บททั้งหมดของ คว้าหัวใจ มาเฟียเถื่อน : บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 21.ข้อเสนอใหม่ 11.00 น. วันเดียวกัน…. “ฉันมาหาคุณหลุยส์” ปากเล็กเคลือบลิปสติกสีนู้นสวยเอ่ยบอกฟิลิปที่ยืนอยู่บริเวณหน้าเพ้นเฮ้าส์ หลังจากที่เขาเพิ่งลงมาส่งหมอกลับบ้านไปเมื่อครู่ “ตามฉันมา” ฟิลิปที่จำได้ว่าน้ำตาลคือใครจึงสั่งไปแบบนั้น ก่อนที่เขาจะทำการต่อสายไปหาเจ้านายเพื่อแจ้งให้ทราบ ว่าแม่สายลับจำเป็นเดินทางมาหาในวันนี้ น้ำตาลได้แต่มองยืนอีกคนอย่างเงียบๆ แม้จะรู้สึกแปลกใจว่าไลออน คนสนิทของหมอนั่นหายไปไหน แต่เธอก็ไม่ได้อยากรู้จนถึงขั้นนั้นหรอก ในเมื่ออีกไม่นานเธอก็จะไปจากที่นี่ การไม่รับรู้อะไรเป็นสิ่งที่ดีที่สุด เพราะเรื่องของคนที่นี่ ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับชีวิตของเธอเลยสักนิด ห้านาทีต่อมา…. @ห้องทำงานของหลุยส์ “ไง~ มาเร็วดีนิ ฉันขอฟังข่าวดีนะ” ร่างสูงในชุดเสื้อกล้ามสบายๆเดินเข้ามาในห้องทำงานของตัวเองที่มีร่างอรชรยืนรออยู่แล้ว ด้วยสีหน้าที่ยังคงฉายถึงความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย “ฉันได้ข้อมูลมาแล้ว” ปากเล็กรีบขยับบอก “เก่งดีนี่ ไหนล่ะข้อมูลที่เธอว่า” ติ๊ง~ ติ๊ง~ เสียงน้ำตาลกดส่งภาพถ่ายอีเมลของจอห์นที่ตัวเองถ่ายเอาไว้ส่งไปให้คนตรงหน้าอย่างไม่

ตอนที่ 23.เป็นของกันและกัน NC++ “ยังเจ็บอยู่เหรอ?” จอห์นเงยหน้าขึ้นไปถามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงห่วงใย “เจ็บค่ะ แต่ไม่มาก” ได้ยืนคำตอบแบบนั้น มาเฟียหนุ่มก็ยกยิ้มด้วยความพอใจ “ฉันสัญญาว่าจะอ่อนโยน” ว่าจบร่างสูงก็ไม่รอช้าที่จะอุ้มน้ำตาลเอาไว้ในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเธอเดินไปขึ้นเตียงเพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการเป็นอย่างมาก พรึ่บ~ จัดการวางร่างเล็กเอาไว้บนเตียงนอนเสร็จ กายหนาก็หยัดขึ้นยืน พร้อมกับมือแกร่งที่ค่อยๆไล่ถอดชุดของตัวเองไปทีละชิ้น ดวงตากลมโตนอนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึก แม้จะเคยเห็นมัดกล้ามภายใต้ชุดสุภาพพวกนั้นไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงรู้สึกประหม่าอยู่ดี เพราะนอกเหนือจากมัดกล้ามแข็งแรง ยับมีมังกรยักษ์ซ่อนอยู่ภายใต้เป้ากางเกงคับตุงนั่นอีกด้วย เพียงแค่นึกถึงภาพและความร้ายกายของมันทุกช่วงเวลาที่แทงเข้ามาในร่างกายของเธอคนตัวเล็กก็รู้สึกท้องน้อยร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มือหนาโยนเนคไทของตัวเองออกไปจากคอ โดยสายตายังจับจ้องมายังร่างบางที่นอนมองเขาด้วยแววตาสื่อความหมายไม่วางตา ทั้งสองต่างหลงใหลในร่างกายของกันและกัน ไม่ต้องอธิบายออกมาเป็นคำพูด ต่างก็รู้สึกไป

ตอนที่ 25.ศึกษาดูใจ “อะแฮ่ม~ ถ้าจะจ้องฉันแบบนั้นก็เดินมาจับฉันไปกินเลยสิคะ” ปากเรียวสวยเอ่ยเรียกสติคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเร้าอารมณ์ จอห์นได้ยินแบบนั้นก็กระตุกยิ้มรับ รู้สึกดีไปกับคำพูดหยอกล้อพวกนั้น มันทำให้เขาเหมือนสนิทกับเธอมากขึ้นอีกขั้น หลังจากไปเดทกันมาเมื่อวาน “ก่อนจะท้า เดินให้ตรงทางก่อนไหม แล้วค่อยมายั่วฉัน” เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยบอกพร้อมกับกระตุกยิ้มแซวคนตรงหน้าที่ยังเดินไม่ค่อยตรงทางเท่าไหร่ “มีเสื้อผ้าให้ฉันยืมใส่ไหมคะ” เมื่อถูกจับได้น้ำตาลก็ไม่รอช้าที่จะแสร้งเปลี่ยนเรื่อง ตอนนี้เธอยังเดินไม่ตรงทางจริงๆนั่นแหละ เพราะเขาคนเดียวเลย! “หยิบใช้ได้เลยในตู้เสื้อผ้าฉัน” “ค่ะ ขอบคุณนะคะ” คุยกันจบ หญิงสาวก็ไม่รอช้าที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ใช้เวลาจัดการตัวเองไม่ถึงสิบนาทีเธอก็เดินออกมาใหม่ จมูกเล็กขยุกขยิกไปมาหลังจากได้กลิ่นอาหารโชยออกมาจากโซนห้องครัว คนตัวเล็กจึงไม่รอช้าที่จะเดินไปหาเจ้าของห้องที่กำลังยืนทำอะไรอยู่หน้ากระทะด้วยความสงสัย กลิ่นนี้มัน…..เหมือนกับกลิ่นอาหารไทยเลย! “ทำอะไรอยู่เหรอคะ?” “เสร็จแล้วเหรอ” จอห์นหันมายิ้มให้ร่างสวยก่อนจะหันไปสน

ตอนที่ 27.ก็แค่อดีต “แล้วนั่นสำคัญตรงไหนล่ะ ตอนนี้เขาเป็นแค่เพื่อนกัน การที่เขาชวนมางานแต่งแปลว่ามันคือความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจไง เลิกงี่เง่าแล้วกลับไปคุยกับแฟนเธอซะ” เมดิสันเงียบไปหลังจากได้ยินคำพูดที่มีเหตุผลของเพื่อนหนุ่ม สิ่งที่จอห์นพูดออกมามันก็ถูกทั้งหมดนั่นแหละ เพียงแต่ว่าเธอรู้สึกไม่สบายใจและหึงหวงเอ็ดดี้มากเกินไปก็เท่านั้นเอง “ชิ มันก็จริงของนาย แต่ฉันกับเอ็ดดี้ทะเลาะกันแรงมากเลยน่ะสิ ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ถึงขั้นยกเลิกงานแต่ง” พูดไปแล้วมันก็อดเจ็บใจกับคำพูดตอนทะเลาะกันไม่ได้ แต่คิดไปคิดมาก็พอเข้าใจได้แหละ ในเมื่อเธอเป็นคนงี่เง่าก่อนเอง “เธอต้องหัดใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ซะบ้าง เธอกำลังจะแต่งงานกัน ควรจะเชื่อใจแฟนให้มากกว่านี้” จอห์นเอ่ยเตือนเพื่อนสาวตรงหน้าอย่างมีเหตุผล แม้เขาจะไม่เคยมีแฟนจนถึงขั้นนั้น แต่คนนอกทักจะมองเห็นคนละมุมมองจากเจ้าของความสัมพันธ์อยู่แล้ว “แหม๋ พอได้มีแฟนแล้วดูเป็นคนมีความคิดขึ้นมาเลยนะ คุณโซฟีก็ดีเหมือนกันนะเนี้ย สามารถเปลี่ยนจอมเจ้าชู้ในอดีตให้อยากมีความรักขึ้นมาได้” เมดิสันแซะเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็รู้สึกดีใจที่จ

ตอนที่ 29.คลั่งไคล้ NC น้ำตาลเดินถือดอกไม้ลงมาจากเวทีด้วยอาการทำตัวไม่ถูก เมื่อกี้เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไปบ้าง หญิงสาวเก็บอาการหน้าแดงก่ำเดินเข้ามาหาจอห์นที่ยืนส่งยิ้มให้เธออยู่อย่างรวดเร็ว “รับดอกไม้ได้แบบนี้ เห็นทีฉันคงต้องรีบขอเธอแต่งงานแล้วมั้ง” ตึกตัก ตึกตัก หัวใจดวงเล็กเต้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำพูดเย้าหยอกของร่างสูง สายตาของจอห์นไม่ได้บ่งบอกว่าเขาพูดเล่นเลยสักนิด ยิ่งเขาพูดจริงมากแค่ไหน หัวใจของเธอยิ่งไม่รักดีและหลังจากนั้นมันไม่กี่วินาทีความรู้สึกพวกนั้นก็มักจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บหน่วงที่หัวใจอยู่เสมอ “คุณพูดอะไรเนี้ย หยุดเลยค่ะ” เพราะไม่อยากใจหวิวไปมากกว่านี้ น้ำตาลจึงเลือกที่จะไม่พูดต่อ เพราะเธอรู้ดีว่าระหว่างเขากับเธอ มันคงไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้ “หึ” “ยินดีด้วยนะคะ ฉันคิดไว้แล้วว่าคุณต้องได้” เมดิสันเดินมาหาทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยแสดงยินดีกับโซฟี “เอ่อ ค่ะ ขอบคุณนะคะ” “เย็นนี้อย่าลืมมางานปาร์ตี้ที่บ้านฉันนะ ถ้าไม่มาฉันจะโกรธนายจริงๆด้วย” เจ้าสาวเอ่ยปากย้ำอีกรอบ เพราะนอกจากงานพิธึตอนเช้า เมดิสันก็จัดงานปาร์ตี้สนุกๆใน