านย่าทวด โถ่! เหตุใดจึงพากันมาหมดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ลูกบอกแล้วมิใช่หรือว่าอันตราย” ถึงปากจะบอกเช่นนั้น แต่ใจของนางกลับอุ่นวาบขั้นมาทันทีที่เห็นหน้าครอบครัว“พวกข้าเองก็มานะขอรับ~” น้ำเสียงติดเล่นเช่นนี้คงไม่พ้นเป็นเสี่ยวเหอ ส่วนน้องเล็กของนางก็เดินตามพี่ชายมาติดๆครอบครัวมาพบหน้ากันอีกครั้งถือเป็นเรื่องน่ายินดี เหล่าทหารที่มองอยู่ถึงขั้นตกตะลึง ไม่แปลกใจที่ชินหวังเฟยจะงามล่มเมือง เพราะทั้งบิดามารดาต่างงดงามทั้งคู่ คุณชายทั้งสองของสกุลเว่ยเองก็ทำเอาทหารหญิงบิดตัวเขิน“จริงสิ ไท่เฟยเพคะ นี่ท่านย่าทวด ท่านพ่อ และท่านแม่ของหม่อมฉันเองเพคะ ส่วนเจ้าเด็กสองคนนี้ไท่เฟยคงรู้จักแล้ว”“คารวะไท่เฟย” ทั้งห้าต่างย่อตัวคำนับผู้มีศักดิ์สูงกว่า“ตามสบายเถิด” น้ำเสียงเบาเอื้อนเอ่ยออกมา ขณะที่สายตายังจ้องมองร่างงามของฮูหยินเว่ย ดวงหน้าที่หวานหยด รอยยิ้มติดริมฝีปากอยู่ทุกสถานการณ์ ไม่ต่างจากสะใภ้ของนางเท่าไหร่นัก เพียงแต่ไร้