All Chapters of คว้าหัวใจ มาเฟียเถื่อน : Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12.ฉันชอบคุณ NC++ ฟึ่บ~ ร่างอรชรเกร็งตัวอย่างสุดความสามารถเพื่อนั่งไปบนเตียงนุ่มของเขาอย่างเบาแรงก่อนที่มือเล็กจะออกแรงดึง โทรศัพท์สีดำสนิทที่มีราคาแพงมากอย่างเบามือที่สุดในความคิดของตัวเอง ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังตั้งใจดึงโทรศัพท์อยู่นั้น… เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จอห์นรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา! ท่ามกลางความตกใจที่พยายามเก็บซ่อนเอาไว้ของน้ำตาล มาเฟียหนุ่มหยุดชะงัก ก่อนที่จะเอ่ยถามคนตรงหน้าออกมาเสียงดัง! ว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้! บนเตียงของเขา…. “เธอมาทำอะไรตรงนี้!?!!” คิ้วหนาขมวดเข้ากัน โดยไม่ทันสังเกตุเห็นว่าหญิงสาวชักมือออกจากโทรศัพท์ เพราะร่างสูงมัวแต่มองหน้าเธออยู่ “ขะขอโทษค่ะคุณจอห์น คะคือว่า…..” มาถึงจุดนี้ น้ำตาลได้แต่นั่งตัวแข็ง ใบหน้าสวยก้มลงมองต่ำ หัวใจสั่นไหว ทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าจะถูกเขาจับได้ มือเล็กบีบเข้าหากัน ในขณะที่ร่างสูงพยุงดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง จ้องมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงของเขาพร้อมกับขบคิด สงสัยในตัวของแม่บ้านคนใหม่เป็นอย่างมาก ว่าเธอเข้ามาในนี้ทำไม โชคดีที่น้ำตาลฉลาดพอ เธอแอบดึงผ้าห่มมาปิดโทรศัพท์ของเขาเอาไว้ ทำให้จอห์นไม่ทันสังเกต

ตอนที่ 14.ความรู้สึกดีๆ NC “อึก…อะเอาออกไปได้ไหมคะ ฉะฉันไม่ทำแล้วได้ไหม” ปากบางขยับบอก เธอรู้สึกเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกเจ็บปวดบริเวณกลีบกุหลาบงามเป็นอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่สาวห้าวอย่างเธอรู้สึกแพ้พ่ายต่ออะไรกลางครรภ์ ปกติน้ำตาลสามารถพุ่งชนได้ทุกอย่าง ยกเว้น…….เรื่องนี้ “มาถึงขั้นนี้แล้วฉันไม่ยอมหยุดหรอกนะ อดทนก่อน เดี๋ยวก็หาย” “อืมม” จอห์นเลือกที่จะหันเหความสนใจของคนตัวเล็กมาไว้ที่จูบแสนเร่าร้อนของเขาแทน ในขณะที่สองลิ้นกำลังพัวพันกันอยู่ มือหนาก็หาจังหวังสอดแทรกกายใหญ่ผ่านเข้าไปในร่องคับแคบด้วยเช่นกัน สวบบ! “อะอึก อื้มม” “อือ” ปึก~ ปึก~ ปึก~ เมื่อสามารถผ่านเข้าไปได้จนเกือบสุดลำ กายหนาก็ไม่รอช้าที่จะกดเอวเล็กกระแทกเข้าออกท่อนยาวของเขาจนสุดความยาว แม้จะโดนประกบจูบอยู่อย่างดุเดือด แต่น้ำตาลก็ร้องครางสะดุ้งเฮือกอยู่หลายครั้งเมื่อโดนท่อนเอ็นของคนตรงหน้ากดกระแทกเข้าไปในมดลูกของเธอจนจุกไปทั่วท้องน้อย “อ๊ะ คะคุณ~ อึก อ๊ะ” “ซี๊ดด ร่องเธอ โคตรดี” ปัก~ ปัก~ ปัก~ จากที่รอให้คนตัวเล็กขยับ จอห์นก็รู้สึกไม่ทันใจ กายหนาหยัดลุกขึ

ตอนที่ 16.ทำแผล “ต้องการอะไร” “คุณเซนโซ่แค่สั่งให้พวกผมมาทักทายคุณครับ ได้ข่าวว่าช่วงนี้คุณชอบทำธุรกิจแบบไม่ไว้หน้าใคร” หลุยส์ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดาไว้แล้วว่าต้องเป็นเรื่องนี้ คงมีหลายคนเกลียดที่เขาที่กำลังรุ่งโรจน์ในเส้นทางนี้ “มีอะไรก็พูดมา ฉันไม่ชอบคนชักช้า” แม้จะเป็นรองอยู่มาก แต่ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด เพราะถ้าหากเขาตาย! เชื่อเถอะว่าไม่เป็นผลดีต่อพวกมันเช่นกัน เขาเองก็ไม่ใช่คนที่ทำธุรกิจแบบไม่มีเพื่อน “ครับ งั้นผมขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน ได้ข่าวว่าคุณใช้เล่ห์เหลี่ยมในการบีบบังคับให้เจ้าของวิลล่าข้างโรงแรมของคุณขายที่ตรงนั้นให้คุณใช่ไหมครับ” “ฉันไม่ได้บีบบังคับใคร” หลุยส์ตอบกลับตามความเป็นจริง เขาไม่ได้บีบบังคับใครเลย หากเจ้าของวิลล่าไม่สร้างความเดือดร้อนให้โรงแรมของเขาจนถูกเขาฟ้องไปหลายบาท ถึงขั้นทางนั้นไม่มีเงินมาจ่าย หลุยส์จึงฟ้องเอาทรัพสินมาแทน เพราะเขามีแพลนที่จะขยายโรงแรมอยู่พอดี “ตอนนี้เจ้านายของผมไม่พอใจมากนะครับ เพราะทางวิลล่าได้มาเจรจาซื้อขายกับพวกผมเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว” “ที่ผมมาวันนี้เพราะอยากจะติดต่

ตอนที่ 18.เธอเป็นของฉัน NC “อึก อ๊าา มันจั๊กจี๊นะคะ อ๊ะ” คนตัวเล็กได้แต่นอนหลังตาพริ้ม ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูสิ่งหน้าอายที่ตัวเองไม่เคยคิดทำ นี่เป็นครั้งแรกที่ปัทมามีโอกาสได้แก้ผ้าต่อหน้าผู้ชาย แถมที่สำคัญอีกฝ่ายก็ล่อนจ้อนอยู่ไม่ต่างกัน เธอไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมามองอะไรบางอย่างที่แข็งขืนขึ้นมาหรอกนะ แถมเจ้าสิ่งนั้นยังถูไถอยู่บริเวณโคนขาอ่อนของเธออีกด้วย “ดะเดี๋ยวค่ะ ตะตรงนั้นมัน…..” คนตัวเล็กเริ่มพูดไม่ออก เมื่อมือหนาเปลี่ยนจุดมุ่งหมาย ปากร้ายค่อยๆพรหมจูบลงไปเรื่อยๆจนกระทั่งร่างสูงมาหยุดอยู่บริเวณเนินสามเหลี่ยมที่มีขนอ่อนปกคลุมประปรายด้วยความรู้สึกตื่นเต้นไม่ต่างกัน ยิ่งได้รู้ว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นคนแรก หลุยส์ก็ไม่รอช้าที่จะสำรวจกายบอบบางไปทุกซอกทุกมุม “เธอสวยมาก รู้ตัวหรือเปล่า” “เฮือก~ จะเจ็บ” สิ้นเสียงชม มือหนาก็แหวกรูจีบสีสวยเข้าไปสำรวจด้านนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้ ในขณะที่ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บ เหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆยามที่นิ้วแกร่งเริ่มขยับหมุนควงอยู่ในร่องที่ไม่เคยมีอะไรผ่านเข้าไป “อื้มม แน่นมาก” เมื่อรู้แบบนั้

ตอนที่ 20.ไปเดท “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เธอไม่สะดวกใจที่จะไปออกเดทกับฉันเหรอ?” มาเฟียหนุ่มถามออกมาอีกคำ หลังจากที่ได้เห็นสีหน้าอ้ำอึ้งของคนตัวเล็ก “เอ่อ ปะเปล่านะคะ คือฉันแค่….ไม่คิดว่าคุณจะ” เธอไม่ได้คาดหวังให้ทุกอย่างมันกลับกลายมาเป็นแบบนี้ “หึ ทำไม เธอคิดว่าฉันจะรังเกียจแม่บ้านอย่างเธอเหรอ” ใบหน้าหล่อยกยิ้มถามคนตรงหน้าอย่างรู้ทันในความคิด ซึ่งรอยยิ้มหวานกระชากใจของเขา ทำเอาคนตัวเล็กตกอยู่ในภวังค์หลายนาที ความรู้สึกหลายอย่างภายในใจของเธอกำลังตีกันวุ่นวายไปหมด เธอควรตอบตกลงไปเดทกับเขาไหม แล้วถ้าเขาเขารู้ความจริง….ว่าเธอหลอกเขา เรื่องมันจะเป็นยังไงต่อ “ฉันคิดว่า” “ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นแหละ พรุ่งนี้หกโมงเย็น ฉันจะให้ลูกน้องมารับ” “คะ?” เมื่อยื่นคำขาดเสร็จมาเฟียหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นยืน ท่ามกลางสีหน้างุนงงของน้ำตาล “เธอก็พักผ่อนซะ วันนี้ฉันมีงานต้องไปจัดการต่อ” จอห์นยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินถือกล่องอาหารไปทิ้งขยะ มิวายหันมาบอกลาแม่บ้านสาวของตัวเองอีกรอบ “ฉันไปนะ เธอควรนอนเยอะๆ ถ้าเจ็บตรงนั้นก็อย่าขยับมาก” “ค่ะ” พอได้เห็นความหวังดีของเขา สุดท้ายน้ำตาลก็ไม่กล้าแ