เหมือนจะไม่รักกัน

“ทำไมคุณอรุณเอาแต่จ้องฉันตลอดคะ” พัชชายังคงเคลือบแคลงกับอรุณที่จดจ่อมองเธออย่างไม่ลดละ ขนาดที่มาถึงคาเฟ่แล้วสายตานั้นของชายหนุ่มก็ยังไม่วางออกจากเธอ“โทษทีครับพอดีคุณทำให้ผมนึกถึงคนคนหนึ่ง คุณกับเธอคล้ายกันมาก”“งั้นก็คงคล้ายมากจริงๆ คุณถึงได้มองฉันขนาดนี้ อีกนานมั้ยคะที่พี่ทิวจะมา”“ใกล้แล้วครับ ผมทำให้คุณอึดอัดใช่มั้ย” ท่าทีระแวดระวังของพัชชาทำอรุณเอ็นดูนัก“ก็ไม่ขนาดนั้นค่ะ เวลาอยู่กับคนที่ไม่รู้จักฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่ไม่รู้ว่าต้องชวนคุยเรื่องอะไร ถ้าฉันทำให้คุณไม่สบายใจงั้นฉันแยกไปนั่งโต๊ะอื่นก็ได้นะคะ”“ไม่ต้องหรอก” ชายหนุ่มรีบสวนขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะลุกจากเก้าอี้ ความใสซื่อของเธอนั้นถูกใจเขานักอรุณไม่อยากให้บรรยากาศในตอนนี้ดูอึดอัดจนเกินไปเลยเป็นฝ่ายเริ่มชวนพัชชาพูดคุยก่อน ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวในเรื่องทั่วไปรวมถึงเรื่องที่เธอกับนัททิวรู้จักกันด้วย ความไม่ถือตัวพูดคุยอย่างเป็นกันเองของอรุณทำพัชชาผ่อนคลายเป็นอย่างมาก“งั้นฉันถามคุณได้มั้ยคะ ที่คุณบอกว่าฉันคล้ายคนที่คุณรู้จัก…ใครเหรอคะ ถ้าคุณไม่อยาก…”“คุณคล้ายแฟนเก่าผมน่ะ เธอจากไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อ3ปีก่อน” อรุณตอบกลับอย่

“แต่งงาน? คุณอรุณล้อฉันเล่นเหรอคะ” พัชชาแสยะยิ้มอย่างงุนงง ต่อให้เป็นเรื่องล้อเล่นแต่ก็รู้สึกตกใจมากเพราะเธอกับชายหนุ่มนั้นแทบจะไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ“ผมพูดจริง ที่ผมมาหาคุณก็เพราะอยากคุยเรื่องแต่งงานนี่แหละ” ชายหนุ่มยืนยันคำพูดของตัวเอง แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมาแล้ว“ถ้าคุณยังจะพูดเล่นอีกงั้นฉันไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”“ผมไม่ได้ล้อเล่น คุณให้เวลาผมได้อธิบายก่อนได้มั้ย สุดท้ายคุณจะตอบตกลงหรือไม่ผมก็โอเคทั้งนั้น นั่งลงก่อนนะครับ” อรุณพยายามยื้อพัชชาให้อยู่ต่อ อย่างน้อยก็อยากอธิบายความหมายของคำว่าแต่งงานที่ตัวเขาพึ่งพูดถึงเมื่อสักครู่ พัชชาเองพอเห็นแววตาและท่าทางที่จริงจังของอรุณก็อยากลองที่จะรับฟังเหตุผลของชายหนุ่มดู แต่ยังไงเรื่องแต่งงานเธอก็คงไม่ตอบตกลงอย่างแน่นอนอรุณเล่าปัญหาของตัวเองที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ให้พัชชาเข้าใจ หญิงสาวเองเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มแค่ต้องการหาคนมาแต่งงานด้วยเพื่อตบตาผู้เป็นแม่ก็เริ่มผ่อนคลายลง แต่ก็ยังมีบางเรื่องอยู่ดีที่หญิงสาวอยากรู้ว่าทำไมเธอต้องเป็นตัวเลือกของชายหนุ่มด้วย“ที่คุณเลือกฉันเพราะฉันจนใช่มั้ยคะ ฉันง่ายต่อการรับจ้างพวกงานที่ได้เงินเย

“หมายความว่าไงคะ”“อะไรคือหมายความว่าไง” อรุณถามไปยังรันดาที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งยืนจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา จู่ๆ หญิงสาวก็เดินเข้ามาแล้วก็ถามคำถามที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้“ก็เรื่องที่พี่ทำตัวเย็นชาใส่รันมันหมายความว่าไง”“คิดมากแล้วพี่ก็เหมือนเดิม สงสัยช่วงนี้งานพี่ยุ่งมั้งเลยทำให้รันคิดว่าพี่เปลี่ยนไป”“เมื่อก่อนพี่ก็ยุ่งแบบนี้ไม่เห็นจะทำตัวเหินห่างกับรันเลยนี่ รันก็นึกว่าเราจะเข้ากันได้ดีซะอีกทำไมอยู่ๆ พี่ถึงเปลี่ยนใจล่ะ”“พี่ไม่เคยเปลี่ยนใจ สำหรับพี่รันก็ยังเป็นน้องสาวของพี่เหมือนเดิม…เหมือนที่เคยเป็น” ชายหนุ่มเน้นย้ำสายตาจ้องไปที่รันดาอย่างดุดัน“น้องสาว! ที่ผ่านมาแค่ความรู้สึกพี่ชายกับน้องสาวแค่นั้นจริงๆ เหรอคะ”“ใช่ แค่พี่ชายกับน้องสาว ถ้าพี่ทำให้รันเข้าใจผิดงั้นพี่ขอโทษ” ชายหนุ่มยืนยันหนักแน่น ไม่ว่ายังไงระหว่างเขากับหญิงสาวก็ไม่มีทางพัฒนาความสัมพันธ์ไปมากกว่านี้แล้ว“แต่รันชอบพี่! ชอบตั้งแต่เจอพี่ครั้งแรกแล้วตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ รันชอบพี่ก่อนศศิด้วยซ้ำ” หญิงสาวโพล่งความรู้สึกที่เก็บไว้มานานออกมา ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปแล้ว“ว่าไงนะ!” อรุณไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้

“เราเนี่ยนะจะมาดูแลโปรเจกต์นี้ ล้อเล่นหรือเปล่า” อรุณยังคงไม่เชื่อ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์อย่างรันดาจะเข้ามาคุมโปรเจกต์งานใหญ่ได้ยังไง“เป็นฉันแล้วไงคะ ฉันเองก็เป็นวรินธรคนหนึ่งทำไมจะรับผิดชอบงานนี้ไม่ได้” หญิงสาวโต้กลับ“รัน…นี่บริษัทนะไม่ใช่สนามเด็กเล่น ถ้าจะประชดพี่จนแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ได้งั้นโปรเจกต์นี้พี่ก็ไม่ทำแล้ว”“คุณคิดว่าตัวเองสำคัญพอที่จะให้ฉันเอาเรื่องงานมาต่อรองเหรอคะ” น้ำเสียงที่แข็งกระด้างของรันดาทำอรุณไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ชายหนุ่มไล่นัททิวออกจากห้องทำงานพร้อมบอกผู้ช่วยหนุ่มว่าอย่าให้ใครเข้ามารบกวนเวลานี้“พอเถอะรันพี่ไม่อยากทะเลาะกับรันแล้ว ถ้ารันยังโกรธพี่รันจะทำยังไงกับพี่ก็ได้แต่ขอร้องอย่าเอาเรื่องงานมาเกี่ยว รันก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้สำคัญมากแค่ไหน”“ทำไมคุณต้องคิดว่าฉันจะโกรธคุณด้วย”“แล้วทำไมถึงไม่เรียกพี่ว่าพี่ล่ะ ทำไมต้องเรียกซะห่างเหินด้วย ไม่ว่าจะคำพูดหรืออารมณ์ของรันในตอนนี้มันก็แสดงออกชัดเจนว่ารันกำลังโกรธพี่อยู่ เอาล่ะพี่ไม่อยากพูดแล้วเดี๋ยวพี่โทรคุยกับลินดาเอง”“ทำไมต้องคุยกับพี่ลินด้วย ก็บอกแล้วไงว่าโปรเจกต์นี้รันเป็นคนรับผิดชอบ พี่ลินกับพ่อก็

“พัชมองอะไรอยู่ไปกันได้แล้ว” เพื่อนสาวที่มาด้วยกันเอ่ยทักเมื่อเห็นพัชชาเอาแต่มองไปยังทางอื่น“อ่อ เธอไปก่อนเลยนะพอดีฉันนัดพลอยไว้ต่อน่ะ ว่าจะรอให้พลอยมาถึงก่อน” พัชชาเอาเพื่อนสาวคนสนิมมาอ้างเพราะเธออยากจะรู้ความสัมพันธ์ของอรุนกับรันดา บางทีถ้าแอบตามคนทั้งคู่เธอคงได้รู้เรื่องอะไรมากขึ้นพัชชายังคงนั่งจับสังเกตอยู่ที่ร้านอาหารตามเดิม เห็นอรุณเอาใจใส่ตักกับข้าวให้รันดาก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมาในใจ สายตาที่ชายหนุ่มมองรันดานั้นดูอบอุ่นและลึกซึ้งอยู่มากนัก ตอนนี้ความแคลงใจที่หญิงสาวมีไม่สามารถเก็บไว้ได้แล้ว และคนที่จะให้คำตอบเธอได้ดีที่สุดก็คงเป็นนัททิวหลังจากที่อรุณและรันดาออกจากร้านอาหารไปพัชชาก็โทรหานัททิวให้ออกมาเจอ หญิงสาวซักไซ้ถามชายหนุ่มอย่างตรงไปตรงมาแต่นัททิวเองก็พูดเรื่องเจ้านายมากไม่ได้“ถ้าพัชอยากรู้อะไรพี่ว่าไปถามคุณอรุณดีกว่า แต่พี่บอกกับพัชได้เลยว่าคุณอรุณกับคุณรันไม่มีอะไรจริงๆ”“ไม่มีอะไรแน่เหรอคะ แล้วทำไมคุณอรุณดูแคร์คุณรันดาขนาดนั้นล่ะ”“ก็พวกเขาสนิทกันไง พี่ต้องกลับแล้วอยู่นานไม่ได้เดี๋ยวคุณอรุณถามหา พัชไม่ต้องคิดมากหรอกทำใจให้สบายรอรับเรื่องดีๆ วันนี้ดีกว่า พี่ไปก่อนนะ”พัช