All Chapters of เหมือนจะไม่รักกัน: Chapter 31 - Chapter 40

“พี่อรุณจะบ้าเหรอนี่มันห้องเก็บไวน์พี่นุนะ ไวน์พี่นุแตกหมดแล้ว”“ต่อให้แตกยกห้องพี่ก็มีปัญญาชดใช้คืนไม่ต้องห่วงหรอก” อรุณไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ชายหนุ่มยังคงพอใจกับการได้เล้าโลมหญิงสาว“พี่อรุณเป็นแบบนี้ทุกที พอไม่พอใจอะไรก็มาบังคับรัน ไม่ชอบไม่รักรันแล้วทำไมต้องเอาเปรียบรันด้วย” หญิงสาวน้ำตาคลอ อรุณเองเห็นสีหน้าของรันดาที่ผิดหวังในตัวเขาก็รู้สึกผิดรีบรูดซิปเดรสกลับเข้าที่ตามเดิม หญิงสาวขัดขืนขนาดนี้เขาเองก็คงต้องยอมถอย“พี่ไม่ทำแล้วอย่าร้องเลยนะ งั้นเรามาคุยกันด้วยเหตุผลได้มั้ย"ชายหนุ่มลูบไล้ไปที่แก้มของหญิงสาวเบาๆ เมื่อสักครู่ยอมรับว่าทำเกินกว่าเหตุไปจริงๆ“คุยด้วยเหตุผลใช่มั้ยคะได้สิ งั้นพี่อรุณช่วยบอกรันหน่อยก่อนหน้านี้ที่บอกว่าไม่อยากมีลูกกับรันแล้วพี่คิดแบบนั้นจริงๆ หรือแค่ประชดเพราะกำลังโกรธรันอยู่กันแน่”"พี่ยอมรับว่าตอนนั้นพี่โกรธมากจริงๆ แต่ไม่ได้โกรธเรื่องที่รันไม่พร้อมมีลูกให้พี่ พี่โกรธเรื่องสำคัญขนาดนี้รันเลือกที่จะเล่าและปรึกษากรแทนที่จะเป็นพี่ที่เป็นสามีรัน ตอนนั้นพี่ยอมรับว่าเสียใจมาก มันทำให้พี่รู้สึกว่าพี่ให้ความมั่นคงกับรันไม่ได้รันถึงไม่เชื่อใจพี่ พี่ได้แต่ถามตัวเองซ

ร้านอาหารอิตาลี Davideพัชชาวันนี้ไม่มีสอนเปียโนเลยตั้งใจมาหาภานุที่ร้านอาหาร ช่วงนี้หญิงสาวฟุ้งซ่านกำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเองเลยอยากหาคนที่พอจะปรึกษาได้ และดูเหมือนว่าภานุจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอ“ฉันมีเรื่องจะปรึกษาคุณหน่อย”“ได้สิ แล้วทำไมคุณไม่ปรึกษาเพื่อนคุณล่ะ พลอยเป็นเพื่อนสนิทคุณไม่ใช่เหรอ”“เรื่องนี้ฉันปรึกษาพลอยไม่ได้”“งั้นคงเป็นเรื่องพี่อรุณสินะ คุณกลัวว่าพลอยจะโกรธเลยเลือกมาหาผมแทน ทำไมล่ะ…หรือเปลี่ยนใจอยากจะแย่งพี่อรุณจากรันอีกแล้ว”“คุณก็พูดเกินไปฉันไม่ได้แย่งสักหน่อย ตอนนี้ฉันแค่สับสนกับความคิดของตัวเองในหัวสมองมันตีกันไปหมด”“สมองคุณคงแยกเป็นสองฝ่ายสินะ ฝ่ายหนึ่งบอกให้คุณแย่งพี่อรุณกลับคืนมา ส่วนอีกฝ่ายก็บอกให้ถอยและยอมรับความจริง แค่คุณมีความคิดที่โลเลแบบนี้นั่นหมายถึงว่าใจคุณเอนเอียงไปทางอยากได้พี่อรุณกลับคืนมาแล้ว”“แต่ถ้าฉันทำอย่างนั้นก็ไม่ผิดสักหน่อยนี่คะ คุณรันเธอก็พูดเองว่าเปิดทางให้ฉันเต็มที่”“คุณบอกว่ามาปรึกษาผมใช่มั้ย งั้นผมก็จะให้คำปรึกษาว่าไม่เห็นด้วยที่คุณจะกลับไปหาพี่อรุณอีก ผมรู้ว่าช่วงนี้คุณสับสนเพราะคุณได้เจอพี่อรุณบ่อยขึ้น พอคุณเห็นเขาด

อรุณทันทีที่ถูกพัชชาสวมกอดก็ไม่รอช้ารีบสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนในทันที พร้อมตำหนิไปที่หญิงสาวอย่างเกรี้ยวกราด“อย่าทำให้ผมต้องเกลียดคุณนะพัชชา!”“ขอโทษค่ะฉันลืมตัว ฉันแค่เป็นห่วงคุณมากเกินไป” ใบหน้ารู้สึกผิดของพัชชาไม่ได้ทำให้อารมณ์ขุ่นเคืองของอรุณสงบลงได้เลยสักนิด ระหว่างนั้นรันดาก็ปรากฏตัวขึ้น อรุณทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นภรรยาก็รีบเข้ามาหาเพื่อจะอธิบาย ชายหนุ่มรู้ได้ว่าที่พัชชากอดเขานั้นรันดาก็คงเห็นเช่นกันก่อนหน้านี้รันดาไม่ไว้ใจว่าอรุณจะไปหาหมอตามที่รับปากเธอไว้เลยโทรถามนัททิวและก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจึงมาหาชายหนุ่มที่บ้านและตั้งใจจะพาไปหาหมอด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอพัชชาอยู่ที่นี่ด้วย แถมยังมาเจอภาพที่ชวนให้เข้าใจผิดอีก“คุณรันอย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันรู้ข่าวว่าคุณอรุณไม่สบายเลยอยากมาเยี่ยม” พัชชารีบอธิบาย ใบหน้าของหญิงสาวยังคงรู้สึกผิดอยู่“เยี่ยมด้วยการกอดเหรอคะ” คำพูดเหน็บแนมของรันดาทำอรุณหวั่นใจขึ้นมาทันที พัชชาเองก็ปิดปากเงียบไม่ได้โต้กลับเพราะสิ่งที่รันดาเห็นก็ฟ้องทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว“ขอโทษค่ะฉันผิดเอง เป็นฉันที่กอดคุณอรุณเองคุณอรุณไม่ได้เต็มใจค่ะ

“โอ๊ย!”อรุณเหมือนจะรู้ตัวแล้วว่าร่างกายของตัวเองในตอนนี้ไม่ได้แข็งแรงสมบูรณ์ ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับรสจูบอยู่ก็รู้สึกเจ็บจากบาดแผลตามร่างกาย รันดาเองก็เหมือนจะลืมตัวเช่นกันเลยไม่รอช้ารีบประคองชายหนุ่มไปที่เตียงนอน“ขอโทษค่ะรันลืมไปเลยว่าพี่อรุณเจ็บอยู่”“รันไม่ผิดสักหน่อยพี่เองที่อยากจูบรัน ให้พี่จูบนานกว่านี้หน่อยได้มั้ย” น้ำเสียงออดอ้อนนั้นทำรันดาเอ็นดูนัก“ได้สิคะแต่ต้องรักษาตัวให้หายดีก่อน แล้วทำไมถึงยอมบอกรักรันแล้วล่ะไม่วางมาดเหมือนทุกครั้งแล้วเหรอคะ"“อย่าแซวสิ ก็พี่กลัวว่าถ้าไม่บอกตอนนี้จะหมดโอกาสบอกนะสิ”“สำหรับพี่อรุณแล้วมีโอกาสตลอดค่ะ โอกาสทั้งชีวิตของรันเลยแหละ”“รันรู้มั้ยว่าพี่กลัวว่าจะไม่ได้เจอรันแค่ไหน ครั้งนี้เป็นบทเรียนให้พี่ได้ดีเลยล่ะ ยังดีที่พี่ได้กลับมาหารันอีกครั้ง”“อย่าพูดถึงมันอีกเลยนะคะ ตอนนี้รันก็อยู่ตรงหน้าพี่อรุณแล้ว รันรับรักและก็บอกรักพี่อรุณแล้วไม่มีทางหนีไปไหนแน่นอนค่ะ”ทั้งสองสบตากันอย่างหวานซึ้งให้คำมั่นกันและกัน ผ่านเหตุการณ์ร้ายในครั้งนี้ทำให้รู้ว่าต่างโหยหากันมากแค่ไหน ในเมื่อรักกันมากขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีบทพิสูจน์อะไรอีกแล้วร้านอาหารอิตาลี Da

ร้านอาหารอิตาลี Davideภานุจ้องไปยังพัชชาที่กำลังนั่งทานอาหารกับปราณและลูกสาวที่น่ารักของเขาด้วยความสงสัย ถ้าชายหนุ่มไม่ได้รู้จักพัชชาก็คงคิดว่าเป็นพ่อแม่ลูกกันแน่นอน ความสนิทสนมของพวกเขานั้นดูเป็นธรรมชาติกันอย่างมากปราณเองก็สังเกตเห็นว่าภานุคอยแต่มองพัชชาอยู่ด้วยสายตาที่นิ่งสุขุม ชายหนุ่มเลยอดคิดไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ของภานุกับพัชชานั้นไม่ได้เป็นแค่เพื่อนกัน“ทำไมคุณภานุเอาแต่มองคุณล่ะครับ” ปราณเอนตัวกระซิบถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ พัชชาเองพอได้ยินแบบนั้นก็รีบหันไปมองและก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มพูดจริงๆ จนถึงตอนนี้ภานุก็ยังมองเธออย่างไม่ละสายตาเลยทำให้เธอนึกถึงคำพูดของพลอยใส หรือว่าภานุจะชอบเธออย่างที่เพื่อนสาวของเธอบอกจริงๆเวลาผ่านไปสักพักมื้อฉลองวันเกิดเล็กๆ ก็จบลง หลังจากที่ปราณกับลูกสาวของเขาออกจากร้านไปแล้วพัชชาก็เข้ามาหาภานุที่เคาน์เตอร์ หญิงสาวจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความเคลือบแคลง“คุณชอบฉันเหรอ?” คำถามที่ตรงไปตรงมาของพัชชาทำภานุที่กำลังกินน้ำสำลักในทันที ชายหนุ่มรีบวางแก้วน้ำลงมองไปที่หญิงสาวด้วยความสับสน“อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น”“ก็วันนี้คุณมองฉันไม่กะพริบตาเลยคุณปราณยังดูออก น