Alle Kapitel von the alternate bride เจ้าสาวสำรอง: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ไม่คิดว่าจะเห็นน้ำตาเธอเพราะเรื่องผู้ชาย เธอทำให้ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ เลยนะชญา”นลินีถากถางรัชชญาที่นั่งอยู่บนโซฟา เพราะก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หญิงสาวก็ตั้งรับได้และเข้มแข็งมาตลอด พอได้เห็นรัชชญาฟูมฟายแบบนี้เลยอดที่จะประหลาดใจไม่ได้หลังจากที่เข้ามาในห้องของนลินี รัชชญาก็เล่าเรื่องของธารากับเขมมิกาให้ฟัง ระหว่างที่เล่านั้นนลินีรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของรัชชญา และรู้ดีว่าผู้เป็นพี่สาวของเธอรักธารามากแค่ไหน“เธอก็ต้องทำใจ เดิมทีที่ตรงนั้นก็ไม่ใช่ของเธออยู่แล้วนี่ คุณธาราก็แค่จับเธอมาแต่งงานเพื่อไม่ให้พ่อแม่เขาเสียหน้าที่เจ้าสาวตัวจริงหนีงานแต่งไปไม่ใช่หรือไง”“เธอรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ” รัชชญาหันมามองนลีนีด้วยความเคลือบแคลง เมื่อสักครู่เธอมั่นใจว่าไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้หญิงสาวฟัง เธอแค่เล่าในส่วนที่ไปเจอธารากับเขมมิกาอยู่ด้วยกันแค่นั้น อีกอย่างตั้งแต่นลินีไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย เธอก็ไม่เคยติดต่อกลับมาที่บ้านอีกเลย แม้แต่วันที่สมภพล้มป่วย เธอก็ไม่กลับมาดูดำดูดีด้วยซ้ำ“เอาเป็นว่าฉันรู้เรื่องของเธอดีก็แล้วกัน แล้วจะเอาไงต่อ หย่าเลยมั้ยล่ะ”“ดูว่าทุกอย่างจะเป็นเรื่องง่ายสำหรั

วันต่อมา บริษัทโฆษณาThKh“พี่ธารเรียกหาเขมเหรอคะ” เขมมิกาเดินเข้ามาในห้องทำงานของธาราหลังจากที่มีเพื่อนร่วมงานไปบอกว่าชายหนุ่มต้องการพบเธอ“ใช่ นั่งก่อนสิ แล้วอิงเป็นยังไงบ้าง”“ออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้าค่ะไม่ได้เป็นอะไรมาก ตกลงพี่ธารเรียกเขมมามีอะไรหรือเปล่าคะ”“พี่อยากจะขอโทษเขมเรื่องคุณนลินน่ะ พี่รู้ว่าเขมคงโกรธพี่จนไม่อยากจะพูดกับพี่ ถ้าไม่มีเรื่องอิงเข้ามาเราคงไม่ได้คุยกันใช่มั้ย”“เรื่องนั้นช่างเถอะค่ะเขมลืมไปแล้ว อีกอย่างมีธารก็ไม่ใช่คนสาดกาแฟใส่เขมสักหน่อย”“แล้วเขมโกรธชญาด้วยมั้ย จริงๆ ชญาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณนลิน…”“พี่ธารเรียกเขมมาเพื่อคุยเรื่องคุณชญาเหรอคะ” หญิงสาวตัดบท ถ้าเป็นเรื่องของรัชชญาเธอก็ไม่ต้องการที่จะรับฟัง“เปล่า..พี่อยากให้เขมรอเจอคุณจักรวาลกับพี่นะ เดี๋ยวสักครู่ก็คงมาถึง” ธาราเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นท่าทีไม่สบอารมณ์ของเขมมิกา“คุณจักรวาลคือใครเหรอคะ”“คนที่จะมาซื้อบ้าน เขาให้ราคาสูงมากเลยนะ”“ซื้อบ้าน พี่ธารหมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าพี่จะขายบ้านของเรา” เขมมิกาลุกจากโซฟาในทันที เธอเหมือนจะเข้าใจจุดประสงค์ของธาราแล้ว“ใช่ พอเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นก็ไม่ได้บอกเขมสัก

ธาราตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวันก็ไม่เห็นรัชชญาอยู่ที่เตียงนอนแล้ว ชายหนุ่มในสภาพเปลือยท่อนบนลุกออกจากเตียงเดินตามกลิ่นหอมที่ลอยมาจากในครัว ดูเหมือนว่ารัชชญากำลังลงมือทำมื้อเช้าให้เขาอยู่ธารายืนยิ้มมองรัชญาที่กำลังวุ่นอยู่กับการทำอาหารอย่างไม่ละสายตา มันเหมือนภาพที่ชายหนุ่มวาดฝันเอาไว้ ฝันที่ได้นอนพร้อมผู้เป็นภรรยาและตื่นขึ้นมาก็ได้เจอหน้าเธอเป็นคนแรก แถมยังได้ทานอาหารฝีมือของเธออีกด้วย ทุกอย่างตอนนี้มันดูสมบูรณ์แบบอย่างที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มวาดฝันภาพแห่งความสุขอยู่สักครู่ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดรัชชญาเอาไว้จากด้านหลัง“หอมจังเลย คุณทำอะไรให้ผมกินเหรอ”“ข้าวต้มกุ้งค่ะ ฉันพึ่งหัดทำเมื่อวันก่อนเอง แต่คุณปล่อยฉันก่อนได้มั้ยคะ กอดฉันไว้แบบนี้ฉันทำกับข้าวไม่ถนัดน่ะ”“งั้นคุณมานี่ คุณนั่งลงตรงนี้ไม่ต้องทำอะไรเดี๋ยวผมจัดการเอง” ธาราจูงมือหญิงสาวให้มานั่งรอที่โต๊ะทานข้าว เขาอยากจะเป็นคนทำมื้อเช้าให้เธอทานมากกว่า“เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้”“แต่ผมอยากให้คุณกินข้าวต้มฝีมือผมนี่หน่า ต่อไปถ้าคุณอยากเรียนทำอาหารก็ไม่ต้องให้เพื่อนคุณสอนแล้วนะ เดี๋ยวผมสอนคุณเอง”“ก็ได้ค่ะ แต่คุณไปใส่เสื้อก่อนดีมั้ย”ธาราเหมือนพึ่

ทะเล จังหวัดระยองเขมมิกานั่งรับลมทะเลด้วยใจที่สงบอยู่ริมชายหาด เข้าสู่เป็นวันที่สองแล้วที่หญิงสาวตัดขาดการติดต่อกับทุกคน ตอนนี้เธอเพียงแค่ต้องการความสงบเพื่อได้ไตร่ตรองกับเรื่องราวที่ผ่านมา ได้หนีออกมาจากความวุ่นวายแบบนี้ทำให้หญิงสาวผ่อนคลายเป็นอย่างมาก เขมมิกานั่งรับเล่นอยู่จนถึงยามเย็นก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องพักของตัวเอง“เป็นยังไงบ้างครับชอบมั้ย” เสียงชายหนุ่มในวัย35ปีผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ตที่เขมมิกาใช้บริการอยู่ เอ่ยทักทายหญิงสาวด้วยความเป็นมิตร“ชอบ?”“ผมหมายถึงชอบที่พัก ชอบทะเลน่ะครับ เห็นคุณจองห้องพักไว้ตั้ง7วันก็เลยคิดว่าคุณน่าจะชอบที่นี่”“อ๋อ ชอบค่ะ ที่นี่สงบดีไม่วุ่นวาย แล้วคุณรู้ได้ไงคะว่าฉันจองห้องพักไว้กี่วัน”“อ่อ งั้นผมขอแนะนำตัวเลยแล้วกันนะครับ ผมอาคิน…เป็นเจ้าของรีสอร์ตที่คุณพักอยู่ หรือจะเรียกผมว่าคินเฉยๆ ก็ได้”“อย่างนี้นี่เอง ฉันเขมมิกาค่ะ เรียกเขมก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”“เหมือนกันครับ ถ้าขาดเหลืออะไรบอกผมได้นะครับผมพักอยู่ถัดจากห้องคุณเอง งั้นขอตัวก่อนนะครับต้องรีบไปธุระในเมือง” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากหญิงสาวไป::::::::::::::::::::::::::::กรุงเทพมหาน

วันต่อมารัชชญามาหาธารายังที่ทำงานของชายหนุ่ม เพื่อไม่ให้ถูกจับตามองจากพนักงานจึงพาชายหนุ่มขึ้นมาคุยยังดาดฟ้าของอาคาร ท่าทีของหญิงสาวในตอนนี้ดูไม่สบอารมณ์นัก“ดีจังที่คุณมาหาผมถึงที่นี่ แต่มาหาผมทั้งทีทำไมต้องหน้าบึ้งด้วยล่ะ”“คุณมีอะไรจะบอกฉันมั้ย”“อะไรเหรอ ไม่มีนะ”“ถ้าไม่มีงั้นเราก็ไม่ต้องมาคุยกัน” รัชชญาตอบกลับด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะเดินหนีออกไปแต่ก็ถูกมือของธาราคว้ามือของเธอเอาไว้ได้ก่อน“ชญา…คุณเป็นอะไร ทำไมถึงดูไม่พอใจผมขนาดนี้ด้วย เมื่อวานเราเข้าใจกันแล้วไม่ใช่เหรอ หรือคุณโกรธผมที่วันนี้เขมจะมาหาผมเหรอ ที่ผมไม่บอกคุณเพราะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เขมก็แค่มาเคลียร์เรื่องงานกับผมแค่นั้น”“ในใจของคุณมีแต่เรื่องของเขมมิกาสินะ” หญิงสาวตัดพ้อที่ธาราเอาแต่พูดถึงเขมมิกา“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย งั้นคุณบอกผมได้มั้ยว่าเรื่องอะไร”“เมื่อวานคุณคุยอะไรกับพ่อฉันไว้ล่ะ คุณเห็นด้วยกับพ่อฉันเหรอที่จะให้ฉันไปเรียนต่อ”“เอ่อ…เรื่องนั้น…”“ฉันก็นึกว่าคุณจะเป็นจะตายไม่ยอมให้ฉันไปท่าเดียวเหมือนตอนคุณเขมซะอีก แต่คุณกลับเห็นดีเห็นงามด้วยที่จะส่งฉันไปอยู่ไกลๆ ถ้าคุณอยากให้ฉันไป ฉันไปก็ได้”“ผมไม่ได้อ