All Chapters of เหมือนจะไม่รักกัน: Chapter 41 - Chapter 50

วันต่อมา เวียร์ราคอนโดอริณอยู่ในท่าทีงัวเงียยื่นมือควานหานาฬิกาปลุกเพื่อปิดเสียงแจ้งเตือน ก่อนจะหันมาสวมกอดปกรณ์แฟนหนุ่มที่นอนเปลือยท่อนบนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่“พี่กรตื่นไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวก็เข้าเวรไม่ทันหรอก”“ขอนอนต่ออีกสัก5นาทีนะ” น้ำเสียงอิดออดตอบกลับโดยที่ยังไม่ลืมตา“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน” อริณไม่ทันได้ลุกจากเตียงนอนแต่ก็ถูกปกรณ์ดึงเข้ามานอนซบกอดอีกครั้ง ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าแฟนหนุ่มก็เผยยิ้มหวานให้“พี่มีความสุขจังอยากนอนกอดอรุณแบบนี้ตลอด24ชั่วโมงเลย”“ได้สิ งั้นพี่กรไปลาออกจากการเป็นหมอ ผมเองก็จะไปลาออกจากบริษัท ต่อไปเราจะได้นอนกอดกันตลอด24ชั่วโมงไม่ต้องทำมาหากินกันแล้ว”“อย่าท้านะพี่ทำจริงขึ้นจะมางอแงทีหลังไม่ได้แล้วนะ”“งั้นก็เอาเลยสิครับ อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำได้จริงมั้ย” อริณหยอกเย้ากลับ“ร้ายนะเรา” ปกรณ์พลิกตัวอริณให้นอนราบไปกับเตียงนอนโดยที่เขานอนคร่อมตัวชายหนุ่มไว้“พี่รักอริณนะ” สิ้นคำบอกรักก็ไม่รอช้าประทับจูบไปที่แฟนหนุ่มในทันที ถ้าไม่ติดที่ว่าต่างคนต่างต้องไปทำหน้าที่ของตัวเองก็คงได้เริ่มบทรักอันเร่าร้อนอีกครั้งอย่างแน่นอนช่วงค่ำของวันพลอยใส

“รันดีใจนะคะที่พี่นุไม่ชอบรันแล้ว พี่นุเองจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลากับรัน” รันดาโล่งใจมากถ้าภานุจะตัดใจจากเธอได้จริงๆ“พี่ดูเหมือนโลเลเลยเนาะทั้งที่บอกว่าจะรอรันบอกชอบรันคนเดียว แต่อยู่ๆ ก็มาเปลี่ยนใจ”“พี่นุชอบคนอื่นแล้วใช่มั้ยคะ เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่แน่ๆ”“พี่ยังไม่แน่ใจแต่ก็อยากมีเขาอยู่ใกล้ๆ ทุกวัน อยากเจอ อยากคุยด้วย ก็พลอยใสพนักงานที่บริษัทรันนั่นแหละ คนที่ไปหารันที่โรงพยาบาล”“คุณพลอยเพื่อนคุณพัชชาเหรอคะ? ถ้าเป็นคุณพลอยรันยุให้พี่นุจีบเลยค่ะ คุณพลอยเธอน่ารักและนิสัยดีมาก”“แต่เหมือนพลอยจะไม่ชอบพี่นะสิ ตอนนี้พลอยก็เข้าใจผิดว่าพี่ชอบพัชชาด้วย”“งั้นพี่นุก็ต้องแสดงความชัดเจนให้เธอเห็นแล้วล่ะคะว่าคนที่พี่ชอบคือเธอไม่ใช่คุณพัชชา รันเอาใจช่วยนะคะถ้าพี่นุเข้าหาคุณพลอยด้วยความจริงใจ รันเชื่อว่าคุณพลอยต้องชอบพี่นุแน่นอน”“ขอบใจมากนะรัน ได้คุยกับรันวันนี้พี่โล่งอกมากจริงๆ”“พี่นุเองก็ทำอย่างกับว่ามาบอกเลิกรันเลยนะคะ” ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ภานุอยากให้ความรู้สึกที่มีต่อรันดามันชัดเจนว่าตัวเขาในตอนนี้ไม่ได้ชอบเธอแล้ว รันดาเองก็จะได้โล่งใจและไม่รู้สึกอึดอัดในการเจอกันครั้งต่อไปด้วยรัน

ช่วงค่ำของวัน บ้านวรินธรรันดาหลังเลิกงานก็กลับมาที่บ้านวรินธรเพื่อพูดคุยเล่นกับลินดาผู้เป็นพี่สาว ถ้าเธอกลับคอนโดตอนนี้ก็ต้องอยู่คนเดียวเหมือนเดิมเพราะอรุณต้องไปร่วมงานเลี้ยงลูกค้าต่อดึกๆ ถึงได้กลับ รันดามาหาลินดาที่ห้องนอนพอรู้ว่าผู้เป็นพี่สาวจะได้แต่งงานแล้วก็ไม่ลืมที่จะแสดงความยินดี“ดีใจด้วยนะคะพี่ลินในที่สุดก็สมหวังสักที” รันดาเข้ามาสวมกอดผู้เป็นพี่สาวที่นั่งอยู่บนเตียงนอนด้วยความตื่นเต้น เธอเองก็เป็นพยานรักของทั้งคู่มานานพอเห็นทั้งคู่สมหวังก็อดปลื้มปริ่มไม่ได้“พี่ขอบใจรันมากนะที่ช่วยพูดกับแม่ให้"“รันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะที่จริงที่แม่กลับมาก็ตั้งใจจะมาคุยเรื่องแต่งงานของพี่ลินนั่นแหละ ต่อไปบ้านเราก็เหลือแต่พี่อันแล้ว เราควรหาแฟนให้พี่อันดีมั้ยคะ ว่าแต่พี่อันชอบสาวไทยหรือสาวอังกฤษกันนะ”“รายนั้นเรื่องมากเดี๋ยวหาให้ก็ไม่ถูกใจเอาหรอก”“จริงด้วย แล้วพี่อันไปไหนคะรันกลับบ้านมายังไม่เห็นพี่อันเลย”“ก็อยู่ที่บริษัทนะสิ คงกำลังสนุกกับงานของเขานี่แหละ”“รันว่าพี่อรุณบ้างานมากแล้วนะแต่ก็ไม่เท่าพี่อัน” สองสาวนินทาผู้เป็นพี่ชายอย่างสนุกปาก ครอบครัวได้กลับมาใกล้ชิดอีกครั้งทำให้สองพี่น้องม

“ไปให้หมอตรวจดูมั้ยคะ” พัชชาเองเหมือนจะตื่นเต้นไม่น้อยกับอาการคลื่นไส้ของรันดา เธอเองก็หวังอยากให้หญิงสาวตั้งครรภ์เช่นกัน“คงไม่หรอกค่ะแค่รู้สึกไม่สบายท้องนิดหน่อย” แต่ระหว่างนั้นรันดาก็คิดได้ว่าประจำเดือนเธอขาดมาหลายวันแล้ว หรือว่าครั้งนี้เธอจะท้องแล้วจริงๆ พอเป็นแบบนี้รันดาก็เผยยิ้มอย่างมีความหวัง หญิงสาวไม่อยากเผื่อใจแล้วไม่รอช้ารีบไปตรวจที่โรงพยาบาลโดยมีพัชชาอาสาไปเป็นเพื่อนอรุณทราบข่าวจากพัชชาที่โทรบอกเรื่องรันดาก็รีบวางงานทุกอย่างไปหาภรรยาสาวที่โรงพยาบาลทันที พอมาถึงก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่หน้าห้องตรวจด้วยสีหน้าที่เซื่องซึมก็เข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง ดูท่าครั้งนี้ก็คงจะผิดหวังเช่นเดิม พัชชาเองเมื่อเห็นอรุณมาแล้วก็รีบขอตัวกลับให้สามีภรรยาได้พูดคุยกันรันดามองไปที่อรุณด้วยความปวดใจน้ำตาหลั่งไหลไม่ขาดสาย เห็นแววตาที่ผิดหวังของอรุณก็ทำใจไม่ได้ อรุณไม่รอช้ารีบเข้ามาสวมกอดปลอบภรรยาสาวด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนครั้งนี้จะทำให้รันดาผิดหวังมากกว่าครั้งก่อนนัก เพราะทุกอย่างดูจะเป็นใจให้เธอตั้งครรภ์แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่อยู่ดี“อย่าร้องนะไม่เป็นไรอย่าคิดมากเลยนะ พวกเรายังมีโอกาสอยู่”“แล้วโอกาสที่ว่

อรุณและรันดาหลังบอกข่าวดีกับทุกคนก็กลับมาที่คอนโดเรือนรักของตัวเอง หญิงสาวนั่งลงที่โซฟาใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขลูบไปที่ท้องตัวเองเบาๆ โดยมีอรุณนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง“อีกไม่กี่เดือนเราจะได้เจอกันแล้วนะ” รันดาบอกลูกน้อยที่อยู่ในท้อง เช่นเดียวกับอรุณที่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย“รันว่าลูกคนแรกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้ค่ะขอแค่เป็นลูกของเราก็พอ”“งั้นเราก็มีลูกสาวหนึ่งคนลูกชายหนึ่งคน ถ้าคนแรกเป็นผู้ชายเราก็จะมีอีกคนเป็นผู้หญิง”“แล้วถ้ายังเป็นลูกชายอีกล่ะคะ”“ก็มีไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ลูกสาวไง”“แบบนี้เราไม่มีลูกเป็นโหลจนตั้งทีมฟุตบอลได้เลยเหรอคะ”“ก็ได้นะจะกี่คนพี่ก็มีปัญญาเลี้ยง พี่ว่าถึงเวลาที่เราต้องสร้างบ้านใหม่แล้ว ทำสนามเด็กเล่นหน้าบ้านให้กว้างๆ ลูกๆ ของเราจะได้วิ่งเล่นกัน แค่คิดพี่ก็มีความสุขแล้ว” ชายหนุ่มโอ้อวดตัวเองด้วยท่าทีมั่นใจมองไปถึงอนาคตครอบครัวสมบูรณ์แบบที่รออยู่ข้างหน้า“รันก็มีความสุขมากเหมือนกันค่ะ อดใจรอไม่ไหวอยากเจอหน้าลูกแล้วสิ” หญิงสาวยิ้มตาหยีหอมแก้มไปที่ผู้เป็นสามี เธอเองก็วาดฝันอนาคตที่เพรียบพร้อมไว้เช่นกันทั้งสองสบตากันและกันอย่างหวานซึ้ง อ