Alle Kapitel von the alternate bride เจ้าสาวสำรอง: Kapitel 11 – Kapitel 20

สองวันต่อมา ณ โรงพยาบาลสมภพค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาจากที่นอนหลับไป1วันเต็มหลังเข้ารับการรักษาผ่าตัดดสมองจากอุบัติเหตุตกบันได โดยมีผู้รัชชญาเป็นลูกสาวนอนเฝ้าอยู่ไม่ห่างรัชชญาหลังจากทราบข่าวผู้เป็นพ่อก็บินด่วนกลับไทยในทันที ตั้งแต่มาถึงก็อยู่เฝ้าผู้เป็นพ่อไม่ห่างสายตา ในขณะที่ฟุบหลับด้วยความเหนื่อยล้ามือของหญิงสาวก็ยังคงกุมมือของผู้เป็นพ่อเอาไว้“พ่อฟื้นแล้วเหรอคะ ยังเจ็บตรงไหนอยู่อีกมั้ยคะ” รัชชญารีบดีดตัวลุกจากเก้าอี้ด้วยความดีใจที่เห็นผู้เป็นพ่อฟื้นขึ้นมา สายตาของหญิงสาวจับจ้องไปที่สมภพด้วยความอาวรณ์ เห็นพ่อของเธอฟื้นขึ้นมาได้ก็โล่งใจเป็นอย่างมาก“ลำบากลูกแล้ว พ่อไม่เป็นไรหรอก แล้วกลับมาอย่างนี้เรื่องเรียนของลูกล่ะ”“อย่าพึ่งสนใจเรื่องของหนูเลยค่ะ ไว้รอให้พ่อหายดีก่อนเราค่อยคุยกันเรื่องนี้นะคะ หนูเองก็มีเรื่องอยากจะถามพ่ออีกเยอะเลย”รัชชญาได้ทราบเรื่องจากนวลจันทร์ผู้เป็นแม่ ตอนนี้สถานะธุรกิจโรงแรมไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ปีที่ผ่านมาผู้ร่วมลงทุนหลายรายต่างก็ทยอยถอนหุ้นกันออกเพื่อไปลงทุนกับรายใหม่ ทำให้สภาวะทางการเงินของโรงแรมเวสพาเลชในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้เป็นพ่อของเธอ

รัชชญายังคงยิ้มให้ธาราพร้อมกับโบกมือไปมาทักทายชายหนุ่ม สีหน้าที่อิดโรยก่อนหน้านี้กลับเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นมาทันที ธาราเองก็ยังคงมองหญิงสาวที่อยู่นอกหน้าต่างอย่างไม่ละสายตา ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูก่อนจะละสายตาออกจากหญิงสาวเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนชายที่นัดเอาไว้เอ่ยทัก พอหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกทีก็ไม่เห็นรัชชญายืนอยู่แล้ว“มองไรอ่ะธาร” สหรัฐเอ่ยถามเพื่อนชายที่เอาแต่จ้องไปยังนอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไร” ธาราหันมายิ้มตอบให้กับผู้เป็นเพื่อนธารานัดสหรัฐออกมาเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งของเขาในอีก4เดือนข้างหน้า ชายหนุ่มอยากให้เพื่อนชายเข้ามาช่วยดูแลในเรื่องการถ่ายภาพเพราะมีฝีมือทางด้านนี้ ถึงตอนนี้จะยังพอมีเวลาอยู่แต่ชายหนุ่มก็อยากเตรียมทุกอย่างให้พร้อม งานแต่งของเขาและเขมมิกาจะได้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด:::::::::::::::::::::::::::::::::เขมมิกานั่งอยู่ที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยเพื่อทบทวนบทเรียนของเธออย่างตั้งใจ ก่อนจะละสายตาออกจากหนังสือที่อ่านอยู่เมื่อกฤษณะเดินมานั่งอยู่ข้างๆ เธอ“ยินดีด้วยนะ พี่ได้ข่าวว่าเขมจะแต่งานแล้ว”“ขอบคุณค่ะ ถ้าพี่กฤษว่าง…งั้นเขมเชิญพี่กฤษไปด้วยนะคะ” หญิงสาวยิ

“งั้นก็ได้ครับ ถ้าชญาตอบตกลง…ผมก็จะแต่งงานกับเธอ” ธาราตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตามองไปที่ผู้เป็นพ่ออย่างจริงจัง“ธาร เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ ถ้าธารแต่งงานเพื่อจะประชดเขมหรือเพื่อจะลืมเขม แม่ว่าธารอย่าทำดีกว่า”“ผมไม่ได้ประชดครับ ถึงตอนนี้ผมยังลืมเขมไม่ได้แต่ผมก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป ผมไม่อยากเสียเวลาที่ต้องมาเรียนรู้กับใครใหม่อีกแล้ว คบกันนานใช่ว่าจะอยู่ด้วยกันได้นี่ครับ ดูผมกับเขมสิ คบกันมาตั้ง6ปียังต้องเลิกกันเลย"“แต่แม่ไม่อยากให้ธารต้องมาเสียใจทีหลัง”“เอาเถอะน่าคุณ เรื่องนี้เป็นเรื่องของเด็กๆ เขา เราเองก็ยังไม่รู้ว่าหนูชญาจะตอบตกลงมั้ย คุณเองก็เอ็นดูหนูชญามากไม่ใช่เหรอ แล้วถ้าได้หนูชญามาเป็นสะใภ้ไม่ชอบหรือไง” ชัยยงค์เอ่ยต่อผู้เป็นภรรยาที่เอาแต่เค้นถามย้ำกับผู้เป็นลูกชาย“ก็อยาก แต่ก็ห่วงความรู้สึกของธารมากกว่า”“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับแม่”“งั้นก็ตามใจลูกแล้วกัน” ผู้เป็นแม่ได้แต่ยินยอมทำตามสิ่งที่ลูกต้องการ ถ้าเป็นการตัดสินใจของธาราเธอก็จะไม่ขัดข้อง::::::::::::::::::::::::::::::::บ้านธัญธร ช่วงค่ำของวันรัชชญานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้วยอาการเหม่อลอย หญิงสาวนั่งคิดถึงธาราชายห

รัชชญายังคงจ้องไปที่ธาราด้วยความขุ่นข้องใจ ดูเหมือนว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักนิดที่เจ้าสาวของเขาเป็นเธอ แถมยังทำหน้ายิ้มพอใจเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเธอเป็นใคร“คุณเองเหรอธารา” รัชชญาย้ำถามเพื่อความแน่ใจ หญิงสาวยังคงสับสนอยู่“ใช่ ผมเองธารา คุณคงตกใจมากสินะ”“ไม่ใช่ล่ะ ฉันต้องพิสูจน์ว่ามันคือเรื่องจริง” รัชชญาปรี่เข้าไปหาธาราก่อนจะใช้มือของเธอหยิกไปที่แขนชายหนุ่มอย่างเต็มแรง จนผู้ถูกหยิกต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ“ทำอะไรของคุณ”“ฉันจะได้เชื่อไงว่าฉันไม่ได้ฝันไป คุณเจ็บเหรอ…งั้นก็เป็นเรื่องจริงสินะ”“ให้ผมหยิกคุณดูบ้างมั้ยล่ะ” ชายหนุ่มย้อนกลับ“คุณรู้มาตลอดเลยใช่มั้ยว่าฉันคือใคร แล้วตอนที่อยู่กับฉันทำไมคุณไม่บอกฉัน”“เมื่อวานผมตั้งใจจะบอกคุณแล้ว แต่คุณเองที่ไม่ยอมฟัง”“คุณรู้จักฉันมานานยัง บอกความจริงมานะ อย่าคิดที่จะโกหกด้วย”“ก็ตั้งแต่6ปีก่อน ที่ผมรู้ว่าคุณเป็นลูกของอาสมภพ”“ถ้าอย่างนั้นก็นานแล้วสิ แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันว่าคุณเป็นลูกของคุณลุงชัยยงค์ นี่คุณอยากจะแกล้งฉันใช่มั้ย” รัชชญาเริ่มเสียงดัง หญิงสาวรู้สึกขุ่นเคืองต่อชายหนุ่มนัก“ก็ได้ๆ ผมยอมรับผิดก็ได้ ยังไม่ทันได้แ

วันต่อมาธาราลืมตาขึ้นมาก็ไม่เป็นรัชชญาอยู่ในห้องแล้ว ชายหนุ่มลุกจากเตียงเดินลงมายังชั้นล่างของตัวบ้านก็เห็นผู้เป็นพ่อกับแม่นั่งจิบชาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นระหว่างรอมื้อเช้า“ตื่นแล้วเหรอธาร”“ดีจังเลยนะคะสะใภ้บ้านนี้ แต่งเข้าบ้านสามีวันแรกก็ตื่นสายซะแล้ว” ไม่ทันที่ธาราจะเอ่ยทักผู้เป็นแม่ตอบก็ถูกวารีเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน หญิงสาวในชุดนอนเดินออกมาจากห้องครัวแบะปากใส่ผู้เป็นพี่ชายเล็กน้อย“ถ้าวาจะหมายถึงหนูชญาคงจะไม่ใช่ เพราะหนูชญาออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว” ผู้เป็นแม่เอ่ยตอบ ทำให้วารีผู้เป็นลูกสาวหน้าบึ้งขึ้นมาทันทีก่อนจะสะบัดตัวเดินออกไป“ผมว่าจะถามแม่อยู่พอดีเลยว่าเห็นชญามั้ย แล้วยัยวาเป็นอะไรครับ ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย” ธาราเดินเข้ามานั่งใกล้ผู้เป็นแม่ พอเห็นท่าทีของผู้เป็นน้องสาวก็อดที่จะอยากรู้ไม่ได้“อย่าถือสาน้องเลยลูกไม่มีอะไรหรอก แม่เห็นหนูชญาทำงานหนักแบบนี้ก็เป็นห่วง เสร็จจากงานแต่งแทนที่จะพักผ่อน ดูสิตื่นเช้ามาก็รีบไปทำงานทันที ธารช่วยพูดกับน้องหน่อยได้มั้ย เรื่องโรงแรมไม่ต้องให้น้องเป็นห่วง ตอนนี้พ่อของลูกก็กำลังช่วยอยู่”“ครับ เดี๋ยวผมจะบอกชญาให้ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับว่าจะเ