جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ร่างเปื่อยเปล่าของเฌอเอมค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนขนาดใหญ่เธอพยายามลงน้ำหนักเท้าให้แผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ร่างกำยำที่นอนอยู่ด้านข้างรู้สึกตัวตื่น เธอเอื้อมมือไปคว้าชุดคลุมซึ่งตกอยู่ปลายเตียงขึ้นมาสวมเพื่อปิดบังร่างกายที่ไร้อาภรณ์หญิงสาวหันไปมองผู้ชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วได้แต่เม้มปากเข้าหากัน มันไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เธอกับเขาร่วมรักกัน เขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นสามีที่เคยตอกหน้าเธอในวันแต่งงานว่าจะไม่ร่วมหลับนอนกับเธอ นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ปีกว่าแล้วที่เธอแต่งงานกับพี่ภูภัทรเฌอเอมเดินเข้ามาในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายให้ขาวสะอาดหลังจากผ่านศึกหนักมาเมื่อคืน นิ้วมือเรียวลูบไปยังร่องรอยที่ภูภัทรได้ฝากเอาไว้เป็นจุดแดงอมม่วงทั่วบริเวณหน้าอกแล้วหวนนึกถึงวันนั้น“ไม่แต่ง ยังไงผมก็ไม่แต่งงานกับยัยเอมแน่นอนผมไม่ได้รักเธอ”น้ำเสียงยืนกรานหนักแน่นเอ่ยบอก ไม่สิ ต้องเรียกว่าตะโกนบอกกับบุพการีที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้นมากกว่า พร้อมกับกวาดดวงตาดุไปหาร่างเล็กที่นั่งก้มหน้างุดด้วยความตกใจ“ไม่แต่งก็ต้องแต่งเพราะน้องอายุครบยี่สิบห้าปีแล้ว เราต้องทำตามสัญญาของปู่แกและปู่หนูเอมที่สัญญา

“พักเที่ยงแล้ว เอมไม่ไปกินข้าวเหรอ” น้ำขิงเดินมายังโต๊ะทำงานหลังสุดเมื่อยังเห็นว่าเฌอเอมนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่“เอมยังไม่หิวอ่า ขิงไปกินก่อนเลย แต่ว่าวานซื้อนมกับขนมปังมาให้หน่อยได้ไหม” หล่อนยื่นเงินให้ “ได้สิ งั้นขิงไปก่อนนะ” เธอพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณหญิงสาวมองเพื่อนร่วมงานจนลับสายตาก่อนจะรีบกุลีกุจอพับหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วตรงดิ่งไปยังลิฟต์ผู้บริหารทันทีสิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดตอนนี้ก็คือผู้หญิงที่เหล่าพนักงานพูดถึงเป็นใครกันแน่ ภูภัทรถึงกล้าพามาที่ทำงานเพราะนับตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาแทบจะไม่เฉียดใกล้ผู้หญิงคนไหนเลยชั้นบนสุดของตึกคือจุดมุ่งหมายของผู้หญิงบอบบาง หล่อนหอบเอาหัวใจที่แสนจะว้าวุ่นขึ้นไปด้วยเสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์บอกว่าได้เคลื่อนมาจอดยังชี้นที่ต้องการ เธอสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ“คุณรำภาคะ ฉันมาพบคุณภูภัทรค่ะ” เลขาหน้าห้องเงยหน้าขึ้นมองสาวสวยตรงหน้าแล้วถึงกับหน้าเจื่อนจะบอกว่าทั้งบริษัทไม่มีใครรู้สถานะภรรยาของประธานบริษัทคงไม่ทั้งหมด เพราะรำภาเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ทำงานมาตั้งแต่รุ่นพ่อจึงรู้เกือบทุกเรื่องภายในบริษัทรวมถึงเรื่องครอบครัวของเจ้านาย“เอ่อ คือ

“ฉันมาพบคุณภูค่ะ เขาอยู่ไหมคะ” ปากอวบสีแดงสดเอ่ยถามเลขาหน้าห้องด้วยท่าทีเป็นมิตร รำภาละสายตาจากแฟ้มเอกสารเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มก็หุบลงทันที“สักครู่นะคะ ฉันขอแจ้งให้ท่านทราบก่อน” น้ำเสียงตอบกลับออกจะติดฉุนนิดหน่อยแต่ก็ต้องนิ่งเข้าไว้เพราะเธอเป็นแขกท่านประธาน ทั้งที่ในใจอยากจะโทรบอกหนูเฌอเอมเสียด้วยซ้ำยังไม่ทันจะยกโทรศัพท์ต่อสายหาคนเป็นเจ้านายเสียด้วยซ้ำ ร่างสูงของภูภัทรก็เปิดประตูเดินออกมาด้วยรอยยิ้มทำเหมือนนัดมาเจอกันแต่ความจริงไม่ใช่“อ้าว พิม มาหาผมเหรอ”“ไม่เชิงมาหาหรอกค่ะ บังเอิญผ่านมาทางนี้แล้วเห็นว่าเที่ยงพอดีเลยแวะมาชวนไปทานมื้อกลางวันน่ะค่ะ”ชายหนุ่มฟังแล้วถึงกับยิ้มกว้างแต่สำหรับรำภาฟังแล้วกลับเบะปาก มีแค่ผู้ชายหัวอ่อนเท่านั้นแหละทึ่ฟังแล้วเชื่ออะไรแบบนึ้ แต่สำหรับผู้หญิงด้วยกันมันมองออกไม่ยากมื้อเที่ยงไม่ได้มีแค่เจ้านายเสียหน่อยที่ต้องออกไปกินข้าวเพราะเวลามันช่างประจวบเหมาะกับที่เฌอเอมลงมาทานข้าวพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมพอดีน้ำขิงรีบเดินไปขนาบข้างพี่ไมตรีแล้วสะกิดให้ดูท่าทีของพิมดาวซึ่งเดินควงแขนภูภัทรออกมาจากลิฟต์ ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อสบตากับเฌ

ยามเย็นหลังเลิกงานเฌอเอมไม่ได้ตรงดิ่งกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ทันทีแต่เธอเลือกไปในที่ที่ทำให้สบายใจและสร้างรอยยิ้มให้เธอมากกว่า“เย้ พี่เอมมาแล้ว”เสียงตะโกนของเด็กน้อยอายุเฉลี่ย10ขวบดังขึ้นพร้อมกับกรูกันเข้ามาหาพร้อมโผกอดด้วยความดีใจหลังจากที่เธอไม่ได้มาที่นี่เลยเป็นเดือนบ้านม่านหมอกอุปถัมภ์ เป็นสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่พ่อกับแม่รับดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาตั้งแต่เธออายุ5ขวบ พอท่านเสียชีวิต ทุกอย่างเกือบจบลงแต่ก็ได้พ่อกับแม่ของภูภัทรมารับช่วงต่อดูแลให้เพื่อแลกกับการที่เธอต้องแต่งงานกับภูภัทรเป็นข้อแลกเปลี่ยนและนี่คืออีกสาเหตุหนึ่งที่เธอหย่ากับเขาไม่ได้เพราะปากท้องความเป็นอยู่ของเด็กกำพร้าเกือบร้อยชีวิตและความทรงจำของพ่อแม่เธอยังอยู่ที่นี่“เอาขนมพวกนี้ไปเก็บในห้องครัวนะ จะได้กินกันตอนค่ำ”ขนมห่อใหญ่ยื่นให้กับเด็กโต“ความจริงแล้วเอมไม่น่าซื้อมาเลยนะ แค่งบประมาณจากคุณภูผาและคุณโสภีก็มากพออยู่แล้ว” แม่ครูพรรณณีเอ่ยบอกหลังจากที่เห็นเฌอเอมหิ้วของกินมากมายมาฝากเหมือนเช่นทุกครั้ง“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอมเต็มใจซื้อมาให้”“แล้วนั่นหน้าผากไปโดนอะไรมา ไหนแม่ครูดูสิ” มือเหี่ยวเอื้อมไปแตะผ้าก๊อซบน

“วันนี้คุณเอมลงมาช้ากว่าปกตินะคะ” ป้าไหมเอ่ยทักเมื่อเห็นว่าเฌอเอมเดินมาทรุดตัวนั่งบนโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าอิดโรยภูภัทรซึ่งลงมานั่งทานอาหารก่อนหน้าไม่นานเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเหมือนเย้ยหยัน จะไม่ให้ลงมาช้าได้ยังไงก็เมื่อคืนโดนจัดหนักจนแทบไม่ได้นอน“เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนค่ะ พอดีมีสัมภเวสีคอยกวนตลอดเลย”หล่อนพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าคนตัวโตตรงหน้าแต่ทว่าเจ้าตัวกลับสำลักโจ๊กจนต้องรีบยกน้ำขึ้นดื่มดวงตาคมตวัดมองเคืองๆ แต่หญิงสาวก็เมินใบหน้าหล่อนั้นเสีย แต่คนที่อมยิ้มพอใจกลับเป็นพ่อแม่สามีเสียมากกว่าแถมยังหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กันแบบมีเลศนัยเจ้าลูกชายตัวดีก็เหลือเกินปากบอกไม่อยากได้น้องแต่การกระทำตรงกันข้ามทุกอย่างขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของ ภูภัทรดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาอ่านแล้วยิ้มกว้างออกมา‘เย็นนี้ไปทานข้าวกันนะคะ พิมจะรอที่ร้านประจำของเรา’คำว่าร้านประจำของเราสำหรับภูภัทรแล้วเขาจำได้ไม่เคยลืมเพราะเป็นร้านที่พิมดาวชอบกินอาหารไทยรสจัดถึงเครื่องใบหน้าระรื่นของเขาไม่บอกเฌอเอมก็เดาได้ว่าคนที่ส่งข้อความหาเป็นใคร คนเราต้องหน้าด้านขนาดไหนที่รู้อยู่แล้วว่าผู้ช