Lahat ng Kabanata ng ภรรยารอหย่า: Kabanata 41 - Kabanata 50

แสงไฟสว่างยังคงเล็ดรอดออกมาจากห้องทำงานแม้ว่าเวลามันจะเลยเที่ยงคืนไปแล้วก็ตาม ส่วนร่างเล็กเองก็ยังไม่ได้หลับตานอนอย่างที่เข้าใจ เธอยังคงพลิกร่างกายไปมาอยู่บนเตียงเพียงชั่วอึดใจเฌอเอมก็ผุดตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อรู้สึกว่ามีคนเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูเข้ามาซึ่งมันก็ไม่ต่างจากคนที่กำลังยืนอยู่หน้าห้องจ้องมองประตูไม่วางตาเหมือนคนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่แอ๊ดดดดร่างสูงถึงกับชะงักเมื่อประตูที่ตนเองกำลังจ้องมองอยู่เปิดออกพร้อมกับเฌอเอมมองมาที่ตนเองด้วยตาว่างเปล่าไม่มีแววความดีใจเหมือนเคย“มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ ไม่เข้ามานอนเหรอ” เธอเอ่ยถามเมื่อเห็นเงาของเขามายืนอยู่หน้าประตูครู่ใหญ่แล้วน้ำเสียงนั้นยังคงอ่อนนุ่มเหมือนเดิมแต่มันกลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกได้ว่ามันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดชายหนุ่มทำได้เพียงพยักหน้าแล้วก้าวเท้าเข้าห้องนอน สายตาเขาเหลือบไปยังโต๊ะมุมห้องซึ่งมีผ้าเช็ดตัวและชุดนอนวางอยู่ แม้ว่าจะมีปัญหาแค่ไหนแต่ทว่าเธอก็ยังคงทำหน้าที่ภรรยาให้เขาเหมือนเดิมทำไมตอนนี้เขารู้สึกไม่อยากเสียผู้หญิงคนนี้ไปแล้วนะ...“พรุ่งนี้เอมจะเข้าไปยื่นเอกสารลาออกใ

“ทางนี้ค่ะ”ทันทีที่เห็นภูภัทรก้าวเท้าผ่านประตูร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้กับที่ทำงานเข้ามารำภาก็รีบลุกขึ้นโบกมือเรียกคนเป็นเจ้านายทันทีภูภัทรเดินตรงเข้าไปหาพร้อมกับชำเลืองมองบุคคลที่สามซึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วเขาลอบมองชายหนุ่มวัยเพิ่งจะยี่สิบต้น ๆ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าที่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนสีซีด รองเท้าผ้าใบเปรอะเปื้อนบ่งบอกได้ว่าผ่านการใช้งานมาหนักและปราศจากการดูแลจากคนเป็นเจ้าของสองมือที่ประสานกันอยู่ที่หน้าตักบีบเข้าหากันราวกับว่าเกรงกลัวผู้ที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อครู่“คนนี้เหรอ” ภูภัทรหันไปถามรำภาเพื่อให้แน่ใจว่าคนที่เขาเห็นอยู่ตรงนี้ไม่ได้ผิดตัวแน่นอน“ใช่ค่ะ เป็นนักข่าวบันเทิงอิสระ ไม่ได้สังกัดสำนักไหน กว่าดิฉันจะไปขอช่องทางการติดต่อกับช่องข่าวนั้นมาได้ก็ยากอยู่เหมือนกันค่ะ”รำภารายงานสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ไปจัดการและยิ่งเห็นว่าเป็นเรื่องอะไรเธอก็ยิ่งเต็มใจที่จะทำมันภูภัทรยกขาขึ้นไขว้ห้างเอ็นหลังพิงพนักโซฟา เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนอย่างบอกไม่ถูก“คุณชื่ออะไร” เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเอาแต่ก้มหน้าเหมือนต้องการที่จะหลับหน้าเขาเสียอย่างนั้น

ร่างสูงเดินฝ่ากลุ่มนักข่าวก่อนจะเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังนักร้องหนุ่มออกมายืนข้างตัวเอง จากที่จับแค่ข้อมือภูภัทรเลือกที่จะประสานนิ้วเขากับเฌอเอมพีเจรู้สึกแปลกใจไม่ต่างกันกับกลุ่มนักข่าวที่เริ่มถอยออกห่างเล็กน้อยเพื่อเก็บภาพคนทั้งสามเอาไว้เผื่อว่ามีอะไรดี ๆไปเขียนข่าวในชั่วโมงถัดไป“เรื่องข่าวที่เกิดขึ้นทางต้นสังกัดของคุณพีเจก็ออกมายืนยันแล้วว่าเขากับผู้หญิงคนนี้เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น” ดวงตาดุกวาดมองนักข่าว“หากเป็นแค่เพื่อนกันจริงทำไมคุณพีเจถึงรีบมาหาคุณเฌอเอมด้วยท่าทีเป็นห่วงขนาดนั้นคะ” หนึ่งในกลุ่มนักข่าวป้อนคำถามพร้อมทั้งยื่นไมค์ไปหาพีเจเพื่อเอาคำตอบ“ถ้าคุณทำให้เพื่อนตัวเองเดือดร้อน ตัวคุณเองจะนิ่งนอนใจอยู่เฉย ๆได้เหรอ” เขาขบฟันแน่นเพื่อกดอารมณ์ตัวเองและรักษาภาพลักษณ์เอาไว้“ยังยืนยันเหมือนเดิมใช่ไหมคะว่า พวกคุณทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกันจริง ๆ” ก็ยังเป็นคนเดิมที่เอ่ยถามออกมาภูภัทรเองก็ไม่อาจอดทนฟังได้ตอนแรกกะว่าค่อยประกาศพรุ่งนี้แล้วแถลงเปิดตัวเมียทีเดียวเลย แต่เห็นท่าแล้วมันคงไม่ทันการเสียแล้ว“ผมยืนยันได้ว่าทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ รบกวนอย่าเขียนข่าวที่ไม่เ

เสียงอาบน้ำดังขึ้นร่างจากที่ร่างเล็กเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนู ก็ประจวบเหมาะกับมือถือเครื่องสวยมีสายเรียกเข้าRrrr….[พีเจ(PJ)]ชายหนุ่มชะโงกหน้ามองไปยังโต๊ะหัวเตียงที่โทรศัพท์กำลังแผดเสียงร้องลั่นห้องเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อใครชายหนุ่มถึงกับเบิกตากว้างจนลืมตัวคว้ามือถือขึ้นมากดรับด้วยอารมณ์หึงหวง“เอม”เสียงทุ้มเรียกชื่อเมียเขาผ่านปลายสาย ภูภัทรได้แต่สะกดน้ำเสียงเอาไว้ให้นิ่งที่สุด“เอม อาบน้ำอยู่ครับ ไม่ทราบว่าคุณพีเจมีธุระอะไรหรือเปล่าผมจะบอกเธอให้”ปลายทางที่รับสายไม่ใช่น้ำเสียงหวานหูที่คุ้นเคยแต่กลับเป็นผู้ชายที่เคียงกายของเธอ“เปล่าครับ ผมโทรมาเพราะเป็นห่วงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้” พีเจนิ่งไปครู่ก่อนที่จะตอบ มันเป็นเรื่องยืนยันแล้วว่าผู้ชายที่ชื่อภูภัทรเป็นสามีของเฌอเอมจริง ๆ“ไม่ต้องเป็นห่วงเมียผมนะครับ ผมดูแลเองได้”น้ำเสียงที่ตอบกลับขุ่นอยู่ในที ซึ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวไม่ค่อยพอในเสียสักเท่าไร“ใครบอกให้พี่ภูยุ่งกับโทรศัพท์เอมคะ” ร่างสูงสะดุ้งโหย่งเมื่อเสียงหวานร้องถามถามเขารีบกดตัดสายทิ้งทันทีแล้วรีบวางมันกลับไปที่เดิมโดยไวเฌอเอมทำสีหน้าไม่พอใจแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้

ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ในห้างหรูย่านใจกลางเมือง ร่างเพรียวของพิมดาวซึ่งปิดบังใบหน้าด้วยแว่นตาดำและหน้ากากอนามัยหญิงสาวมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เจอคนรู้จักอยู่แถวนี้แล้วค่อยผลักประตูร้านกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดังเข้าไป“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าลูกค้าสนใจกระเป๋ารุ่นไหนคะ” พนักงานสาวสวยยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับลอบมองท่าทีแปลก ๆ ของลูกค้า“ไม่ได้มาซื้อค่ะ แต่ว่าเอามาขาย” หล่อนว่าพรางยกถุงกระดาษหลายใบขึ้นวางบนตู้กระจกแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้พนักงานที่นี่เห็นว่าเธอเป็นใครเมื่อก่อนเธอเป็นลูกค้าประจำของที่นี่จนรู้จักและคุ้นเคยกับพนักงานที่นี่เป็นอย่างดี แต่พอตอนนี้ต้องเอามันมาขายเธอจึงรู้สึกอายอยู่บ้างเพราะตั้งแต่มีข่าวของภูภัทรกับเฌอเอมออกไปเธอก็กลายเป็นจำเลยของสังคมว่าเป็นมือที่สามเข้าไปแทรกกลางครอบครัวคนอื่น รถทัวร์จึงมาลงที่เธออย่างเลี่ยงไม่ได้แถมช่วงเวลานี้งานเธอก็โดนยกเลิกเพราะพ่อของภูภัทร เพื่อนที่เป็นหุ้นส่วนร้านก็ถอนทุนออกจากที่ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีกลับกลายเป็นว่าเธอกำลังตกอับจนต้องเอาของออกมาขาย...หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้แต่ละวันพิมดาวมักจะได้ย