All Chapters of ภรรยารอหย่า: Chapter 31 - Chapter 40

ใบหน้ามุ่ยของพี่ร่วมแผนกวัยสี่สิบปีเรียกสายตาจากเพื่อนร่วมงานได้เป็นอย่างดีแต่ก็ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปหาว่ามีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า“ขิงพี่สมรเป็นอะไรอ่า หน้าบอกบุญไม่รับเลย เอมหยุดงานไปไม่กี่วันตกข่าวอะไรหรือเปล่า” เฌอเอมเดินเข้าไปสะกิดถามน้ำขิงที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเร่งงานส่งให้ทันเที่ยงวัน“ขิงก็ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งมาเป็นวันนี้แหละ ทุกวันก็ปกติดีนี่” หล่อนเงยหน้าขึ้นมองแล้วชำเลืองมองเลยไปหาพี่สมรก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อหญิงสาวไม่อยากเอาไม้ไปแหย่รังแตนจึงเลี่ยงเดินเลยไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองตูดหย่อนเก้าอี้ยังไม่ถึงอึดใจพี่สมรก็ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “พี่สมรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เป็นค่ะ เป็นมากด้วย” น้ำเสียงกระฟัดกระเฟียดทำเอาเธอถึงกับผงะ นี่เธอไม่ได้ไปทำอะไรให้พี่เขาโกรธแบบไม่รู้ตัวใช่ไหม“เออ พี่ไม่ได้โกรธอะไรเอมใช่ไหมคะ”“อุ้ย พี่ไม่ได้โกรธคุณน้องค่ะ” หล่อนรีบปรับสีหน้าเมื่อเห็นว่าเฌอเอมกำลังเข้าใจผิด“พี่แค่โกรธผัวที่บ้านค่ะ ไม่รู้ว่าคุณน้องเจอเหมือนกันกับพี่ไหม” เธอยกมือขึ้นกอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ใบหน้ายับยู่ยี่บอกได้เป็นอย่างดีว่าพี่สมรมีเรื่องหนักอกหนักใจจ

“เอมแน่ใจแล้วเหรอลูก” สีหน้าของโสภีกับภูผาเศร้าลงทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เฌอเอมขอ“แน่ใจแล้วค่ะ แต่เอมขอเวลาอีกสักเดือนเพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนได้ไหมคะ” เธอฝืนยิ้มออกมาทั้งที่ในใจเองก็รู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่ใช้เวลาคิดทั้งคืนและเธอก็คิดมาดีแล้วเช้าของวันใหม่เธอถึงได้รีบตื่นตั้งแต่ไก่โห่เพื่อมาพูดเรื่องนี้กับท่านทั้งสอง แม้ตอนแรกท่านจะคัดค้านแต่พอหล่อนยกบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตลูกชายมาอ้างพวกท่านก็ไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไปสิบกว่าปีที่ผ่านมามันเพียงพอแล้วสำหรับความรักที่เธอมีให้กับพี่ภู มันคงถึงเวลาที่เธอต้องปล่อยมือเขาไปอยู่กับคนที่เขารักเสียที“อีกเรื่องที่เอมจะขอ คือเรื่องบ้านม่านหมอก” เธอมีสีหน้ากังวลเล็กน้อยเพราะรู้ดีว่ามันเป็นข้ออ้างมาพวกท่านรั้งเธอให้แต่งงานกับพี่ภูสองเฒ่าหันมองหน้ากันด้วยความหนักใจและเสียดาย หากปล่อยให้ลูกสะใภ้คนนี้หลุดมือไปคงหาคนอื่นมาเทียบคงยากภูผาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยออกไป “ในเมื่อหนูเอมตัดสินใจแบบนั้นแล้ว พ่อก็ตามใจในเมื่อตาภูมันไม่เห็นค่าในความรักของหนูที่มีให้มันก็อย่าทนให้ตัวเองเจ็บเลย”มือย่นเอื้อมมาลูบหัวด้วยความเห็นใจแต่ก็อดเสียดายไม่ไ

“เก็บเสื้อผ้าจะไปไหน” เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาภูภัทรก็ต้องแปลกใจที่เห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางไว้กลางห้องพร้อมกับมีเสื้อผ้าอยู่ในนั้นจำนวนหนึ่งและอีกส่วนวางอยู่บนเตียงความเงียบคือคำตอบจากผู้หญิงที่กำลังรื้อเสื้อผ้าออกจากตู้จนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดใจจนเดินไปกระชากแขนหญิงสาวจนเซถลาเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงเป็นเหมือนกันหมดหรือเปล่าไม่พอใจอะไรก็เงียบ งอนก็เงียบ แทนที่จะบอกกันตรง ๆ“โอ้ย พี่ภู เอมเจ็บนะ” หญิงสาวขืนตัวแล้วสะบัดแขนออก“พูดได้แล้วเหรอ ไม่ได้ยินที่ถามหรือไงว่าเก็บเสื้อผ้าจะไปไหน”สองมือยกขึ้นเท้าเอวแล้วเพยิดหน้าไปยังกระเป๋าเสื้อผ้าที่ว่างอยู่ หญิงสาวมองตามแล้วถอนหายใจออกมา “ไปพักผ่อนต่างจังหวัดค่ะ”เธอตอบพร้อมกับย่อตัวลงนั่งผับเสื้อผ้าที่จำเป็นใส่กระเป๋าโดยไม่ได้สนใจเลยว่าคนตัวโตยังยืนอยู่ตรงนั้น“ไปกับใคร ไปกี่วัน ทำไมต้องไป” เขายังคงยิงคำถามมาไม่หยุดทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นมาใส่ใจเธอแบบนี้เลย ไม่เคยคิดแม้แต่จะเป็นห่วงว่าเธอจะไปไหนทำอะไรเมื่อไร ทำไมตอนนี้ถึงมาคะยั้นคะยอถามอยู่ได้“จำเป็นที่เอมต้องบอกด้วยเหรอคะ ขนาดพี่ภูไปไหนทำอะไรต่ออะไรกับใครที่ไหนเอมยังไม่เคยวุ่นวายหรือถ

“งานของเธอถูกยกเลิกเกือบหมดแล้วนะ”สาวประเภทสองเพื่อนร่วมอาชีพของพิมดาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นเจ้าตัวก้าวเท้าเข้ามาในห้องเสื้อที่เปิดร่วมกัน“หมายความว่ายังไง” หล่อนเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าแสดงถึงความตกใจร่างเล็กรีบเดินไปยังแฟ้มเพื่อดูตารางงานและดีลสำคัญที่ได้ตกลงกับคู่ค้าไว้ตัวหนังสือสีแดงขึ้นต่อท้ายตารางว่ายกเลิกหล่อนย่นคิ้วไม่เข้าใจว่าทำไมทุกที่ถึงยกเลิกงานเธอพร้อมกัน“เธอไปเหยียบหางใครเขาไว้หรือเปล่าย่ะ ตั้งแต่เช้าฉันรับสายแทบไม่ได้พัก ล่าสุดก็โปรเจ็คออกแบบชุดนางงามก็เพิ่งยกเลิกไป”ร่างอ้อนแอ้นเดินมาทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงมุมห้อง ยาดมยี่ห้อดังถูกยกขึ้นมาสูดเข้าปอดหลังจากที่พยายามจะยื้อลูกค้าไว้แม้จะไม่ได้ผลก็ตามพิมดาวมือสั่นแล้วก็นึกย้อนไปว่าตนเองไปทำให้ใครไม่พอใจบ้างหรือเปล่าและแล้วเธอก็ถึงบางอ้อเมื่อเธอได้รับข้อความเตือนเชิงข่มขู่จากพ่อของภูภัทรแผ่นกระดาษข่าวถูกขย้ำจนยับยู่ยี่ ดวงตาทอประกายความโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าคำเตือนนั้นจะเป็นการใช้เส้นสายยกเลิกงานของเธอ“แล้วจะเอายังไง งานก็ถูกยกเลิกเกือบหมดแล้ว”“ไม่ต้องห่วง ยกเลิกได้ก็หางานใหม่ได้” หล่อนกัดฟันตอบ แม้ว่าภายในใจจ

พึ่บ…เสียงโยนไอแพดลงบนโซฟาพร้อมกับร่างสูงของพีเจย่อตัวนั่งลง ใบหน้าหล่อยามนี้เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด คิ้วหนาย่นเข้าหากันแผ่นหลังเอนพิงพนักคล้ายคนคิดหนัก“เห็นข่าวแล้วเหรอ” ผู้จัดการส่วนตัวของพีเจที่ติดสอยห้อยตามมาพักผ่อนในครั้งนี้เอ่ยถามขึ้น“ที่ถามแบบนี้แสดงว่าพี่เห็นข่าวก่อนผมแล้วใช่ไหม” พีเจหันไปถาม“อือ เห็นก่อนหน้านายไม่กี่นาทีหรอก ฉันคุยกับประธานค่ายไปเมื่อกี้ ทางนั้นเขาไม่เสนอข้อตกลงมาก่อนเลยแต่เลือกที่จะปล่อยภาพนั้นออกไปแทน”ถือว่าเป็นเรื่องปกติของสื่อหรือพวกปาปารัชซี่ของประเทศนี้ก็ว่าได้ที่เมื่อได้ภาพหลุดก็มักจะมาเสนอต้นสังกัดเพื่อเรียกร้องในสิ่งที่ตัวเองต้องการแต่หากภาพไหนที่จะสร้างมูลข่าวได้มากกว่าข้อเสนอสำนักข่าวนั้นก็จะปล่อยภาพเหล่านั้นเลยในทันที“แต่นายไม่ต้องห่วงนะ ฉันยืนยันไปแล้วว่าคุณเฌอเอมเป็นแค่เพื่อน”ผู้จัดการส่วนตัวตอบกลับด้วยท่าทีสบาย ๆ เพราะคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่สำหรับเขาเรื่องพวกนี้มันไม่ได้หยุดแค่นั้นแน่เพราะรู้ดีว่าแฟนคลับบางคนไม่ได้หยุดแค่คำแถลงที่แจ้งไปแน่นอนภาพถ่ายที่ดูสนิทสนมกันขณะที่ไปพักผ่อนที่บ้านเกิดของนักร้องชื่อดังระด