Lahat ng Kabanata ng ภรรยารอหย่า: Kabanata 51 - Kabanata 60

ประโยคที่พี่ภูบอกรักผู้หญิงคนนั้นยังคงดังตอกย้ำจิตใจเธอให้รู้ตัวว่าหัวใจของเขาไม่มีที่ให้เธอได้ยืนอยู่เลยแม้แต่น้อยเหลือก็แค่รอเวลาให้ทุกเรื่องมันสงบลงแล้วเธอจะเป็นคนเดินจากไปแบบเงียบ ๆ“แต่เอมก็ยังโกรธพี่อยู่ ถึงไม่ได้พาพี่กลับบ้านด้วย” เขาส่งสายตาเว้าวอนมาให้แต่หญิงสาวทำแค่เพียงคลี่ยิ้มมุมปากก็เพราะเธอคิดว่าเขาจะให้คนที่รักพากลับก็เลยไม่ได้สนใจว่าเขาจะนอนอยู่ที่ไหน ส่วนตัวเธอก็หอบหัวใจที่แสนบอบช้ำไปขอนอนที่บ้านม่านหมอกเหมือนทุกครั้ง“เปล่าค่ะ เอมแค่แบกพี่ภูกลับบ้านไม่ไหวก็เลยปล่อยไว้ตรงนั้น” คำตอบที่ได้รับมันน่าน้อยใจเสียจริง หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงวิ่งวุ่นตามใจเขา เป็นห่วงเขายิ่งกว่าจงอางห่วงไข่“น่าน้อยใจจัง” เขายังคงออดอ้อน“ถ้าไม่มีอะไรแล้วเอมขอตัวกลับไปทำงานนะคะ” เธอไม่ได้สนใจเขาแถมยังลุกพรวดขึ้นขณะที่เจ้าตัวกำลังจะเอนตัวลงนอนหนุนตักร่างเล็กเดินเปิดประตูออกไปโดยที่ไม่ได้ฟังเสียงเรียกของเขาเสียด้วยซ้ำ ครั่นจะเดินตามก็ถูกรำภาขวางไว้เพื่อให้เขาเตรียมเข้าประชุมของเช้าวันนี้แต่ก่อนอื่นเลยเธอต้องไปเตรียมชุดทำงานใหม่ให้กับเจ้านายก่อนเพราะตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่กลิ่นละมุด ชุดก็ดูมอมแม

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วดึงเธอเข้ามากอดพร้อมกับลูบหัวทุยด้วยความอ่อนโยนหญิงสาวฝืนยิ้มตอบอย่างทุกข์ระทม เพราะคิดว่าที่เขายังต้องการเธออยู่ก็เพราะตัวเธอยังพอมีผลประโยขน์อยู่บ้างมันจะเป็นไปได้อย่างไรที่เวลาเพียงไม่นานจะเปลี่ยนให้เขากลับมารักเธอได้ทั้งที่ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาแทบจะไม่แยแสเธอเสียด้วยซ้ำแม้กระทั่งคำว่ารักเธออแทบจะไม่ได้ยินออกจากปากเขาเลย สิ่งที่ได้ยินจนเคยชินก็คือเขาตอกหน้าว่ารักผู้หญิงที่ชื่อพิมดาว“เอมรีบไปเถอะ พิมเขาบอกว่ามีเรื่องอยากขอโทษเอมเยอะแยะไปหมดเลย รวมถึงเรื่องที่ทำให้เอมเข้าใจผิดพี่วันนั้นด้วย”ร่างสูงผละตัวออกแล้วเอื้อมมือไปกดปุ่มลิฟต์ให้เธอ แต่ก่อนไปเขาก็ขอมัดจำความหอมจากแก้มนวลไว้เสียหน่อยเพราะคืนนี้คิดว่าจะง้อเธอบนเตียงหนัก ๆเสียหน่อยถ้าเป็นไปได้ก็จะปั้มลูกเลย ไม่ต้องคงต้องคุมมันแล้ว จะได้มีทายาทมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนพ่อกับแม่เสียที เห็นท่านบ่นอยู่บ่อย ๆ ว่าอยากอุ้มหลานมานานแล้วรถแท็กซี่เคลื่อนเข้ามาจอดยังปั้มน้ำมันชื่อดังสีฟ้าขนาดใหญ่ซึ่งห่างออกมาจากตัวกรุงเทพฯ เล็กน้อยเฌอเอมเลือกที่จะนั่งรถมาเองแทนการให้พี่ภูมาส่งเพราะเห็นว่าอีกไม่กี่นาทีเขาก็ต้อ

ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะหันไปเพยิดหน้าให้เลขาฯเดินตามเขาออกไปด้วยอีกคน อย่างน้อยหากจำเป็นต้องทำอะไรเธอจะได้เป็นคนประสานงานแทนเขาคล้อยหลังภูภัทรเดินออกไปไม่ถึงนาทีเสียด้วยซ้ำคุณหมอวัยหนุ่มก็เดินออกมาพร้อมกับพยาบาลด้วยรอยยิ้ม“เฌอเอมเป็นยังไงบ้างครับ”“คนไข้กับเด็กในท้องปลอดภัยดีนะครับ ที่เห็นเธอสลบความจริงแล้วเธอหลับครับ คงเป็นเพราะอ่อนเพลีย”“เด็กในท้องเหรอครับ” พีเจถึงกับย่นคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหมอบอก“ใช่ครับ คนไข้ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นอะไรมากครับ เดี๋ยวรอรับยาแล้วก็กลับบ้านได้เลย ส่วนคู่กรณีก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่มีรอยแผลถลอก แต่หมอคงต้องให้นอนดูอาการสักคืนก่อนเพื่อเช็กร่างกาย”“ครับ แล้วผมขอเข้าไปดูเธอหน่อยได้ไหมครับ” แม้จะยังอึน ๆ กับสิ่งที่ได้ยินแต่ความเป็นห่วงก็ยังคงมีมากกว่าพยาบาลพาพีเจเดินมายังเตียงคนไข้เตียงสุดท้ายที่มีเฌอเอมนอนลืมตาดูดวงไฟบนเพดานที่สาดส่องลงมาเสียงฝีเท้าของใครสักคนเดินเข้ามาใกล้จึงทำให้เธอละสายตาแล้วหันกลับไปมอง ร่างสูงที่เธอเห็นไม่ใช่คนที่เธอรอคอยอย่างที่คิด“พีเจ มาได้ยังไง เอมนึกว่ากลับเกาหลีไปแล้ว” เธอพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งโด

ครั้งที่สองแล้วที่เธอขอหย่ากับเขา ในเมื่อเธอต้องการที่จะไปจากเขาจริง ๆมันก็คงถึงเวลาที่เราทั้งสองควรจะต้องปล่อยมือกันเสียที“ที่พูดออกมาแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะหย่า”เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาที่แดงก่ำไม่ต่างกันผิดแค่ว่าเขาสามารถเข้มแข็งและเย็นชาได้มากกว่าเธอก็เท่านั้นเฌอเอมพยักหน้าแทนคำตอบภูภัทรสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อไล่หยาดน้ำตาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะหัวเตียงลิ้นชักถูกเปิดออกเผยให้เห็นซองสีน้ำตาล ในนั้นมีใบทะเบียนหย่าที่เขาเคยเตรียมไว้เมื่อนานมาแล้วชายหนุ่มดึงกระดาษแผ่นขาวออกมาพร้อมกับจรดปลายปากกาลงเซ็นชื่อในช่องของตัวเองก่อนจะยื่นมันให้เธอเซ็นในเมื่ออยากหย่ามากนักเขาก็จะหย่าให้มือเล็กสั่นเทิ้มยื่นออกไปรับแผ่นกระดาษนั้นมาด้วยหัวใจที่ปวดร้าว ต่อให้วันนี้เธอจะห้ามตัวเองไม่ให้ร้องแค่ไหนมันก็คงห้ามไม่อยู่“เซ็นแล้วก็ไปซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันหลังให้เพื่อซ่อนความเจ็บไม่ต่างกัน ในเมื่อจะต้องตัดขาดจากกันแล้ว แบบนี้มันน่าจะดีที่สุดเพื่อให้เราทั้งคู่ตัดใจได้ง่ายขึ้น“พี่ภูดูแลตัวเองด้วยนะคะ ถือว่าเป็นคำขอจากเอมครั้งสุดท้าย แล้วเอม(กับลูก)จะไม่มาให้พี่เห็น

ลุงคำปันยกมือขึ้นโบกปัด สร้างเสียงหัวเราะให้กับคนทั้งสาม ก่อนที่พวกท่านจะขอตัวไปดูผักที่สวนเพื่อตัดส่งขายตลาดในอำเภอเมื่อคล้อยหลังทั้งสองแล้วเฌอเอมจึงหยิบสมุดบัญชีเงินเก็บของเธอทั้งหมดออกมาดู แม้จะแต่งงานกับคนรวยแต่เธอก็ไม่เคยคิดใช้เงินฟุ่มเฟือยอะไรเงินเดือนจากสามีและเงินเดือนจากการทำงานรวมกันเธอได้เดือนละเป็นแสน แต่ก็แบ่งใช้แค่30%เท่านั้นส่วนที่เหลือเธอก็ฝากเข้าบัญชีเงินสินสอดที่ได้มาสองล้านก็ยังคงอยู่เธอไม่ได้เอาไปใช้อะไรเลย เพราะเธอไม่ได้มีเวลาให้ได้ออกไปช้อปปิ้งเหมือนคนอื่นต้องตื่นก่อนสามีเพื่อจัดเตรียมทุกอย่างให้ ออกไปทำงานจนถึงเย็นพอถึงเวลานอนก็ต้องนอนทีหลังเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของบ้านแต่ตอนนี้เธอไม่ต้องทำแบบนั้นแล้ว...หญิงสาวนั่งมองเงินในบัญชีเกือบสามล้านซึ่งมันก็คงเพียงพอให้เธอได้ดูแลตัวเองและลูกไปได้หลายปี ระหว่างนี้เธอก็คงต้องหาอะไรทำเพื่อให้เงินมันงอกเงยขึ้นมาดีกว่าหมดไปแต่ก่อนอื่นเลยสิ่งสำคัญที่สุดและจำเป็นที่จะต้องใช้ก็คือรถยนต์ เพราะสถานที่ราชการหรือโรงพยาบาลมันอยู่ไกลทั้งหมดหากไม่มียานพาหนะจะไปไหนก็คงลำบากเฌอเอมจึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเข้าเมืองเพื่อไปซื้อรถยน