All Chapters of เหมือนจะไม่รักกัน: Chapter 11 - Chapter 20

พลอยใสเข้ามาในห้องนอนพัชชาเห็นเพื่อนสาวเอาแต่เซื่องซึมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งๆ ที่พัชชาชอบอรุณมากขนาดนี้แล้วทำไมถึงยอมปล่อยมือไปง่ายๆ“บอกเลิกเขาแล้วมานั่งเศร้าเองแบบนี้เนี่ยนะ ถ้าชอบเขามากทำไมไม่ลองเดินหน้าความสัมพันธ์ต่อล่ะ”“เธอรู้มั้ยตอนเขาเดินจากไปเขาไม่กลับมามองฉันอีกเลย เขาดูเย็นชามาก ตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าเขาหันกลับมาแล้วยื้อฉันไว้อีกครั้งฉันก็จะเปลี่ยนใจเดินหน้าต่อกับความสัมพันธ์นี้”“ก็เธอพูดซะขนาดนั้นเป็นใครก็ต้องถอดใจมั้ย”“ก็ใช่ไง ที่เขาถอดใจง่ายเพราะเขาไม่ได้รู้สึกชอบฉันมากเท่าไหร่ สำหรับเขาแล้วจะมีฉันหรือไม่มีก็ได้แต่กับผู้หญิงคนนั้นมันไม่ใช่ เขาแคร์ผู้หญิงคนนั้นมากฉันรู้สึกได้ ความสัมพันธ์คลุมเครือแบบนี้ฉันไม่อยากเจออีกแล้ว”“ในเมื่อตัดสินใจแล้วก็อย่ามานั่งเศร้าสิ ก็คิดซะว่าเธอกับเขาไม่มีบุญร่วมกัน” พลอยใสปลอบใจเพื่อนสาว ในเมื่อเลือกทางนี้แล้วก็ต้องยอมรับผลที่ตัวเองเลือก2 วันต่อมา บริษัทคิรินทร์“ดูให้หน่อยสิคะว่าใช้ได้มั้ย” รันดายื่นแฟ้มงานให้อรุณได้ตรวจทานดู“ทำไมไม่พักอยู่บ้านก่อน” อรุณเอ็ดไปที่หญิงสาวที่ดื้อดึงมาทำงานทั้งๆ ที่พึ่งล้มป่วยไป“

วันต่อมา บริษัทคิรินทร์รันดาเข้ามาที่บริษัทก็ตรงเข้าไปหาอรุณที่ห้องทำงาน ทั้งสองสบตากันต่างฝ่ายต่างมีความในใจ อรุณรู้ดีว่าที่หญิงสาวมาหาเขานั้นเพื่อจะคุยเรื่องแต่งงาน“พี่อรุณจะไม่เสียใจใช่มั้ยคะถ้าต้องแต่งงานกับรัน”“พี่ไม่เสียใจ พี่ตัดสินใจดีแล้วถึงได้ขอรันแต่งงาน แล้วรันล่ะจะยอมแต่งงานกับพี่มั้ย”“งั้นเราก็แต่งงานกันแค่ในนามก็ได้ ผ่านไป1ปีค่อยมาหย่ากัน”“จริงๆ แล้วพี่ไม่ได้คิดถึงเรื่องหย่าเลย” คำตอบของอรุณทำรันดานิ่งไปในทันที ข้อเสนอนี้เธอคิดว่าชายหนุ่มจะพอใจเสียอีกแต่ทำไมกลับดูเหมือนไม่ยินดีเอาซะเลย“ถ้าไม่หย่างั้นพี่ก็ใช้ชีวิตในแบบสามีภรรยากับรันไปตลอดเหรอคะ พี่ไม่ได้รักรันสักหน่อยพี่จะทรมานตัวเองทำไม”“เอาเป็นว่าพี่ได้พูดในสิ่งอยากพูดไปแล้ว ส่วนรันจะเอายังไงพี่ก็แล้วแต่รัน” ความบ่ายเบี่ยงของอรุณทำรันดาหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย หญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจถ้าไม่รักเธอทำไมต้องทรมานตัวเองทนใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ไม่ได้รักด้วย อรุณเองพอเห็นรันดาเอาแต่หน้างอก็เผยยิ้มออกมา ชายหนุ่มไม่อยากให้หญิงสาวกดดันมากเกินไป“ถ้ารันยังตัดสินใจไม่ได้….”“ตกลงค่ะ รันจะแต่งงานกับพี่อรุณ” รันดาสวนกลับโดยไม่รอให้ชายห

“ผมกำลังจะแต่งงาน” อรุณบอกพัชชาที่กำลังคาดหวังอยู่ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวนั้นก็รู้เรื่องการแต่งงานของเขาอยู่แล้ว“ฉันรู้ค่ะ”“คุณรู้ว่าผมจะแต่งงานแต่กลับมาขอให้ผมไปคบกับคุณเนี่ยนะ” ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อหญิงสาวรู้ว่าเข้ากำลังจะแต่งงานแล้วทำไมถึงยังพูดถึงเรื่องกลับมาคบกันอีก“ฉันรู้ที่คุณจะแต่งงานเป็นเพราะเรื่องข่าวนั่น คุณแค่อยากปกป้องคุณรันดาเลยเลือกวิธีแต่งงาน…ฉันพูดถูกใช่มั้ยคะ ฉันรอได้ค่ะ คุณก็ไปจัดการเรื่องของคุณกับคุณรันดาให้จบก่อนแล้วคุณค่อยกลับมาหาฉันก็ได้”“ขอโทษนะผมทำแบบนั้นไม่ได้ ที่ตัดสินใจแต่งงานกับรันไม่ใช่แค่เรื่องข่าว แต่ผมอยากแต่งงานกับรันจริงๆ”“แล้วเรื่องของเราล่ะคะ เราพึ่งห่างกันไม่กี่วันเองฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่ชอบฉันแล้ว งั้นที่ผ่านมาที่คุณดูแลฉัน ให้ความสำคัญกับฉันก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่น สำหรับคุณแล้วจะเลือกใครก็ได้มาแต่งงานด้วยเพื่อให้แม่คุณพอใจงั้นเหรอคะ” หญิงสาวน้ำตาคลอ ทำไมชายหนุ่มถึงได้เปลี่ยนใจง่ายดายนัก“ความรู้สึกที่ผมให้คุณเป็นเรื่องจริง ตอนนั้นผมหวั่นไหวกับคุณจริงๆ และผมก็หวังว่าความสัมพันธ์ของเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ วันนั้นที่ผมนัดคุณอ

“พี่อรุณเขาบอกคุณแบบนั้นเหรอคะ” รันดาเองถึงจะรู้สึกกังวลในใจ แต่เท่าที่เธอเห็นท่าทีของอรุณก็ดูจะสวนทางกับคำพูดยั่วยุของพัชชาอยู่มากนัก“เขาไม่ได้พูดตรงๆ หรอกค่ะแต่ฉันเข้าใจเขา ตอนนั้นฉันคิดมากเรื่องที่เขากับคุณใกล้ชิดกันเลยทำให้เรามีปากเสียงกัน ทั้งที่เขาก็ยืนยันแล้วว่าไม่ได้ชอบคุณมองคุณเป็นแค่น้องสาวแต่ฉันก็ยังงี่เง่าใส่จนเขาโกรธต้องเดินหนีไป แต่ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าการที่เราไม่เข้าใจกันอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่วันกลับมาทำลายความสัมพันธ์ของพวกเราได้ แล้วแบบนี้ฉันจะยอมปล่อยเขาไปแต่งงานกับคุณได้ไงคะ”“แต่พี่อรุณบอกไม่ได้ชอบคุณแล้ว”“แล้วคุณก็เชื่อเหรอคะ ก่อนหน้านี้ฉันกับเขาเจอกันอยู่ด้วยกันทุกวัน และตอนวันเกิดฉันเราก็มีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกันในแบบของคู่รัก ความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้คุณคิดว่าเขาเปลี่ยนใจได้ง่ายๆ เหรอคะ” คำพูดกำกวมของพัชชาทำรันดาว้าวุ่นในทันที ช่วงเวลาดีๆ ของคู่รักที่หญิงสาวพูดนั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เมื่อนึกย้อนกลับไปวันนั้นเธอเองก็เห็นว่าอรุณออกไปหาพัชชาด้วยท่าทีเร่งรีบจริงๆ พัชชาพอเห็นสีหน้ารันดาเซื่องซึมก็รู้สึกผิดที่พูดให้หญิงสาวคิดไปไกลเกินความเป็นจริง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทาง

“เอาแต่มองพ่ออยู่นั่นแหละ ได้คุยเรื่องแต่งงานกับกรบ้างหรือยังล่ะ พี่ชายเราก็แต่งไปแล้วเราก็อย่าให้น้อยหน้าพี่ชายสิ” ธีระย้ำถามไปที่ลูกชายที่เอาแต่นิ่งเงียบ“ผมแต่งได้เหรอครับ” อริณนัยน์ตาสั่นไหวมองผู้เป็นพ่อด้วยความคาดหวัง ชายหนุ่มเองก็ยังไม่อยากเชื่อว่าธีระจะมาเร่งเร้าเรื่องแต่งงานของเขากับปกรณ์“แล้วทำไมจะแต่งไม่ได้ล่ะ อริณ…ลูกไม่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น พ่อขอโทษที่เข้ามาหาลูกช้าไปจนทำให้ลูกต้องน้อยเนื้อต่ำใจมานาน ไม่ว่าจะเป็นอรุณหรืออริณพ่อก็รักทั้งคู่ อริณอยากทำอะไรอยากแต่งงานกับใครพ่อก็จะเห็นด้วย”“ขอบคุณครับพ่อ” อริณหลั่งน้ำตาไม่ขาดสายโน้มตัวเข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อด้วยความซาบซึ้ง ที่ผ่านมาคงเป็นเขาเองที่คิดมากไปจริงๆ“พอแล้วร้องไห้เป็นเด็กเลยนะเรา” ธีระคลายอ้อมกอดออก ถึงจะบอกผู้เป็นลูกชายแบบนั้นแต่ตัวเองก็น้ำตารื้นเช่นกัน“ไหนๆ พ่อก็มาถึงนี่แล้วงั้นอริณก็ช่วยจัดดอกไม้สักช่อให้พ่อหน่อย พ่อจะเอาไปให้คุณนายที่บ้านน่ะวันนี้มีนัดออกไปเดตกัน”“ครับ ผมจะจัดให้สวยๆ ให้คุณนายพรทวีตะลึงไปเลย”อริณพยักหน้ายิ้มรับด้วยความปลื้มปริ่มรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก การได้คุยกับผู้เป็นพ่อท