Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ตอนที่ 2.คิดหนี กริ๊งงงงง~ เสียงกริ่งเตือนสัญญาณไฟดังขึ้น ทำให้ผู้คนรีบวิ่งหนีตายไปคนละทิศทาง เช่นเดียวกับน้ำตาลที่รีบวิ่งลงจากเวทีกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวที่ทุกคนกำลังแตกตื่น พลุกพล่านไม่ต่างจากด้านนอก ยกเวันปัทมา….ที่กำลังนั่งตัวสั่นอยู่ด้วยความตกใจ “พี่ปัท!” น้ำตาลไม่รอช้าที่จะวิ่งไปคว้าแขนเล็กของพี่สาวเอาไว้ “ตะตาล! กะเกิดอะไรขึ้น ทะทำไมคนถึงแตกตื่นกันหมดเลย” ปัทเอ่ยถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เธอเป็นโรคค่อนข้างแพนิคง่าย พอมีเหตุการ์ณอะไรที่ทำให้ตกใจ ปัทมามักจะทำอะไรไม่ถูกเสมอ แตกต่างกับน้ำตาลอย่างสิ้นเชิง เธอเป็นสายลุยตัวจริง ไม่เคยยอมใคร แถมยังฉลาดเป็นกรด….จังหวะนี้แหละที่เหมาะแก่การหนีมากที่สุด? “อย่าเพิ่งถามเลย เราต้องหนีตอนนี้แหละ” ว่าจบ มือเล็กก็ฉุดร่างนุ่มนิ่มของพี่สาวให้ลุกขึ้นก่อนจะพาวิ่งไปหาทางออกเท่าที่ตัวเองพอจะจำได้ ถ้าเธอเข้าใจถูกที่นี่คือโรงแรมของหลุยส์ที่สร้างเอาไว้เพื่อจัดงานและรองรับแขกของเขาโดยเฉพาะ “แฮ่ก~ ได้เรื่องแล้วครับ!” เสียงการ์ดคนนึงดังขึ้นมากระทบหู น้ำตาลจึงดึงปัทเข้ามาหลบมุมก่อน หากพวกนั้นเห็นเธอทั้งสองคน คงยากที่จะหนีไปได้

ตอนที่ 4ข้อเสนอ @เพ้นท์เฮ้าส์ -ภายในห้องนอน- พรึ่บ! “อะโอ้ย” ริมฝีปากเล็กของปัทร้องออกมาเสียงหลง เมื่อจู่ๆเธอก็ถูกหลุยส์ลากเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเขา ก่อนจะผลักเธอลงเตียงอย่างไม่ออมแรงใดๆทั้งนั้น “ไปอาบน้ำซะ!” เขาเอ่ยออกคำสั่ง ก่อนจะยืนจ้องหน้าอีกคนที่ซีดไม่ต่างจากไก่ต้มเลยสักนิดด้วยสีหน้าคมกริบ ทำเอาปัทได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ เธอเบนสายตาหลบไปทางอื่น เพราะไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาตรงๆ แต่ถึงแบบนั้น ปัทก็ไม่เข้าใจในการกระทำหลายๆอย่างของหลุยส์เลยสักนิด เขาพาเธอมาในนี้ทำไม….. “คะคุณหลุยส์….พาปัทมาที่นี่ทำไมคะ” นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้ง ที่เธอกล้าพูดกับเขา เพราะก่อนหน้านี้มีแต่น้องสาวของเธอที่ด่ากับเขาฉอดๆ แต่ถึงกระนั้นเจ้าของใบหน้าสวยนุ่มนิ่มก็ไม่คิดแม้แต่จะกล้ามองหน้าของเขา มาฟียหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปนั่งข้างเธอ…..กายแกร่งนั่งอยู่ริมเตียง เขาเอื้อมมือไปดึงหน้าสวยให้หันมาสบตากับตัวเอง ก่อนจะเป็นฝ่ายชะงักไปเสียเอง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหน้าของปัทมาใกล้ๆ….. เธอสวย….น่าทะนุถนอมยิ่งนัก กลิ่นกายหอมอ่อนๆจากร่างสาวเอาทำชายแท้อย่างเข

ตอนที่ 6.ดูแลเป็นอย่างดี “พี่ปัทจะขอโทษตาลทำไม ตาลต่างหากที่ต้องขอโทษ เพราะตาลเป็นคนพาพี่หนี พี่ถึงได้ต้องมาทนอยู่กับไอ้มาเฟียนั่น พี่คงกลัวหมอนั่นมากเลยใช่ไหม” ปัทมานิ่งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่….ถ้าให้ตอบตามความเป็นจริง เมื่อคืนหลุยส์แทบจะไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ นะนอกจาก…จูบนั่น! “ละแล้วเราจะเอายังไงกันต่อดี เขาจะไม่ทำอะไรพวกเราใช่ไหม” “ตาลตกลงทำงานให้หมอนั่นแล้ว ในระหว่างนี้พี่ต้องอยู่กับเขา หมอนั่นสัญญาจะดูแลพี่เป็นอย่างดี ถ้าตาลทำงานได้สำเร็จ เราสองคนจะได้กลับบ้าน” “จะจริงเหรอตาล! ตาลพูดจริงใช่ไหม ฮึก” ปัทไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ไหว เธอรู้สึกดีใจมากๆเพียงแค่ได้ยินคำว่ากลับบ้าน…. “จริงค่ะ แต่พี่ต้องสัญญากับตาลนะว่าถ้าผู้ชายคนนั้นทำอะไรไม่ดีใส่พี่ พี่ปัทต้องบอกตาล ห้ามเก็บเอาไว้คนเดียว” เพราะน้ำตาลรู้ว่าปัทมาเป็นคนไม่ทันคน แท้ปัทมาจะอายุมากกว่าเธอถึงสามปี แต่ด้วยนิสัยที่ไม่เหมือนกัน ทำให้ภายนอกน้ำตาลจะดูเหมือนเป็นพี่ที่ต้องคอยดูแลปัทมามากกว่า แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่ปัญหาเธอ เพราะกว่าเธอจะใช้ชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะปัทมานี่แหละที่คอยช่วยเหลือเธอจนกระทั่งหญิงสา

ตอนที่ 8.โรคจิต!! @บ้านพัก ฟุ่บ~ เสียงร่างเล็กนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ใครจะไปคิดว่างานการเริ่มงานวันแรกของเธอจะทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าการเป็นสายลับล้วงข้อมูลนั้นยากกว่าที่ตัวเองคิดหลายเท่า วันนี้ถ้าให้พูดตามตรง นอกจากจะรู้ว่าในคอนโดของจอห์นมีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด เธอก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติมอีกเลย แถมวันนี้เขายังไม่อนุญาตให้เธอเข้าไปทำความสะอาดห้องทำงานอีก เพราะหมอนั่นเอาแต่ขลุกตัวทำงานในห้องนั้นอยู่ตลอดเวลา ส่วนการทำงานของเธอ…..ก็เจอแต่ถุงยางที่ซ่อนเอาไว้ในแต่ละห้องต่างๆทุกซอกทุกมุม แม้จะรู้ว่ามันคือเรื่องปกติ แต่ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่ได้เชี่ยวชาญในเรื่องพรรค์นี้….. มันอดที่จะรู้สึกสยิวไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนังสือ ในห้องน้ำ ในห้องนอน ห้องครัว ห้องนั่งเล่น ห้องออกกำลังกาย ให้ตายเถอะ! เธอเห็นกล่องถุงยางมากกว่าห้ากล่องที่อยู่ในห้องของเขา ไม่อยากจะคิดเลย….ว่าอิตานั่นจะหื่นแค่ไหน เห้อ….นี่เธอต้องทนไปอีกเมื่อไหร่ เธอจะล้วงข้อมูลพวกนั้นมาได้จริงๆน่ะเหรอ มันดูไม่ได้ง่ายเลยสักนิด ครืด~ ครืด~ ร่างสวยชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น ก่อนที่

ตอนที่ 10.โดดเดี่ยว ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงนิ้วเรียวยาวเคาะไปบนโต๊ะทำงานสีดำสนิทของอดีตเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี ไม่ถึงสามนาทีหลังจากนั้น ประตูบานหรูก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับร้อยยิ้มกว้างของหญิงสาวผมบลอนด์ใบหน้าสวยราวกับนางแบบที่ส่งไปให้เจ้าของห้องตรงหน้า “น่าแปลกใจนะที่เธอมาหาฉัน”มาเฟียหนุ่มไม่รอช้าที่จะเปิดประเด็น หลังจากได้พบหน้ากับเพื่อนรักอดีตคู่นอนของตัวเองที่ไม่ได้เจอกันมานาน เขาได้ข่าวว่าเมดิสันกับแฟนหนุ่มที่เป็นทหารนั้นรักกันดี แต่ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาหาเขาที่นี่ล่ะ? ฝ่ายเมดิสันได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอีกรอบ ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินไปหาร่างสูงที่ตัวเองเคยรู้จักดีทุกซอกทุกมุมด้วยสายตาแห่งความคิดถึง เพราะหลังจากที่เธอมีแฟนเป็นชาวเยอรมัน เธอก็ย้ายไปอยู่กับเขา ไม่ได้กลับมาเจอจอห์นอีกเลยตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา “ฉันนึกว่านายจะคิดถึงฉันซะอีก ไอ้เพื่อนบ้า” แม้ปากจะด่าจะสองมือบางกลับคล้องไปบนคอแกร่งด้วยสีหน้าเย้ายวน วันคืนที่เคยมีร่วมกันไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำของเธอเลย เมดิสันปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคิดถึงจอห์นอยู่บ่อยครั้ง ในเรื่องอย่างว่า แต่ความรู้สึกอื่นมันไม่มีปนอยู