All Chapters of เหมือนจะไม่รักกัน: Chapter 21 - Chapter 30

“ห้ามมองนะ!”รันดารีบใช้มือปิดตาอรุณไว้ สถานการณ์แบบนี้ทำเธอรู้สึกอายเป็นอย่างมาก อรุณเองก็ไม่ยอมรามือง่ายๆ รีบปลดมือหญิงสาวลงไม่ให้บดบังความงดงามที่ชายหนุ่มมองอยู่“จะให้พี่พูดอีกกี่รอบว่าเราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ รันจะใจดำไม่ให้พี่มีสิทธิ์ในตัวรันเลยเหรอ พี่เป็นผู้ชายนะมีเมียเป็นของตัวเองแต่กลับนอนกับเมียตัวเองไม่ได้ รันไม่สงสารพี่หรือไง พี่ไม่ใช่ท่อนไม้นะที่จะไม่มีความรู้สึก”“รันยังไม่พร้อมนี่คะ” หญิงสาวอิดออด“แล้วรันจะพร้อมเมื่อไหร่ หรือรันชอบคนใหม่ไปแล้ว”“เปล่าสักหน่อย” หญิงสาวเสียงสูง“รัน…พี่ไม่ได้ขออะไรมากมายเลยนะ สิ่งที่พี่อยากได้ก็เป็นสิ่งที่รันให้พี่ได้อยู่แล้วในฐานะภรรยา พี่ขอนะ…นะครับ”สายตาที่เว้าวอนบวกกับน้ำเสียงออดอ้อนของอรุณทำรันดาตกหลุมพรางยากที่จะต่อต้าน หญิงสาวเองก็ใช่ว่าจะไม่มีความต้องการแค่ยังไม่มั่นคงในตัวอรุณมากพอ แต่ลองคิดกลับกันเธอกับอรุณก็แต่งงานเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมายกันแล้วการทำหน้าที่ของผู้เป็นภรรยาพึงกระทำต่อสามีก็เป็นเรื่องที่สมควร และเธอก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงเรื่องนี้ไปได้ตลอด อรุณเองก็ไม่ได้ต้องการบังคับฝืนใจ เธอชายหนุ่มกลับเอ่ยขออย่างตรงไปตรงม

“คุณเป็นอะไรกับพี่อรุณเหรอครับ” ภานุไม่รอช้าเปิดประเด็นสนทนาก่อน“ฉันกับคุณอรุณเราเคยคบกันค่ะ แต่ทุกอย่างก็พังลงเพราะไอ้รูปแอบถ่ายบ้าๆ นั้น ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ซะก่อนคนที่แต่งงานกับคุณอรุณก็คงเป็นฉัน”“แต่ผมรู้มาว่าคุณเป็นคนขอจบความสัมพันธ์กับพี่อรุณก่อนนี่ครับ”“เราก็เหมือนคู่รักทั่วไปที่มีไม่เข้าใจกันบ้าง ใครจะไปคิดค่ะว่าผ่านไปแค่ไม่กี่วันฉันก็โดนคุณรันแย่งคุณอรุณไปแล้ว”“รันไม่ได้แย่ง แต่เหมือนว่าคนที่กำลังคิดจะแย่งเป็นคุณมากกว่า” ภานุเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา มารยาหญิงของพัชชามีหรือที่เขาจะไม่รู้พัชชาจ้องไปที่ภานุอย่างไม่สบอารมณ์ ดูเหมือนเธอตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดความคิดของตัวเองต่อไปแล้ว ในเมื่อต่างฝ่ายต่างเห็นธาตุแท้กันก็ไม่สู้ร่วมมือกันไปเลยดีกว่า“ฉันแค่อยากได้ของของฉันคืนจะเรียกว่าแย่งได้ไงคะ”“เท่าที่ผมรู้พี่อรุณไม่เคยเป็นของคุณนะ ตอนนี้เขาก็แต่งงานไปแล้วด้วยคุณทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ”“แต่คุณก็ไม่ต่างจากฉันเลยนะคะ ที่พาเมียชาวบ้านมากินข้าวด้วยมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันแบบนี้”“ผมเปิดเผยไม่ได้ทำลับๆ ล่อๆ เหมือนกับคุณ อีกอย่างผมกับรันและพี่อรุณก็รู้จักกันสนิทกันมานานแล้ว การจะออ

“พี่อรุณว่าไงคะ พี่พูดเล่นใช่มั้ย” รันดาย้ำถามเพื่อความแน่ใจ เป็นไปได้ยังไงที่อรุณไม่อยากมีลูกแล้ว เมื่อช่วงบ่ายชายหนุ่มยังตื่นเต้นคาดหวังให้เธอตั้งครรภ์อยู่เลย“พี่พูดจริง เราเองก็พยายามกันมาหลายครั้งแล้วก็ไม่สำเร็จสักที ตอนนี้พี่ก็ไม่คิดมากแล้วเรื่องลูกจะมีก็ได้หรือไม่มีเลยก็ได้” ชายหนุ่มเน้นเสียงจ้องมาที่หญิงสาวอย่างเย็นชา ท่าทีเปลี่ยนไปของชายหนุ่มนั้นหญิงสาวสัมผัสได้“พี่อรุณเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูเครียดๆ จัง ถ้าเครียดเรื่องที่รันไม่ได้ท้องงั้นวันนี้เรามาพยายามใหม่กันก็ได้”“พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากมีแล้ว เรื่องลูกไม่ต้องรีบหรอกถึงเวลาก็คงมาเอง เดี๋ยวพี่ต้องออกไปคุยงานข้างนอกกับนัททิวต่อรันไม่ต้องรอนะพี่คงกลับดึก” ชายหนุ่มลูบผมหญิงสาวเบาๆ เผยยิ้มเล็กน้อย พอเดินพ้นผ่านตัวหญิงสาวไปก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึง ความขุ่นเคืองที่มีให้ผู้เป็นภรรยายังคงไม่มีท่าทีลดละรันดามองตามหลังอรุณที่เดินจากไปด้วยความสับสน แม้อรุณจะทำตัวเหมือนทุกวันที่ดีกับเธอแต่เธอก็มองออกว่าเป็นการฝืนใจแกล้งทำ แววตาที่เย็นชาของอรุณที่มองเธอเมื่อสักครู่นั้นทำหญิงสาวหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูกช่วงดึกของวันรันดานั่งรออรุณกลับ

“ทำไมมองรันแบบนั้นคะรันอยากมีจริงๆ นะ รันไม่ได้พูดเพื่อเอาใจให้พี่อรุณหายโกรธ รันอยากมีจริงๆ ค่ะ” รันดาย้ำความต้องการของตัวเองอีกครั้ง“แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากมีแล้ว พี่ก็จริงจังเหมือนกัน”“รันขอโทษ ตอนนั้นรันสับสนจริงๆ รันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังพี่อรุณ รันกลัวว่าจะทำให้พี่อรุณเสียใจรันเลยไม่กล้าบอก แต่พอนานวันเข้ารันถึงรู้ตัวว่าตัวเองคิดมากไป รันรู้แล้วว่าพี่อรุณจริงใจกับรันและรันก็ตั้งใจแล้วว่าเราจะมีลูกด้วยกัน แต่พี่อรุณก็มารู้ความจริงซะก่อน”“พี่ไม่เข้าใจอ่ะรันทำไมรันไม่พูดกับพี่ตรงๆ ใช่พี่อาจจะเสียใจที่รันยังไม่พร้อมแต่ขอแค่รันอธิบายเหตุผลความไม่พร้อมของรันให้พี่ฟังสักหน่อยก็ยังดี พี่เชื่อว่าพี่จะเข้าใจเหตุผลของรันได้แต่ไม่ใช่มาให้ความหวังพี่ลมๆ แล้งๆ แบบนี้ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ทำให้พี่ผิดหวังเท่าเรื่องที่รันมีปัญหาอะไรแล้วไปปรึกษาคนอื่นทั้งๆ ที่มันเป็นปัญหาของเรา มันทำให้พี่รู้สึกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาความทุ่มเททั้งหมดที่พี่มีให้รันมันไม่ทำให้รันเชื่อมั่นและเชื่อใจพี่ได้เลย แม้สักนิดก็ไม่มี" อรุณน้ำตาคลอพรั่งพรูความอัดอั้นทั้งหมดที่มี ชายหนุ่มเองยอมรับว่าครั้งนี้เสียใจและผิดหวังกับสิ่งที่รั

หลายวันต่อมาพัชชานั่งหน้าซึมอยู่ที่คาเฟ่คนเดียวคิดถึงแต่เรื่องของอรุณ หลังจากวันนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้เข้าไปวุ่นวายกับพัชชาตามที่ได้รับปากอรุณไว้ ภานุเองที่ผ่านมาเห็นหญิงสาวนั่งหน้าเศร้าอยู่คนเดียวเลยเข้าไปทักทาย แววตาที่ไร้ชีวิตชีวาของพัชชานั้นคงหนีไม่พ้นเรื่องความรัก“นั่งด้วยคนนะ”“คุณมาทำอะไรที่นี่”“ผมกำลังเปิดร้านอาหารอยู่แถวนี้น่ะ คุณล่ะทำไมมานั่งทำหน้าเศร้าอยู่คนเดียวล่ะ”“ก็แค่อยากใช้ความคิด แต่คงไม่ได้ใช้แล้วล่ะ” หญิงสาวชำเลืองไปที่ชายหนุ่มบอกเป็นนัยว่าเขานั้นมารบกวนเวลาสงบสุขของเธอ ท่าทีของพัชชาในตอนนี้ดูผ่อนคลายกว่าครั้งก่อนที่เจอกันที่ร้านอาหารนัก“คิดถึงพี่อรุณอยู่เหรอ ยังตัดใจไม่ได้สินะ"“ก็เหมือนที่คุณยังตัดใจจากเมียคนอื่นไม่ได้นั่นแหละ”“ใช่ผมยอมรับว่ายังชอบรันอยู่ แต่ความชอบของผมก็ไม่ได้ไปทำให้รันอึดอัดสักหน่อย”“คุณทำได้ไง ทั้งๆ ที่คุณเองก็ชอบคุณรันดามากแต่ทำไมคุณถึงทำใจไม่ไปเจอเธอได้”“ง่ายๆ เลยนะก็ผมรู้และยอมรับไงว่ารันไม่ได้ชอบผม ผมก็ทำได้แค่ชอบเธอในพื้นที่ของตัวเอง คุณก็เหมือนกันอย่ายื้ออะไรที่ไม่ใช่ของเราเลย ยิ่งไปวุ่นวายกับคนที่มีครอบครัวแล้วมันผิดศีลธรรมนะคุณ”